หลิวจือหลินดีไซเนอร์สาวจากยุคสองพัน อกหักเสียใจจนหัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ เกิดสิ้นสติท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บ ฟื้นคืนอีกทีก็ได้เกิดใหม่ในร่างสตรีร้ายกาจเช่นเจียงโหวฮูหยิน นางช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจทั้งใบหน้าและจิตใจ ซ้ำยังเป็นที่เกลียดชังของสามี
เมื่อรู้ตัวว่าหลิวจือหลินคนเดิมเคยทำตัวน่าชิงชังเพียงใด หลิวจือหลินคนใหม่จึงพยายามพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส ถึงอย่างไรก็ได้เกิดใหม่แล้ว เช่นนั้นนางจะพยายามหาวิธีหย่าร้างกับสามีไร้ใจที่ชาตินี้ก็ยังมีอนุ ซ้ำไม่เคยชายตาแลนาง มิสู้ดิ้นรนด้วยความสามารถที่ติดตัวมาจากยุคเดิมของตนเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง และไปใช้บั้นปลายชีวิตในคราบสาวโสดให้สบายใจเสียยังดีกว่า บุรุษไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัยก็ล้วนมักมากหลายใจเหมือนกันทั้งสิ้น!!
*******
EX 20...
"แล้วเมื่อก่อนเจ้าทำตัวเช่นไร"
หลิวจือหลินครุ่นคิด นางทราบถึงวีรกรรมที่หลิวจือหลินคนก่อนก่อไว้อย่างชัดแจ้ง จากนั้นจึงเยาะยิ้มในลำคอ
ครั้นเมื่อเห็นอาการยิ้มหยันตนเอง คิ้วเข้มก็เคลื่อนเข้าหากันแทบผูกเป็นปม "เจ้ากำลังขบขันเรื่องใด"
หลิวจือหลินช้อนสายตามองเขา "ก็ขบขันหลิวจือหลินคนโง่ที่เอาแต่วิ่งไล่ตามความรัก ทั้งที่อีกฝ่ายพยายามหลีกหนีนางราวเห็นตัวเห็บหมัด"
เจียงซื่อจวินหน้าชาวาบ "แล้วยามนี้ เจ้าไม่ได้ชอบเขาแล้วหรือ"
หลิวจือหลินละสายตาจากบุรุษเบื้องหน้า มือเรียวค่อย ๆ เก็บอุปกรณ์ทำแผลพลางกล่าวอธิบายเรียบเรื่อย "อืม...ได้แล้วกระมังเจ้าคะ ทุกอย่างล้วนไม่จีรัง ความรักก็เช่นกัน เราไม่อาจบังคับใจผู้ใดได้ ไม่รักก็คือไม่รัก ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เพียงทำความเข้าใจต่อสัจธรรมของชีวิตก็พอแล้วมิใช่หรือ"
เสียงใสเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นเอ่ยต่อ "ท่านโหวเจ้าคะ"
นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นแช่มช้าเมื่อประสานเข้ากับดวงตาคมกริบ หลิวจือหลินจึงรับรู้ว่าเจียงซื่อจวินมิได้ละสายตาจากตนเลย อาการประหม่าก่อเกิดขึ้นในใจ
"...ท่านโหว..."
"หืม...ว่ามาสิ"
"เช่นนั้นหากท่านอึดอัด ข้าขอคืนอิสรภาพให้ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ"
ทั้งสองสบตากันพักหนึ่ง แม้สายตาดูแข็งกระด้างราวมิได้คิดสิ่งใด ทว่าสมองของเขากำลังตบตีกันจ้าละหวั่น
นางต้องการหย่ากับข้าจริงน่ะหรือ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่มีนอกกายนอกใจแน่นนอน หลักการบรรยายมุมมองพระเจ้าทำให้ผู้อ่านร่วมรู้เห็นไปกับเหตุการณ์นั้น ๆ เนื้อเรื่องเน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร หากเนื้อหาไม่ถูกใจอย่างไรต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ สามารถคอมเมนต์อินในบทบาทของตัวละครได้เต็มที่ค่ะ รบกวนไม่คอมเมนต์ในเชิงที่บั่นทอนจิตใจผู้เขียนนะคะ ทุกการแนะนำไรต์ล้วนใส่ใจและยินดีนำมาปรับปรุงแก้ไขค่ะ อย่างไรแล้วโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่ะ
Trigger Warning
cutting ใช้ของมีคม
Phobia : ความหวาดกลัว
Consent : การยินยอมพร้อมใจ
Blood : คำบรรยายเกี่ยวกับเลือด
Panic : อาการตระหนก ตกใจ หวาดกลัว
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ หรือเผยแพร่ดัดแปลงเนื้อหาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางนักเขียน หากพบการกระทำที่ละเมิดดังกล่าว ขออนุญาตดำเนินคดีตามกระบวนการทางกฏหมายต่อไป
เผยแพร่ : 11/04/2024
ปิดจบ : 00/00/2024
แนะนำเรื่อง
หลิวจือหลินดีไซเนอร์สาวจากยุคสองพัน อกหักเสียใจจนหัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ เกิดสิ้นสติท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บ ฟื้นคืนอีกทีก็ได้เกิดใหม่ในร่างสตรีร้ายกาจเช่นเจียงโหวฮูหยิน นางช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจทั้งใบหน้าและจิตใจ ซ้ำยังเป็นที่เกลียดชังของสามี
เมื่อรู้ตัวว่าหลิวจือหลินคนเดิมเคยทำตัวน่าชิงชังเพียงใด หลิวจือหลินคนใหม่จึงพยายามพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส ถึงอย่างไรก็ได้เกิดใหม่แล้ว เช่นนั้นนางจะพยายามหาวิธีหย่าร้างกับสามีไร้ใจที่ชาตินี้ก็ยังมีอนุ ซ้ำไม่เคยชายตาแลนาง มิสู้ดิ้นรนด้วยความสามารถที่ติดตัวมาจากยุคเดิมของตนเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง และไปใช้บั้นปลายชีวิตในคราบสาวโสดให้สบายใจเสียยังดีกว่า บุรุษไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัยก็ล้วนมักมากหลายใจเหมือนกันทั้งสิ้น!!
*******
EX 20...
"แล้วเมื่อก่อนเจ้าทำตัวเช่นไร"
หลิวจือหลินครุ่นคิด นางทราบถึงวีรกรรมที่หลิวจือหลินคนก่อนก่อไว้อย่างชัดแจ้ง จากนั้นจึงเยาะยิ้มในลำคอ
ครั้นเมื่อเห็นอาการยิ้มหยันตนเอง คิ้วเข้มก็เคลื่อนเข้าหากันแทบผูกเป็นปม "เจ้ากำลังขบขันเรื่องใด"
หลิวจือหลินช้อนสายตามองเขา "ก็ขบขันหลิวจือหลินคนโง่ที่เอาแต่วิ่งไล่ตามความรัก ทั้งที่อีกฝ่ายพยายามหลีกหนีนางราวเห็นตัวเห็บหมัด"
เจียงซื่อจวินหน้าชาวาบ "แล้วยามนี้ เจ้าไม่ได้ชอบเขาแล้วหรือ"
หลิวจือหลินละสายตาจากบุรุษเบื้องหน้า มือเรียวค่อย ๆ เก็บอุปกรณ์ทำแผลพลางกล่าวอธิบายเรียบเรื่อย "อืม...ได้แล้วกระมังเจ้าคะ ทุกอย่างล้วนไม่จีรัง ความรักก็เช่นกัน เราไม่อาจบังคับใจผู้ใดได้ ไม่รักก็คือไม่รัก ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เพียงทำความเข้าใจต่อสัจธรรมของชีวิตก็พอแล้วมิใช่หรือ"
เสียงใสเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นเอ่ยต่อ "ท่านโหวเจ้าคะ"
นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นแช่มช้าเมื่อประสานเข้ากับดวงตาคมกริบ หลิวจือหลินจึงรับรู้ว่าเจียงซื่อจวินมิได้ละสายตาจากตนเลย อาการประหม่าก่อเกิดขึ้นในใจ
"...ท่านโหว..."
"หืม...ว่ามาสิ"
"เช่นนั้นหากท่านอึดอัด ข้าขอคืนอิสรภาพให้ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ"
ทั้งสองสบตากันพักหนึ่ง แม้สายตาดูแข็งกระด้างราวมิได้คิดสิ่งใด ทว่าสมองของเขากำลังตบตีกันจ้าละหวั่น
นางต้องการหย่ากับข้าจริงน่ะหรือ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่มีนอกกายนอกใจแน่นนอน หลักการบรรยายมุมมองพระเจ้าทำให้ผู้อ่านร่วมรู้เห็นไปกับเหตุการณ์นั้น ๆ เนื้อเรื่องเน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร หากเนื้อหาไม่ถูกใจอย่างไรต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ สามารถคอมเมนต์อินในบทบาทของตัวละครได้เต็มที่ค่ะ รบกวนไม่คอมเมนต์ในเชิงที่บั่นทอนจิตใจผู้เขียนนะคะ ทุกการแนะนำไรต์ล้วนใส่ใจและยินดีนำมาปรับปรุงแก้ไขค่ะ อย่างไรแล้วโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ขอบคุณทุกการสนับสนุนค่ะ
Trigger Warning
cutting ใช้ของมีคม
Phobia : ความหวาดกลัว
Consent : การยินยอมพร้อมใจ
Blood : คำบรรยายเกี่ยวกับเลือด
Panic : อาการตระหนก ตกใจ หวาดกลัว
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ หรือเผยแพร่ดัดแปลงเนื้อหาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากทางนักเขียน หากพบการกระทำที่ละเมิดดังกล่าว ขออนุญาตดำเนินคดีตามกระบวนการทางกฏหมายต่อไป
เผยแพร่ : 11/04/2024
ปิดจบ : 00/00/2024
อัปเดตล่าสุด
25 พ.ค. 2569 15:02 น.
รีวิว (1)
ดูทั้งหมดอีบุ๊กเรื่องนี้
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (38)
- #1บทที่ 1 สร้อยปริศนานำพาข้ามยุคสมัย

- #2บทที่ 2 นิสัยพลิกกลับ

- #3บทที่ 3 ฮูหยินเพี้ยนไปแล้ว

- #4บทที่ 4 ลืมไปแล้วว่ามีตัวตน

- #5บทที่ 5 ฮูหยินผู้มีใบหน้าที่แสนอัปลักษณ์

- #6บทที่ 6 บุรุษที่ไม่อยากเจอ

- #7บทที่ 7 มัจจุราชหน้าขรึม
หรือ
500 - #8บทที่ 8 ท่านโหวรังแกฮูหยิน
หรือ
500 - #9บทที่ 9 ของกำนัลจากสหาย
หรือ
500 - #10บทที่ 10 ท่านโหวผู้ถูกสวมหมวกเขียว
หรือ
500 - #11บทที่ 11 งูรัดกาย
800 - #12บทที่ 12 เจ้าเป็นใครกันแน่
800 - #13บทที่ 13 แมวสกปรก
800 - #14บทที่ 14 ความหวังหนึ่งเดียว
800 - #15บทที่ 15 ข้าจะรอเพื่อพบท่านอีกครั้ง
800 - #16บทที่ 16 หย่ากันอย่างสันติ
800 - #17บทที่ 17 ร่วมห้อง
800 - #18บทที่ 18 ท่านโหวผู้ก่อความวุ่นวาย
800 - #19บทที่ 19 ฮูหยินท่านโหวผู้งามล้ำ
800 - #20บทที่ 20 จิตใจที่สับสน
800












