สามีที่ฉันฝันหา [Perfectionist]
นักเขียน:
สนพ. อิ่มรัก
- ตอน
- 14
- เข้าชม
- 17.7K
- ถูกใจ
- 129
- ความคิดเห็น
- 1
- เพิ่มลงคลัง
- 143
Zabrina
*****
มาติกา โชติระวีวัฒน์
หญิงสาวผู้ที่ผองเพื่อนตั้งสมยานามให้ ว่าเป็นพวก
'Perfectionist'ทุกอย่างในชีวิตจะต้องสมบูรณ์แบบไปหมด
แต่แล้วเธอก็ต้องพานพบกับความผิดหวัง
เมื่อถูกคู่หมั้นหมาย หนีหน้าไปหาหญิงอื่น
ทอดทิ้งให้เธอต้องพบแต่กับความเจ็บช้ำหัวใจ
จนต้องหนีไปรักษาแผลใจเพียงลำพัง
*****
วันชนะ โล่ห์ทองคำ
ชายหนุ่มแสนจะธรรมดา
ผู้บังเอิญได้พบกับหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง
ที่ทำเอาเขางวยงงสงสัยในตัวเธอไม่น้อย
ว่าเหตุใด เธอจึงเอาแต่ร้องไห้
เขาอยากรู้ว่าชายใดช่างทำร้ายจิตใจเธอได้ลงคอ
และเขาอยากจะเสนออกอันอบอุ่นของเขา
ไว้ให้เธอซบยามเจ็บปวดหัวใจ
อยากเช็ดน้ำตาที่มันไหลอาบสองแก้มองเธอ
อยากบอกเธอว่า
ผู้ชายคนนั้นช่างโง่บรม ที่มันทอดทิ้งเธอไป
*****
มาติกา ผู้คลั่งไคล้ในความสมบูรณ์แบบจะยอมรับรักชายแสนจะธรรมดาอย่างเขาได้หรือไม่เขาจะเอาชนะหัวใจเธอด้วยอะไรเมื่อในสายตาเธอ เขาดูจะด้อยกว่าคนรักเก่าหลายด้านแต่ความหล่อเหลานั้น เขามีอย่างเหลือเฟือเรื่องความเอาใจใส่เขามีให้เธออย่างล้นเหลือเธอจะยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นได้หรือไม่ติดตามเป็นกำลังใจให้เขาได้
*****
ฉากแซ่บๆ ‘หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง’คำนี้เธอได้ยินแม่และป้าๆ พูดเสมอ เธอเข้าใจความหมายดี จนเกิดคำถามขึ้นมาในใจ ว่าถ้าให้เขาเป็นหนาม แล้วนำมาช่วยบ่งหนามที่มันยอกอยู่ในอกของเธอออกไปเสีย ความเจ็บมันจะหยุดลงหรือไม่“คุณคิดว่าฉันสวยและสมบูรณ์แบบจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวจึงตัดสินใจเอ่ยออกไป“ถ้าผู้ชายหน้าไหนไม่เห็นอย่างที่ผมเห็น ผมว่ามันคงจะตาไม่ถึงอย่างแรงหรือไม่ก็โง่บรมครับ”วันชนะบอกตามตรงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนมาติกาต้องดันกายออกห่างอกเขาเล็กน้อย เพื่อแหงนมองสีหน้า แววตาของเขา ว่าตรงกับคำพูดบ้างไหม แล้วเธอก็ได้เห็นว่ามันจริง จึงถามออกไปด้วยเสียงของคนมั่นอกมั่นใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน“คุณอยากเป็นหนามให้ฉันมั้ยคะ”“หนามอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ” เขาก็หมายความอย่างที่บอกออกไปจริงๆ เพราะงงไม่น้อย“หนามช่วยบ่งหนามอีกอัน ที่มันทำให้ฉันเจ็บอยู่อย่างนี้ไงคะ”“หือ!”ชายหนุ่มส่งเสียงยานคางไปหา จ้องมองใบหน้าของคนถามอย่างค้นหาว่า‘เอาจริงเหรอ’แล้วเขาก็เห็นเธอจ้องมองมาหาอย่างคนมั่นอกมั่นใจ เขาเห็นเธอเคลื่อนสองแขนที่โอบกอดลำตัวเขาไว้ขึ้นมาหาต้นคอของเขา เธอเขย่งเท้าบางๆ ขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ รั้งต้นคอของเขาให้โน้มไปหาเธอหรือเพราะเขาเองที่เป็นฝ่ายโน้มใบหน้าอันหล่อเหลา ลงไปหาใบหน้าอันสวยสมบูรณ์แบบของเธอ ต่างพบเจอกันตรงครึ่งทาง จนสองริมฝีปากประกบกันในที่สุด
*****
จัดจำหน่ายรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ครั้งแรก ธันวาคม ๒๕๕๘
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันอันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
*****
http://https://www.facebook.com/LoveLust-Publisher-1507555132871410/?ref=hl
แนะนำเรื่อง
Zabrina
*****
มาติกา โชติระวีวัฒน์
หญิงสาวผู้ที่ผองเพื่อนตั้งสมยานามให้ ว่าเป็นพวก
'Perfectionist'ทุกอย่างในชีวิตจะต้องสมบูรณ์แบบไปหมด
แต่แล้วเธอก็ต้องพานพบกับความผิดหวัง
เมื่อถูกคู่หมั้นหมาย หนีหน้าไปหาหญิงอื่น
ทอดทิ้งให้เธอต้องพบแต่กับความเจ็บช้ำหัวใจ
จนต้องหนีไปรักษาแผลใจเพียงลำพัง
*****
วันชนะ โล่ห์ทองคำ
ชายหนุ่มแสนจะธรรมดา
ผู้บังเอิญได้พบกับหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง
ที่ทำเอาเขางวยงงสงสัยในตัวเธอไม่น้อย
ว่าเหตุใด เธอจึงเอาแต่ร้องไห้
เขาอยากรู้ว่าชายใดช่างทำร้ายจิตใจเธอได้ลงคอ
และเขาอยากจะเสนออกอันอบอุ่นของเขา
ไว้ให้เธอซบยามเจ็บปวดหัวใจ
อยากเช็ดน้ำตาที่มันไหลอาบสองแก้มองเธอ
อยากบอกเธอว่า
ผู้ชายคนนั้นช่างโง่บรม ที่มันทอดทิ้งเธอไป
*****
มาติกา ผู้คลั่งไคล้ในความสมบูรณ์แบบจะยอมรับรักชายแสนจะธรรมดาอย่างเขาได้หรือไม่เขาจะเอาชนะหัวใจเธอด้วยอะไรเมื่อในสายตาเธอ เขาดูจะด้อยกว่าคนรักเก่าหลายด้านแต่ความหล่อเหลานั้น เขามีอย่างเหลือเฟือเรื่องความเอาใจใส่เขามีให้เธออย่างล้นเหลือเธอจะยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นได้หรือไม่ติดตามเป็นกำลังใจให้เขาได้
*****
ฉากแซ่บๆ ‘หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง’คำนี้เธอได้ยินแม่และป้าๆ พูดเสมอ เธอเข้าใจความหมายดี จนเกิดคำถามขึ้นมาในใจ ว่าถ้าให้เขาเป็นหนาม แล้วนำมาช่วยบ่งหนามที่มันยอกอยู่ในอกของเธอออกไปเสีย ความเจ็บมันจะหยุดลงหรือไม่“คุณคิดว่าฉันสวยและสมบูรณ์แบบจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวจึงตัดสินใจเอ่ยออกไป“ถ้าผู้ชายหน้าไหนไม่เห็นอย่างที่ผมเห็น ผมว่ามันคงจะตาไม่ถึงอย่างแรงหรือไม่ก็โง่บรมครับ”วันชนะบอกตามตรงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนมาติกาต้องดันกายออกห่างอกเขาเล็กน้อย เพื่อแหงนมองสีหน้า แววตาของเขา ว่าตรงกับคำพูดบ้างไหม แล้วเธอก็ได้เห็นว่ามันจริง จึงถามออกไปด้วยเสียงของคนมั่นอกมั่นใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน“คุณอยากเป็นหนามให้ฉันมั้ยคะ”“หนามอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ” เขาก็หมายความอย่างที่บอกออกไปจริงๆ เพราะงงไม่น้อย“หนามช่วยบ่งหนามอีกอัน ที่มันทำให้ฉันเจ็บอยู่อย่างนี้ไงคะ”“หือ!”ชายหนุ่มส่งเสียงยานคางไปหา จ้องมองใบหน้าของคนถามอย่างค้นหาว่า‘เอาจริงเหรอ’แล้วเขาก็เห็นเธอจ้องมองมาหาอย่างคนมั่นอกมั่นใจ เขาเห็นเธอเคลื่อนสองแขนที่โอบกอดลำตัวเขาไว้ขึ้นมาหาต้นคอของเขา เธอเขย่งเท้าบางๆ ขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ รั้งต้นคอของเขาให้โน้มไปหาเธอหรือเพราะเขาเองที่เป็นฝ่ายโน้มใบหน้าอันหล่อเหลา ลงไปหาใบหน้าอันสวยสมบูรณ์แบบของเธอ ต่างพบเจอกันตรงครึ่งทาง จนสองริมฝีปากประกบกันในที่สุด
*****
จัดจำหน่ายรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ครั้งแรก ธันวาคม ๒๕๕๘
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันอันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
*****
http://https://www.facebook.com/LoveLust-Publisher-1507555132871410/?ref=hl
อัปเดตล่าสุด
30 ต.ค. 2561 07:47 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
กันเกรา, ธัญญรัตน์, วรนันจ้า
หรือจะเรียกพี่กันก็ได้จ้า
++++++++++++
หลังจากรู้สึกเบื่อกับการเป็นมนุษย์เงินเดือนมาหลายปีดีดัก
จึงอยากจะทำงานอะไรก็ได้ ที่ตัวเราสามารถกำหนดงานเองได้อย่างสบายอกสบายใจ
โดยไม่ต้องมีใครมาคอยสั่ง บวกกับการที่เป็นคนชอบดูทีวีมาตั้งแต่เด็ก ๆ โดยเฉพาะละคร ที่เขาประณามว่าเป็น ละครน้ำเน่า นั่นล่ะค่ะ
เลยมานั่ง ๆ นอน ๆ คิดว่า ถ้าเราแต่งนิยายขึ้นมาสักเรื่องนี่ เราจะทำได้ไหมนะ
พอปิ้งไอเดียได้ดังนี้ ก็โซโล่เลย อิอิอิอิเริ่มเขียนครั้งแรกได้ไปหลายหน้า
ความที่อายกลัวพี่ ๆ น้อง ๆ หลาน ๆ และคนรอบข้างจะมาแอบอ่าน
เลยใส่พาสเวิร์ดไว้ซะดิบดี แล้วก็ทิ้งไปนานพอดู จะกลับอีกที ดันลืมพาสเวิร์ดซะนี่
แก้ยังไงก็ไม่ได้ เลยจำต้องเริ่มต้นใหม่ ‘อีกครั้ง’เขียนครั้งที่สองตั้งพาสเวิร์ดไว้เช่นเดิม
แต่จดไว้ที่ไหนสักแห่ง กันพลาด เขียนไปได้หลายสิบหน้าเหมือนกันค่ะ
แล้วก็ทิ้งไปอีกเพราะทำงานประจำไม่มีเวลามาเขียนต่อ (อิอิอิ ข้ออ้างของคนเรา)
กลับมาอีกที โอ้...แม่เจ้า...ลืมพาสเวิร์ดอีกแล้ว นั่งทำใจแล้วใจอีก
เพราะเสียดายงานที่ทำมาแต่ก็จำจะต้องเริ่มเขียนครั้งที่สามอีกจนได้ ดังคำที่ได้ยินบ่อย ๆ ว่า
คนเราต้องรู้จักถอยมาสักก้าว เพื่อก้าวใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ครั้งนี้มุ่งมั่นมาก
นั่งเขียนไม่ยอมหยุด ไปได้กว่าห้าสิบหน้าแล้ว แต่ โอ้...พระเจ้าช่วย ครั้งนี้พาสเวิร์ดไม่ได้ลืมแต่อย่างใด
แต่แล้ปท้อปที่ใช้นั้น เก๋ากึ๊กมากกกกกกกก ดันพังจนซ่อมไม่ได้ และกู้ไฟล์ไม่ได้อีกเช่นกัลลลลลกำจริง ๆ
ทางเส้นน้ำหมึกที่วาดหวังเอาไว้ ไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว นั่งทำใจอยู่หลายวันเหมือนกัน
ก่อนจะเริ่มต้นใหม่ และเขียนจนจบได้ในที่สุดเฮ้อ....
ยิ้มอีกแล้วเราเกือบสิบปีทีเดียวกว่าที่จะค้นพบตัวเองว่ารักและชอบงานด้านนี้มากแค่ไหน
และมีความสุขในทุก ๆ ครั้งที่ได้ลงมือสรรสร้างงานแต่ละชิ้นออกมาสู่สายตาท่านผู้อ่าน
และความสุขนั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูน เมื่อนักเขียนได้รู้ว่า ท่านผู้อ่านมีความสุขกับงานของเราพี่หนูไม่ทราบว่านักเขียนท่านอื่นจะรู้สักยังไงบ้าง
แต่สำหรับพี่เองแล้ว สุขใจทุก ๆ ครั้งที่มีแฟนคลับมาบอกว่า งานนิยายของเราแล้ว
หัวเราะ ร้องไห้ หรือมีความสุขไปกับตัวละครนั้น ๆ ขอบคุณจากใจจริงค่ะ
ที่ท่านผู้อ่านได้หยิบยื่นความสุขให้นักเขียนคนนี้มาโดยตลอด“รอยยิ้มและความเมตตาจากท่าน คือแรงผลักดันให้นักเขียนก้าวเดินต่อไปค่ะ”
++++++++++++
