เขื่อนขันธ์

เธอร่ำร้องหาความตาย ทว่า มัจจุราชอย่างเขากลับยื้อชีวิตเธอไว้

“ฉันมาฆ่าเธอ”

สุ้มเสียงต่ำพร่าข่มขู่ แววตาเรืองรองลุ่มลึกจับจ้องสบตา

บุ้งกี๋นิ่งขึง

ใช่แล้วล่ะ วิธีรักษาความลับที่ง่ายและไม่ยุ่งยากก็คือการฆ่า

‘คนตายเท่านั้นที่จะไม่เผยความลับใคร’

“จะเจ็บไหม”

เสียงถามเบาแทบเป็นกระซิบ ตาคู่งามก็ปิดหนีไม่ยอมสบตาอีก

เขื่อนแสยะยิ้ม เลื่อนมือที่ค้ำพนักเก้าอี้มาเขี่ยปอยผมนุ่มไปทัดใบหูเล็ก คนที่ทำท่าว่าพร้อมยอมให้เขาฆ่าโดยดุษณีสะดุ้งน้อยๆ

“จะค่อยๆ ทำ”

“งั้นก็นานสิกว่าจะตาย เอาแบบไม่ทันตั้งหลัก รู้ตัวอีกทีตายแล้วได้ไหม”

“คนตายจะรู้ตัวได้ไง”

“กลัวเจ็บ”

“เจ็บนิดเดียวก็เสียวดีออก”

เสียงห้าวกลั้วหัวเราะจนบุ้งกี๋ขัดใจ จะฆ่าก็รีบฆ่าเป็นไร ปล่อยให้ลุ้นอยู่ได้ เขาไม่รู้หรือว่าลุ้นนานจะยิ่งกลัว เสี้ยววินาทีถัดมา เธอต้องอุทานลืมตาขึ้นมอง เมื่อร่างลอยหวือจากเก้าอี้ เขาก้มลงมองเธออยู่แล้ว แววตารื่นเริงเสียด้วย

“ปะ...ไปไหน”

“ไปฆ่าเธอ”