นางฟ้าในมือมาร จบ

"น้ำหยดลงหินทุกวันแบบนี้..." นักข่าว

"หินเปียกค่ะ" นางเอก

ฮ่าฮ่าฮ่า...

"โอ๊ย...ไม่ใช่สิต้องพูดว่าหินมันยังกร่อน" นักข่าว

"โอ้ไม่ค่ะ หินบอกว่าเปียกแล้วจ้าพ่อก่อนรำคาญเนอะ... หยุดทีจ้า" นางเอก

"แต่น้ำแบบผมก็พร้อมที่จะเปลี่ยนจากน้ำธรรมดาเป็นน้ำกรดนะ" พระเอกตอบ

เธอไม่คาดคิดมันจะเกิดขึ้นกับเธอ… ใครจะไปคิดว่าการที่เธอแอบพี่ดาน่ามาเที่ยวคนเดียวจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดการ…

เธอไม่คาดคิดมันจะเกิดขึ้นกับเธอ… ใครจะไปคิดว่าการที่เธอแอบพี่ดาน่ามาเที่ยวคนเดียวจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดการ… เธอผู้ที่ไม่เคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์กลับดื่มมันลงคอราวกับว่ามันเป็นน้ำแร่ธรรมชาติที่มาเทือกเขาแอลป์ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอดื่มไปกี่แก้ว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอทำเรื่องบ้าบอลงไปด้วยรึเปล่าเธอหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องบ้า ๆ ขึ้นกับเธอและจะไม่มีภาพหลุดของเธอหลุดออกมาทำให้ภาพรักนางฟ้าของวงการต้องเสียหายแต่แล้ว… เรื่องที่ร้ายแรงและหนักกว่าการที่เธอเมาไม่ได้สติก็คือเธอดันไปนอนอยู่บนเตียงกับใครก็ไม่รู้… แล้วแบบนี้เธอจะต้องทำยังไงต่อไปเธอจะหลบหลีกปัญหาที่จะตามมาทีหลังได้รึเปล่านะยังไงก็ขอให้ทุกคนมาเป็นกำลังใจให้เธอก้าวข้ามปัญหาที่จะตามมาหลังจากนี้ให้เธอด้วยก็แล้วกัน…

นางฟ้าแห่งวงการงั้นเหรอ? มันก็แค่คำพูดที่ใครต่อใครเขาพยายามยกยอให้คนคนนั้นเป็นคนที่มีคุณค่าในสายตาของพวกเขาก็เท่านั้นเอง… เขาเชื่อมาตลอดว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้แต่ครั้งนี้เขาคิดว่าการที่ใครสักคนจะได้รับฉายาว่านางฟ้านางสวรรค์นั้นจะต้องมีเหตุและปัจจัยที่ทำให้เขาเธอเหล่านั้นได้ฉายามาและมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญซึ่งเขาก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเพราะเขานั้นได้นางฟ้าคนนั้นมาครอบครองแล้วน่ะสิแต่นางฟ้าของเขาคนนี้หยิ่งมาก ดื้อมาก หนีเก่ง หลบเก่ง หลีกเลี่ยงและหาทางหนีเขาได้เสมอจนเขาจะต้องออกกลอุบายเพื่อที่จะได้เจอกับนางฟ้าของเขาอีกครั้งและหลาย ๆ ครั้งแต่เพื่อที่จะทำให้เขาได้เจอเธอแล้วเขาก็ทำทุกอย่างแหละ ทำแม้กระทั่งเรื่องที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน… เพื่อเธอคนเดียวเลยนะ นางฟ้าคนดื้อ ของเขา…

เพราะครอบครัวที่ทำให้เธอเหนื่อยล้าจนอยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่นั่นก็เพียงแค่ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงสำหรับเธอ… เธอไม่สามารถไปไหนได้หรอกเพราะเธอมีครอบครัวที่ต้องดูแลอยู่ งานที่เธอทำ เงินที่เธอมีเธอก็นำไปใช้กับคำว่าครอบครัวจนเกือบหมดถึงแม้ว่าอยากจะหนีไปให้ไกลแต่เธอก็ต้องคลานกับมาเพียงเพราะคำว่า กตัญญูรู้คุณ คำนั้นเธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันจะมีวันจบลงรึเปล่า... ประโยคนั้นมันเป็นเหมือนบ่วงรัดคอของเธออยู่ตลอดเวลา ถ้าแม่ของเธอไม่มีความสุขแม่ก็จะรัดมันด้วยคำว่ากตัญญูรู้คุณ คำนั้นเหมือนเชือกที่รัดอยู่ที่คอของเธอถ้าแม่รัดมันแน่นขึ้นเธอก็อาจจะหายใจไม่ออกและอาจจะถึงตายได้ แต่ถ้าแม่ของเธอมีความสุขเชือกเส้นนั้นก็จะถูกคลายลงและทำให้เธอสามารถหายใจได้คล่องขึ้นแม้จะเป็นเวลาแค่เพียงชั่วคราวก็ตาม..

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องท่ีสมมุติขึ้นมา ชื่อ นามสกุล สถานที่และสิ่งต่างๆในนิยายไม่มีอยู่จริง นิยายเรื่องนี้อาจจะมีบางช่วงบางตอนที่เหนือธรรมชาติ ดังนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกครั้ง ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง..