แม่ทัพสวรรค์

เพื่อให้ได้ซึ่งตำแหน่งแม่ทัพสวรรค์คืนมา เขา... ไท่เยี่ยเทียนคงผู้นี้ จำต้องฝืนใจรับหน้าที่ดูแลเลือดเนื้อเชื้อไขของสี่สัตว์เทพอสูรที่เขารังเกียจยิ่งกว่าผู้ใด! ...เพื่อให้ได้อำนาจและเกียรติยศของตระกูลไท่เยี่ยกลับคืนมา ผู้นำตระกูลเช่นเขา... จึงต้องกล้ำกลืนฝืนใจเป็นอาจารย์สอนสั่งทายาทของสี่สัตว์เทพอสูรที่น่ารังเกียจ!

“เมื่อใดที่เจ้ายอมรับเด็กๆเหล่านั้นได้จากใจจริง เราจะช่วยให้เจ้าได้ตำแหน่งแม่ทัพสวรรค์คืนมา!”

ไท่เยี่ยเทียนคง : อดีตแม่ทัพสวรรค์

‘หากสวรรค์สิ้นไร้ซึ่งกฎสวรรค์ คงมิอาจดำรงเผ่าพันธุ์สูงส่งที่คู่ควรแก่การนับถือ สมดุลไตรภูมิจะต้องสั่นคลอน เทพเซียน มาร สัตว์อสูร มนุษย์ ...ย่อมหาความสงบสุขไม่ได้อีกต่อไป’

ปฏิภาณแน่วแน่ข้อนี้... เป็นของหนึ่งในวีรบุรุษผู้ได้ชื่อว่าน่ายกย่องยิ่งกว่าผู้ใดในไตรภูมิ ผู้ที่ใช้ทั้งชีวิตและจิตวิญญาณ พดุงคุณธรรม รักษากฎเกณฑ์ ปราบปรามคนชั่ว ช่วยเหลือคนดี! ยึดมั่นในกฎเกณฑ์ที่มีมาตั้งแต่บรรพกาลมิมีอ่อนข้อ... จนต้องพบจุดจบที่ตกต่ำในรอบหลายหมื่นปี!

ไท่เยี่ยเทียนคง... เขาคือแม่ทัพสวรรค์ผู้เคร่งครัดกฎสวรรค์สูงสุด เป็นผู้คอยควบคุมกองทัพผู้คุมกฎสวรรค์ให้เข้มงวดตรวจตรามิให้มีผู้ใดสามารถสร้างความเดือดร้อนต่อผู้อื่นด้วยการฝ่าฝืนกฎได้ แต่วันหนึ่งเขากลับต้องมาพบเจอกับบุคคลที่พยายามเปลี่ยนแปลงหนึ่งในกฎสวรรค์ข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุด

กฎข้อห้ามจับคู่ข้ามเผ่าพันธุ์!

กฎข้อห้ามที่มีมาตั้งแต่บรรพกาลเพื่อรักษาสมดุลจักรวาล ...โดยผู้ที่ต้องการเปลี่ยนแปลงกฎนี้คือดวงตาสวรรค์ หนึ่งในสองเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนสวรรค์! ...เพื่อขัดขวางพระนาง เขาจึงได้ตัดสินใจลงมือกระทำการบางอย่างที่เป็นการล้ำเส้นของดวงตาสวรรค์ โดยหารู้ไม่ว่าพระนางได้รับรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขา เป็นเหตุให้ในท้ายที่สุด... ไท่เยี่ยเทียนคงก็ไม่อาจรอดพ้นโทษทัณฑ์ที่ดวงตาสวรรค์ทรงมอบให้! พระนางวางแผนร้ายให้เขาต้องประสบกับความเป็นความตาย บาดเจ็บสาหัสต้องหลับไหลไปกว่าห้าร้อยปี ก่อนจะต้องตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับ...

‘ราชโองการปลดแม่ทัพสวรรค์’

ไท่เยี่ยเทียนคงคุกเข่านิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งอารมณ์ มือใหญ่ยื่นออกไปรับราชโองการนั้นด้วยความไม่เต็มใจแต่ก็ไม่อาจต่อต้านพระประสงค์ของกษัตริย์สวรรค์! เพราะการที่เขาเจ็บหนักครานี้... ทำให้ตัวเขาสูญสิ้นพลังบำเพ็ญหลายหมื่นปีไป กลายเป็นคนอ่อนแอเกินกว่าจะสามารถรั้งตำแหน่งที่เป็นดั่งทุกสิ่งในชีวิตของเขาเอาไว้ได้!

เกียรติยศศักดิ์ศรีสูญสิ้น จากที่เคยเป็นถึงเทพเซียนชั้นปกครองผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อสูญเสียพลังบำเพ็ญทำให้ระดับพลังของอดีตแม่ทัพสวรรค์เหลือเพียงระดับกลางซึ่งไม่ต่างกับคนไร้ค่า! ความอัปยศนี้ล้วนมีที่มามาจากการที่เขาเป็นปรปักษ์กับสี่สัตว์เทพอสูรที่มีดวงตาสวรรค์เป็นผู้นำ!

หวงเสวียนอู่เหลียน : รัชทายาทแห่งราชันเต่าดำ

‘...เพราะท่านอาจารย์เทียนคง เกลียดมารดาของนาง ทำให้นางถูกเกลียดไปด้วยทั้งๆที่ไม่เคยทำเรื่องไม่ดีมาก่อน’

ทายาทสี่สัตว์เทพอสูรที่เกิดขึ้นจากการฝ่าฝืนกฎข้อห้ามจับคู่ข้ามเผ่าพันธุ์ หากพวกเขามิได้เกิดจากสี่สัตว์เทพอสูรที่มีอำนาจยิ่งบนสวรรค์ชั้นเก้า... จุดจบของพวกเขาก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่เบื้องหน้า! แต่ถึงจะมีชีวิตอยู่รอดมาได้ พวกเขาทั้งหลายต่างรับรู้ได้ดีว่า... ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ใดก็ไม่ได้ยอมรับพวกเขาได้อย่างแท้จริง! หากแต่แสร้งสรรเสริญเยินยอฉอเลาะ เพียงเพราะไม่อยากเป็นศัตรูกับสี่สัตว์เทพอสูรเท่านั้น!

‘หน้าที่ที่อาจารย์จะมอบให้เจ้าคือ... เจ้าจะต้องเป็นศิษย์รับใช้ใกล้ชิดของปรมาจารย์เทียนคง มีเจ้าอยู่เคียงข้าง ...ด้วยความสามารถของเจ้าแล้ว จะไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถามถึงความเหมาะสมของไท่เยี่ยเทียนคง ที่เป็นเพียงเทพชั้นกลาง แต่กลับได้รับตำแหน่งปรมาจารย์พิเศษในสำนักศึกษาเทพเซียนอันดับหนึ่ง!’

ปรมาจารย์ใหญ่หวังลู่เผิงกล่าวอ่อนโยนบอกศิษย์ตัวน้อยที่พยักหน้ารับคำสั่งของเขาอย่างเชื่อฟัง... ปรมาจารย์ใหญ่เลือกหวงเสวียนอู่เหลียนที่เป็นดั่งธิดาศัตรูของเทียนคง มิใช่เพื่อกลั่นแกล้งเขา แต่เพราะเห็นถึงความสามารถในการเปลี่ยนใจคนของนาง

เขาหวังให้นางช่วยเยียวยาจิตใจที่เต็มไปด้วยความแข็งกระด้างและอคติของไท่เยี่ยเทียนคง ให้เปลี่ยนมุมมองและเล็งเห็นถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของทายาทสี่สัตว์เทพอสูร... ที่แม้พวกเขาจะเกิดมาพร้อมคำครหามากมาย แต่ย่อมไม่ได้หมายความว่าพวกเขานั้นจะเติบโตมาอย่างร้ายกาจและน่ารังเกียจ!

ด้วยความอ่อนโยน รู้ความ และฉลาดเฉลียวของอู่เหลียน... ปรมาจารย์ใหญ่หวังลู่เผิงจึงตั้งความหวังไว้สูงลิ่ว ว่าสหายที่เป็นถึงอดีตแม่ทัพสวรรค์ของเขา จะสามารถปล่อยวางอคติในใจ และยอมรับทายาทสี่สัตว์เทพอสูรได้จากใจจริงในเร็ววัน!