กว่าจะรู้ว่ารักร้อนจบ

“ยังกลัวฉัน?” 

คำถามมันช่าง...ปัญญาอ่อนมาก เพราะอะไรน่ะหรือ 

ผมมันสุดโต่ง เบรกแตก ไร้อารยธรรม 

ภาพเหตุการณ์ที่เธอตัวสั่นเพราะถูกผมขย้ำยังฝังสามัญสำนึก 

เธอจะกลัวก็ไม่แปลก จะขยะแขยงก็ไม่แปลก หากไม่รู้สึกอะไรนี่สิจะแปลกมาก ทว่าในแววตาคมขำตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความสงสัย ไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจ 

“หมอ...” 

“ครับ” 

“หื่นกับคนไข้สาวๆ แบบนี้ตลอดเหรอ” 

“หืม...” 

คำถามที่ไม่คิดว่าจะออกจากปากเธอ ทำเอาผมสำลักน้ำลาย จู่ๆ ก็รู้สึกขำ หน้าสวยเฉี่ยวเอียงมองผมไม่วางตาราวกับว่าจดจ่ออยากฟังคำตอบเสียเหลือเกิน ท่าทางช้อนตามองอย่างนั้น หน้าตาสวยเฉี่ยวเพราะเครื่องสำอางที่เธอแต่งไว้จัดจ้าน กระตุกลมหายใจ กระตุ้นอารมณ์ให้พลุ่งพล่านง่ายดาย 

เสียงที่ตอบเธอกลับไปจึงติดจะพร่าอย่างรวดเร็ว 

“ถามนี่อยากรู้...หรือ...อยากพิสูจน์ด้วย” 

“ปัญญาอ่อน” 

“มีส่วนที่แข็งอยู่นะ อยากจับดูไหม” 

บ้าบอสิ้นดี แก้มฉันร้อนไปหมดแล้ว พอถูกปิงวางลงบนเตียง ฉันดันตัวออกห่าง จ้องหน้าคมสันด้วยสีหน้าที่ปั้นให้นิ่งมากที่สุด 

“นายคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ นายแพทย์ศิระณัฐ” 

คำถามที่ฉันถามเขามาหลายครั้งหากไม่เคยได้คำตอบจริงจัง 

ปิงเลิกคิ้ว เขยิบคลานเข้าหา ตัวหนาๆ ใหญ่ๆ ของเขาคร่อมอยู่เหนือตัวฉัน ให้ความรู้สึกถูกข่มขวัญ ข้อศอกของฉันที่เท้าลงบนที่นอน เอนลู่ลงตามการคุกคาม 

“คนที่เคยเป็นแค่แฟนกัน เขาไม่ลากกันไปนอนด้วยทุกครั้งที่เจอหน้าหรอกนะ” 

“ผัวเมีย” เสียงห้าวดุกล่าวแก้ “เถียงสิว่าไม่ใช่”