Secret Love นับดารินของวายุ
นักเขียน:
นามปากกาขนมไทย
- ตอน
- 4
- เข้าชม
- 158
- ถูกใจ
- 0
- ความคิดเห็น
- 0
- เพิ่มลงคลัง
- 12
“คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้”
ตั้งใจใช้ชีวิตมาอย่างดีเพื่อให้ตัวเองได้รับสิ่งที่ดีเหมือนกัน ..
“คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้”
ฉันได้ยินคำพูดทำนองนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจความหมายของงมันหรอก ก็คงเป็นแค่ประโยคเปรียบเปรยที่ผู้ใหญ่ชอบพูดกันล่ะมั้ง แต่ว่าตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว
“แน่ใจนะริน”
“...”
“เหนืออยากห้ามริน แต่เหนือก็เข้าใจรินเหมือนกัน”
“เราไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกไหม แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยชีวิตเราก็จะอยู่ที่เดิมนะเหนือ”
“ก็จริง แม่เราเคยบอกไว้ว่าต่อให้เราจะทำดีแค่ไหน เป็นคนเก่งแค่ไหน เราก็ถูกพูดในทางที่ไม่ดีได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นช่างมันเถอะเนอะ”
“อืม ... ปล่อยให้คนอื่นพูดถึงเราในแบบที่เขาอยากพูด ส่วนเราก็ใช้ชีวิตของเราในแบบที่เราอยากเป็น”
ฉันมีความฝันนะ มีสิ่งที่ใจรักและอาชีพที่อยากเป็น ภาพในหัวมันสวยงามและง่ายไปหมด แต่ก็นั่นแหละมันเป็นแค่ความฝันในจินตนาการของฉัน
ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อสถานภาพครอบครัวของฉันไม่เหมือนเดิม จากเด็กที่ถูกดูแลมาอย่างดีกลายเป็นเด็กคนหนึ่งที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดไปวัน ๆ
“ยากจัง” ฉันพูดพร่ำคำนี้มานับไม่ถ้วน มันกลายเป็นคำบ่นที่ฉันใช้บ่นตัวเองจนชินไปแล้ว
“ไม่เคยได้ยินเหรอ ทำอะไรแล้วรู้สึกว่ามันยากแสดงว่ามาถูกทางแล้ว เพราะเรากำลังทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายสำหรับตัวเองอยู่”
ใครคนหนึ่งพูดประโยคนี้กับฉันอย่างตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร รู้แค่ว่าเขาคงได้ยินเสียงบ่นของฉันล่ะมั้ง และคำพูดของเขานี่แหละที่ทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่าง ...
“ลองคิดทบทวนอีกสักหน่อยไหมริน”
“เราคิดดีแล้วเหนือ”
“รินรู้ใช่ไหมถ้าเลือกแบบนี้แล้วคนอื่นจะมองรินไม่ดี”
“ช่างคนอื่นเถอะ ใครจะพูดยังไงจะมองแบบไหนเราไม่สนใจแล้วเหนือ เราสนใจแค่ตัวเราเองมากกว่า”
คนเราเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ทางที่ฉันเลือกไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน มีแค่ตัวฉันที่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
.
.
.
(สวัสดีค่ะ เรียนสายคุณวายุค่ะ)
“ถ้าตกลงคืนนี้เจอกัน”
(...)
แนะนำเรื่อง
“คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้”
ฉันได้ยินคำพูดทำนองนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจความหมายของงมันหรอก ก็คงเป็นแค่ประโยคเปรียบเปรยที่ผู้ใหญ่ชอบพูดกันล่ะมั้ง แต่ว่าตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว
“แน่ใจนะริน”
“...”
“เหนืออยากห้ามริน แต่เหนือก็เข้าใจรินเหมือนกัน”
“เราไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกไหม แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยชีวิตเราก็จะอยู่ที่เดิมนะเหนือ”
“ก็จริง แม่เราเคยบอกไว้ว่าต่อให้เราจะทำดีแค่ไหน เป็นคนเก่งแค่ไหน เราก็ถูกพูดในทางที่ไม่ดีได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นช่างมันเถอะเนอะ”
“อืม ... ปล่อยให้คนอื่นพูดถึงเราในแบบที่เขาอยากพูด ส่วนเราก็ใช้ชีวิตของเราในแบบที่เราอยากเป็น”
ฉันมีความฝันนะ มีสิ่งที่ใจรักและอาชีพที่อยากเป็น ภาพในหัวมันสวยงามและง่ายไปหมด แต่ก็นั่นแหละมันเป็นแค่ความฝันในจินตนาการของฉัน
ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อสถานภาพครอบครัวของฉันไม่เหมือนเดิม จากเด็กที่ถูกดูแลมาอย่างดีกลายเป็นเด็กคนหนึ่งที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดไปวัน ๆ
“ยากจัง” ฉันพูดพร่ำคำนี้มานับไม่ถ้วน มันกลายเป็นคำบ่นที่ฉันใช้บ่นตัวเองจนชินไปแล้ว
“ไม่เคยได้ยินเหรอ ทำอะไรแล้วรู้สึกว่ามันยากแสดงว่ามาถูกทางแล้ว เพราะเรากำลังทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายสำหรับตัวเองอยู่”
ใครคนหนึ่งพูดประโยคนี้กับฉันอย่างตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร รู้แค่ว่าเขาคงได้ยินเสียงบ่นของฉันล่ะมั้ง และคำพูดของเขานี่แหละที่ทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่าง ...
“ลองคิดทบทวนอีกสักหน่อยไหมริน”
“เราคิดดีแล้วเหนือ”
“รินรู้ใช่ไหมถ้าเลือกแบบนี้แล้วคนอื่นจะมองรินไม่ดี”
“ช่างคนอื่นเถอะ ใครจะพูดยังไงจะมองแบบไหนเราไม่สนใจแล้วเหนือ เราสนใจแค่ตัวเราเองมากกว่า”
คนเราเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ทางที่ฉันเลือกไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน มีแค่ตัวฉันที่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
.
.
.
(สวัสดีค่ะ เรียนสายคุณวายุค่ะ)
“ถ้าตกลงคืนนี้เจอกัน”
(...)
อัปเดตล่าสุด
21 ก.ค. 2569 06:00 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ขอบคุณที่แวะเข้ามอ่านกันนะคะ นิยายคือเรื่องที่ถูกจินตนาการขึ้นมา บางอย่างอาจเกินจริงไปบ้างต้องขออภัยนะคะ ^^
และสุดท้ายนี้ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับตัวอักษรที่เราได้เขียนขึ้นมา ละทิ้งเรื่องราวไม่ดีในชีวิตจริงแล้วมามีความสุขในโลกจินตนาการไปด้วยกันนะคะ
Thank you for supporting me. :)
