Test

นามปากกา 

: โลหิตมาร 

เปิดเรื่อง 

: วันที่ 16 มิถุนายน 2020 

ชี้แจง : เรื่องปรมาจารย์ผู้พิทักษ์ท่านอ๋องเสเพล 王爷的赖皮鬼大师 เรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของคนเขียนล้วนๆนะคะ สถานที่ทั้งหมด ชื่อตัวละคร ด้นสดเด้อไม่ต้องตามหา (ลงนิยายทุกวันจนจบนะคะ) หากผิดพลาดประการใด เช่น มีพิมพ์ตก หรือ อาจใช้ภาษาแปลก ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ :) 

คำโปรย... มีคุณต้องตอบแทน...มีแค้นต้องชำระ! บุญคุณที่บิดาของเขาช่วยชีวิตนางไว้ แม้จะไม่ได้เต็มใจแต่นางต้องตอบแทนคุณด้วยการดูแลบุตรชายเขาให้ดีมิให้ตายก่อนวัยอันควร 

ไป๋หลันฮวา : เจ้าหาใช่คนไร้ประโยชน์... หากไม่มีเจ้าก็ไม่มีข้าฟานโปหลัวคนนี้ 

ไฮไลท์... 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก” 

ปัง! 

“ท่านอ๋อง! เฮ้ย!!!” 

ไป๋หลันฮวาค่อยลืมตาขึ้น นางหันไปมองหน้าเยว่จื่อเหยี่ยนที่แหกปากร้องลั่นด้วยความมึนงง ก่อนจะเบนสายตาไปยังกลุ่มคน เอ่อ... ห้าคนได้กระมัง ที่ถีบประตูจนพังแล้วบุกเข้ามาในห้องนอนของนางโดยไม่ได้รับอนุญาต 

ห้าองครักษ์รีบหันหลังขวับทันที เพราะภาพด้านหลังเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะได้เห็น! ...เพราะท่านอ๋องนั้นพระวรกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนบางปิดส่วนล่างเอาไว้! 

“อ๊ากกกกกกกกก” 

“-*-” ไป๋หลันฮวาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น นางก้มลงมองมือของเจ้าเด็กตรงหน้า ที่วางทับอยู่บนหน้าอกของนางด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก 

นางควรทำอะไรก่อนดีระหว่างทำให้เจ้านี่หุบปาก หรือฆ่าเขาทิ้งเลย 

“จะ เจ้า! เจ้าทำอะไรเรา!” เยว่จื่อเหยี่ยนเห็นสายตาของฟานโปหลัวที่มองพระหัตถ์ของพระองค์ ก็ทรงได้สติรีบดึงมือกลับ แล้วชี้หน้าถามนางเสียงสั่น 

“เจ้าคิดว่าไงล่ะ?” ไป๋หลันฮวายกมือขึ้นเสยผม ก่อนจะเท้าคางมองพระสวามีเด็กของนางด้วยสายตาเปล่งประกาย 

“จะ เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า!” 

“ข้า ข้า ข้า... ทำไมหรือ?” นางยิ้มบางถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ ซึ่งต่างกับสวามีเด็กของนาง ที่ทำหน้าราวกับจะร้องไห้โฮอยู่รอมร่อ 

“เอาความบริสุทธิ์ของเราคืนมา!” เยว่จื่อเหยี่ยนตวาดลั่น พระหัตถ์ใหญ่คว้าหมอนมาแล้วจัดการทุบตีไปที่พระชายาทันที โดยลืมคิดไปว่าที่พระองค์กำลังทำอยู่เรียกได้ว่าไร้คุณธรรมถึงขั้นบัดซบ! 

เพราะไม่มีใครทุบตีภรรยาตัวเองด้วยสาเหตุเพราะเข้าหอกับภรรยาหรอก! 

“เฮ้ย!” ไป๋หลันฮวาตาโต รีบยกแขนขึ้นมากันหัวตัวเอง นางรู้สึกเหนือความคาดหมายมาก ไม่คิดว่าสามีเด็กของนางจะลุกขึ้นมาโวยวายราวกับสตรีถูกข่มขืนเช่นนี้