นักเขียนเอ็นซีตื่นมาอีกทีเป็นชายาอ๋องผู้ก่อกบฏ

“โอ๊ย… ที่ไหนเนี่ยอะไรอ่ะ…”

“คุณหนู… คุณหนูตื่นแล้ว คุณหนูตื่นแล้วเจ้ค่ะนายท่าน…”

ตึกตึกตึก… ปัง!!

“เชียนเชียนลูกพ่อ… เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าฟื้นแล้วจริง ๆ ด้วย… ตามหมอ ตามหมอมาเร็วเข้า”

‘อะไรกัน… เชียนเชียนงั้นเหรอ? ใครกันหว่าแล้วทำไม… ทำไมบรรยากาศมันถึงเป็นแบบนี้ละสถานที่แห่งนี้มันคือที่ไหนกันแน่มันดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่โรงพยาบาลมันดูเหมือนกับในซีรีส์จีนแนวตั้งเลย หน้าต่าง ประตู ผู้คน ภายในห้องนี้ที่เรากำลังนอนอยู่นี้มันไม่คุ้นเคยเลยสักนิด… “นี่เราตายแล้วเหรอ? ไม่สิไม่ได้นะ มือถือของเรายังเปิดเว็บโป๊ค้างไว้อยู่เลยนะไม่ได้สิจะมาตายแบบนี้ไม่ได้นะไม่ได้เด็ดขาดมันโคตรน่าอายเลยโอ๊ย… กระต่ายเอ๊ย…” ่

…..

“โอ๊ยจะอะไรกันนักหนาก็ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าไม่เอา ๆ แล้วพวกท่านยังจะมาเซ้าซี้ให้ข้ารับของพวกนี้อีก ถ้าข้ารับของพวกนี้แล้วข้าจะเอาไปทำสิ่งใดได้พวกท่านช่วยบอกข้าได้หรือไม่แล้วนั่นอะไรอีกจะมาขายสิ่งใดกันอีกถ้าข้าต้องการจะซื้อขายสิ่งใดกับผู้ใดข้าจะเป็นคนเลือกเองไม่ใช่ให้พวกท่านมาบังคับว่าข้าต้องรับของที่พวกท่านหอบหิ้วมากันแบบนี้มันไม่ช่างไม่ยุติธรรมกับตัวข้าผู้นี้เลยสักนิดดังนั้นถ้าข้าต้องการซื้อสิ่งใดข้าจักเดินไปดูเองเข้าใจหรือไม่”

“แม่นางผู้นั้นเป็นใครกันเซวียนหมิง”

“เรียนท่านอ๋องกระหม่อมจำได้ว่าแม่นางผู้นั้นคือบุตรสาวของสกุลหลิวคุณหนูหลิวอวีเชียนพ่ะย่ะค่ะเท่าที่กระหม่อมได้ยินชาวบ้านพูดต่อ ๆ กันมานั้นคุณหนูหลิวผู้นั้นเป็นสตรีที่ร้ายกาจ ชอบด่าทอผู้คนวาจาที่หลั่งออกมานั้นมีแต่คำที่ไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าใดคุณหนูหลิวผู้นั้นจึงไม่มีสหายและไม่มีผู้ใดไปมาหาสู่เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เซวียนหมิงข้าสนใจนาง”

“ท่านอ๋อง!!”

“ใช้ข้าสนใจนางเพราะนางไม่เหมือนผู้ใดข้าคิดว่าสายตาของข้านั้นมองคนไม่ผิด…”

“แต่ว่าท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมคิดว่า…”

“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วยชี้แนะข้าว่าผู้ใดเหมาะหรือผู้ใดไม่เหมาะดังนั้นข้าคิดว่าข้าจะต้องเฝ้ามองนางและหาทางตีสนิทกับนางให้ได้ คุณหนูหลิวอวี้เชียน”