“พลาด” คำนี้มันจริงมากสำหรับฉัน ... มีคนเคยบอกไว้ว่าความรักไม่ว่ามันจะจบลงแบบไหนแต่หากมันเกิดขึ้นมาแล้วมันสวยงามเสมอ แต่ฉันว่ามันเฮงซวยมากกว่า ความรักมันไม่ได้เหี้ยหรอกแต่คนต่างหากล่ะที่เหี้ย รักเดียวใจเดียว มีแฟนแค่คนเดียวมันยากนักหรือไง
“โลกแม่งก็โหดร้าย ผู้ชายแม่งก็เหี้ย”
“อ้าวเฮ้ย! เมาก็กลับไปนอนอย่ามาแหกปากด่าคนอื่นแบบนี้เป็นผู้หญิงอะไรวะ”
“เสือกไรด้วยล่ะ ผู้ชายมันก็เฮงซวยเหมือนกันหมดนั่นแหละ”
“ปากดี”
“เอ่อ... ขอโทษนะคะพี่เพื่อนหนูเมามากแล้ว ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
“ไปขอโทษมันทำไมผู้ชายเลว ๆ แบบนั้น”
“นี่! สายธารแกเงียบปากหน่อยได้ไหม เมาแล้วพล่ามด่าคนอื่นไปทั่วเลยจะโดนกระทืบอยู่แล้วเนี่ย”
“พะแพงเพื่อนรักอยู่กับฉันไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก คิกคิก ไปเข้าห้องน้ำกัน”
“เฮ้อ... แกนี่มันจริง ๆ เลย มาฉันจะพาไปเข้าห้องน้ำเอง”
แสง สี เสียงในตอนนี้ไม่ได้ช่วยคลายความรู้สึกในใจฉันได้เลยสักนิด แต่ก็ช่วยลืมความเจ็บได้ไปชั่วขณะ
“เสร็จแล้วเจอกันตรงนี้นะ ฉันจะเข้าห้องน้ำเหมือนกัน” นี่คือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนสติจะดับวูบไป...
“อื้อ... ทำไมหนักหัวแบบนี้นะ”
“...”
“นะ...นี่มันอะไรกัน”
ตื่นขึ้นมาพร้อมความมึนงงขณะเดียวกันก็กวาดสายตาไปรอบบริเวณ เศษซากเสื้อผ้ากระจัดกระจายรวมไปถึงความรู้สึกบางอย่างตรงส่วนนั้นด้วย จำได้ว่าก่อนหน้านี้ยังอยู่กับพะแพงอยู่เลย แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
“บ้าฉิบ! ทำไมฉันสะเพร่าแบบนี้นะ” ก่นด่าตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ลงจากเตียงให้เงียบที่สุด นี่ฉันทำอะไรลงไปเพราะความไม่ระวังตัวของฉันแท้ ๆ เลยถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ได้
“แกท้องกับใครสายธาร”
“หนู...หนูไม่รู้”
“ฉันถามว่าแกท้องกับใคร!! ทำไมถึงเหลวไหลขนาดนี้!!”
“ฮึก! หนูขอโทษ หนูไม่รู้จริง ๆ”
เพราะความไม่ระวังตัวของฉันถึงได้ทำให้อีกชีวิตหนึ่งเกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร ถ้าจะถามหาคนผิดก็คงผิดที่ฉันคนเดียว
แต่แล้ววันหนึ่งเขาคนนั้นก็ปรากฏตัวแล้วยังเอ่ยปากจะรับผิดชอบฉันอีกด้วย ทั้งที่ตัวฉันเองไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเลยสักนิด
“เขาเป็นใครน่ะสายธาร”
“หนูไม่รู้”
“ผมเป็นพ่อของเด็กในท้อง”
“คะ? พี่มั่วหรือเปล่าเราไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ ขนาดตัวหนูเองหนูยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นพ่อของเขา”
“ตรวจดีเอ็นเอไหมล่ะ?”
“...”
“ถ้าใช่! เธอต้องยกลูกให้ฉัน”
“ไม่มีทาง!” ฉันตอบออกไปแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย ถึงจะไม่ได้เกิดจากความรักแต่เด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อของฉันเรื่องอะไรจะยกให้
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงต้องอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต”
“...”
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นแสนวุ่นวายในชีวิตฉัน ...
แนะนำเรื่อง
“พลาด” คำนี้มันจริงมากสำหรับฉัน ... มีคนเคยบอกไว้ว่าความรักไม่ว่ามันจะจบลงแบบไหนแต่หากมันเกิดขึ้นมาแล้วมันสวยงามเสมอ แต่ฉันว่ามันเฮงซวยมากกว่า ความรักมันไม่ได้เหี้ยหรอกแต่คนต่างหากล่ะที่เหี้ย รักเดียวใจเดียว มีแฟนแค่คนเดียวมันยากนักหรือไง
“โลกแม่งก็โหดร้าย ผู้ชายแม่งก็เหี้ย”
“อ้าวเฮ้ย! เมาก็กลับไปนอนอย่ามาแหกปากด่าคนอื่นแบบนี้เป็นผู้หญิงอะไรวะ”
“เสือกไรด้วยล่ะ ผู้ชายมันก็เฮงซวยเหมือนกันหมดนั่นแหละ”
“ปากดี”
“เอ่อ... ขอโทษนะคะพี่เพื่อนหนูเมามากแล้ว ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
“ไปขอโทษมันทำไมผู้ชายเลว ๆ แบบนั้น”
“นี่! สายธารแกเงียบปากหน่อยได้ไหม เมาแล้วพล่ามด่าคนอื่นไปทั่วเลยจะโดนกระทืบอยู่แล้วเนี่ย”
“พะแพงเพื่อนรักอยู่กับฉันไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก คิกคิก ไปเข้าห้องน้ำกัน”
“เฮ้อ... แกนี่มันจริง ๆ เลย มาฉันจะพาไปเข้าห้องน้ำเอง”
แสง สี เสียงในตอนนี้ไม่ได้ช่วยคลายความรู้สึกในใจฉันได้เลยสักนิด แต่ก็ช่วยลืมความเจ็บได้ไปชั่วขณะ
“เสร็จแล้วเจอกันตรงนี้นะ ฉันจะเข้าห้องน้ำเหมือนกัน” นี่คือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนสติจะดับวูบไป...
“อื้อ... ทำไมหนักหัวแบบนี้นะ”
“...”
“นะ...นี่มันอะไรกัน”
ตื่นขึ้นมาพร้อมความมึนงงขณะเดียวกันก็กวาดสายตาไปรอบบริเวณ เศษซากเสื้อผ้ากระจัดกระจายรวมไปถึงความรู้สึกบางอย่างตรงส่วนนั้นด้วย จำได้ว่าก่อนหน้านี้ยังอยู่กับพะแพงอยู่เลย แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
“บ้าฉิบ! ทำไมฉันสะเพร่าแบบนี้นะ” ก่นด่าตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ลงจากเตียงให้เงียบที่สุด นี่ฉันทำอะไรลงไปเพราะความไม่ระวังตัวของฉันแท้ ๆ เลยถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ได้
“แกท้องกับใครสายธาร”
“หนู...หนูไม่รู้”
“ฉันถามว่าแกท้องกับใคร!! ทำไมถึงเหลวไหลขนาดนี้!!”
“ฮึก! หนูขอโทษ หนูไม่รู้จริง ๆ”
เพราะความไม่ระวังตัวของฉันถึงได้ทำให้อีกชีวิตหนึ่งเกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร ถ้าจะถามหาคนผิดก็คงผิดที่ฉันคนเดียว
แต่แล้ววันหนึ่งเขาคนนั้นก็ปรากฏตัวแล้วยังเอ่ยปากจะรับผิดชอบฉันอีกด้วย ทั้งที่ตัวฉันเองไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเลยสักนิด
“เขาเป็นใครน่ะสายธาร”
“หนูไม่รู้”
“ผมเป็นพ่อของเด็กในท้อง”
“คะ? พี่มั่วหรือเปล่าเราไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ ขนาดตัวหนูเองหนูยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นพ่อของเขา”
“ตรวจดีเอ็นเอไหมล่ะ?”
“...”
“ถ้าใช่! เธอต้องยกลูกให้ฉัน”
“ไม่มีทาง!” ฉันตอบออกไปแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย ถึงจะไม่ได้เกิดจากความรักแต่เด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อของฉันเรื่องอะไรจะยกให้
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงต้องอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต”
“...”
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นแสนวุ่นวายในชีวิตฉัน ...
อัปเดตล่าสุด
14 ก.ค. 2569 11:34 น.
รีวิว (5)
ดูทั้งหมดธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (58)
- #1***โปรดอ่าน***

- #2Episode-01 ความรักเฮงซวย

- #3Episode-02 เพื่อนรัก?

- #4Episode-03 ขาดสติ!

- #5Episode-04 ทำใจให้ชิน

- #6Episode-05 กังวลใจ

- #7Episode-06 พลาดไม่เป็นท่า

- #8Episode-07 คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
หรือ
300 - #9Episode-08 ธีร์ ... ธีรฉัตร
300 - #10Episode-09 แสดงความรับผิดชอบ
หรือ
300 - #11Episode-10 เผด็จการ!
หรือ
300 - #12Episode-11 จังหวะชีวิต

- #13Episode-12 ของรักของหวง

- #14Episode-13 สัมผัสที่แตกต่าง
หรือ
300 - #15Episode-14 ทำตามหน้าที่

- #16Episode-15 เรียนรู้ให้เป็น
หรือ
300 - #17Episode-16 ไม่อยู่ในสายตา
หรือ
300 - #18Episode-17 การกระทำเสียงดังกว่าคำพูด
หรือ
300 - #19Episode-18 ดูแล

- #20Episode-19 ส่วนเกิน












