บทนำ
“เธอขึ้นมานอนบนเตียงของฉันได้ยังไง คนเนรคุณ”มือหนาผลักร่างที่ตนนอนกอดไว้ทั้งคืนเต็มแรงอย่างรังเกียจจนอีกฝ่ายหงายลงไปนอนแอ่งแม้งอยู่บนพื้นด้านล่าง
“เมื่อคืนคุณฝันร้ายบัวก็เลยขึ้นไปปลอบโยนคุณ แล้วก็…..”หญิงสาวผวาตื่นรีบตอบคำถามชายหนุ่มจนลิ้นแทบจะพันกัน ที่เธอนอนตื่นสายอย่างนี้ก็เพราะเฝ้าไข้เขาเกือบทั้งคืนตื่นขึ้นมายังจะโวยวายใส่เธอไม่เลิกอีกหรือทำไมไม่เห็นความดีของเธอบ้าง
“นอนบนเตียงของฉัน หาโอกาสที่จะนอนกับฉันอยู่แล้วนิ”ชายหนุ่มรีบพูดขึ้นมาแทรกเสียก่อนเขาดูถูกเธอทั้งคำพูดทั้งแววตาที่แสดงออกมาว่ากำลังเย้ยหยันคนตัวเล็กอย่างไม่มีปิดบัง
“เปล่านะคะ”ศีรษะบางส่ายไปมาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ชายหนุ่มยัดเยียดให้ มือเล็กคลำสะโพกตัวเองปอยๆด้วยความเจ็บ
“ทำไม คิดจะแทนที่ณิชาให้ได้เลยใช่ไหมไอ้ที่ตามเอาอกเอาใจฉันสาระพัดนี้อยากจะให้ฉันนอนกับเธอใช่ไหม ได้ถ้าอยากมากละก็ฉันจะสนองความร่านของเธอเอง”ร่างสูงใหญ่ตามมากระชากต้นแขนเล็กอย่างแรง ก่อนจะออกแรงผลักให้เธอนอนลงกับพื้นแล้วจัดการคร่อมร่างเธอเอาไว้แน่น
“อย่า ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น คุณภีม อย่าทำบัว บัวกลัวแล้ว”สองมือน้อยพนมไหว้คนตรงหน้า เขาเคยช่วยเธอเอาไว้แต่นี่เขาจะทำกับเธอเองนะหรือ
“อย่ามาเรียกชื่อเล่นของฉัน ชื่อนั้นมีไว้สำหรับคนใกล้ชิดแต่ไม่ใช่สำหรับเธอ”ใบหน้าถมึงก้มซุกไซ้ใบหน้านวลที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำตาอย่างบ้าคลั่ง
“อย่า กรี๊ด ไม่”หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหลบรสจูบของอีกฝ่าย
“จะร้องทำไมในเมื่อเธอต้องการมันจะตายไป ไม่งั้นจะตามฉันเป็นเงาตามตัวหรือ”มือแกร่งรวบมือเล็กที่เอาแต่ผลักไสเขาไว้บนศีรษะก่อนจะออกแรงบีบเคล้นทรวงสาวผ่านชุดนอนเต็มแรงอารมณ์โกธร
“บัวแค่อยากให้คุณหายเศร้า หายเครียดก็เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ ฮือ ฮือ”สองขาเรียวถีบไปมาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอรักเขาก็จริงแต่ไม่ได้ต้องการให้เขาระบายความโกธรหรือความใคร่กับเธอแบบนี้
“ฉันไม่เชื่อ”เขาตะคอกเสียงกร้าว ดวงตาคมวาวโรจน์อย่างน่ากลัวในความคิดของบัวชมพูตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาไม่เคยมีสักครั้งที่ชายหนุ่มจะแสดงท่าทีคุกคามได้น่ากลัวขนาดนี้ มือแกร่งกระชากเสื้อนอนของหญิงสาวจนขาดหวิ่นเผยให้เห็นบราเซียสีหวานที่ปกปิดทรวงสาวได้ไม่ถึงครึ่งเขาลงมีเคล้นคลึงออกแรงบีบขยำอย่างไม่เกรงใจเจ้าของที่นอนร้องไห้กระซิก
“ของดีหนิ แต่ไม่นานก็คงจะหมดราคา แหลกเหลวคามือฉัน ฉันจะทำให้เธอโซซัดโซเซนอนหยอดเข้าต้มไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกเลย”มือหนาเลื่อนไล้ลงมากอบกุมเนินเนื้อสาวผ่านเสื้อผ้าก่อนจะออกแรงฟาดผลั๊วลงไปสุดแรงเกิดจนอีกฝ่ายผวาตัวงอ
“ไม่ อื้อๆ”ภีรเมศร์ก้มจูบปิดปากหญิงสาวอย่างแรงจนได้กลิ่นคราวเลือดอวลอยู่ในปากเขาทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีระบายลงกับร่างเล็กบอบบางของเธอ
‘เพลี้ย’
“เธอกล้าตบฉันหรือแม่ตัวดี กับมานี่เดี๋ยวนี้นะบัวชมพู”ชายหนุ่มสบถเสียงลั่นเมื่ออีกฝ่ายใช่จังหวะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับรสจูบตบหน้าเขาฉาดใหญ่แล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทิ้งให้เขามองเธอด้วยแววตาเจ็บแค้น
“มาทำหน้าที่เมียของเธอสิบัวชมพูอยากได้นักไม่ใช่หรือไง”เขาตั้งสติได้รีบวิ่งตามแม่ตัวปัญหาออกไปด้วยความเร็ว ขณะที่เท้าเล็กกำลังจะเดินลงบันไดก็โดนมือใหญ่ฉุดกระชากต้นแขนเรียวเสลาเอาไว้เสียก่อน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นชื่อ นามสกุล สถานที่ ล้วนมาจากจินตนาการของไรท์เท่านั้นนะคะขอขอบคุณภาพสวยๆจากGooGle
ป.ล.ฝากผลงานอีกเรื่องของไรท์ด้วยเน้ออย่า อย่า อย่าลืมเข้ามาเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ๊ะ

แนะนำเรื่อง
บทนำ
“เธอขึ้นมานอนบนเตียงของฉันได้ยังไง คนเนรคุณ”มือหนาผลักร่างที่ตนนอนกอดไว้ทั้งคืนเต็มแรงอย่างรังเกียจจนอีกฝ่ายหงายลงไปนอนแอ่งแม้งอยู่บนพื้นด้านล่าง
“เมื่อคืนคุณฝันร้ายบัวก็เลยขึ้นไปปลอบโยนคุณ แล้วก็…..”หญิงสาวผวาตื่นรีบตอบคำถามชายหนุ่มจนลิ้นแทบจะพันกัน ที่เธอนอนตื่นสายอย่างนี้ก็เพราะเฝ้าไข้เขาเกือบทั้งคืนตื่นขึ้นมายังจะโวยวายใส่เธอไม่เลิกอีกหรือทำไมไม่เห็นความดีของเธอบ้าง
“นอนบนเตียงของฉัน หาโอกาสที่จะนอนกับฉันอยู่แล้วนิ”ชายหนุ่มรีบพูดขึ้นมาแทรกเสียก่อนเขาดูถูกเธอทั้งคำพูดทั้งแววตาที่แสดงออกมาว่ากำลังเย้ยหยันคนตัวเล็กอย่างไม่มีปิดบัง
“เปล่านะคะ”ศีรษะบางส่ายไปมาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ชายหนุ่มยัดเยียดให้ มือเล็กคลำสะโพกตัวเองปอยๆด้วยความเจ็บ
“ทำไม คิดจะแทนที่ณิชาให้ได้เลยใช่ไหมไอ้ที่ตามเอาอกเอาใจฉันสาระพัดนี้อยากจะให้ฉันนอนกับเธอใช่ไหม ได้ถ้าอยากมากละก็ฉันจะสนองความร่านของเธอเอง”ร่างสูงใหญ่ตามมากระชากต้นแขนเล็กอย่างแรง ก่อนจะออกแรงผลักให้เธอนอนลงกับพื้นแล้วจัดการคร่อมร่างเธอเอาไว้แน่น
“อย่า ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น คุณภีม อย่าทำบัว บัวกลัวแล้ว”สองมือน้อยพนมไหว้คนตรงหน้า เขาเคยช่วยเธอเอาไว้แต่นี่เขาจะทำกับเธอเองนะหรือ
“อย่ามาเรียกชื่อเล่นของฉัน ชื่อนั้นมีไว้สำหรับคนใกล้ชิดแต่ไม่ใช่สำหรับเธอ”ใบหน้าถมึงก้มซุกไซ้ใบหน้านวลที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำตาอย่างบ้าคลั่ง
“อย่า กรี๊ด ไม่”หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหลบรสจูบของอีกฝ่าย
“จะร้องทำไมในเมื่อเธอต้องการมันจะตายไป ไม่งั้นจะตามฉันเป็นเงาตามตัวหรือ”มือแกร่งรวบมือเล็กที่เอาแต่ผลักไสเขาไว้บนศีรษะก่อนจะออกแรงบีบเคล้นทรวงสาวผ่านชุดนอนเต็มแรงอารมณ์โกธร
“บัวแค่อยากให้คุณหายเศร้า หายเครียดก็เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ ฮือ ฮือ”สองขาเรียวถีบไปมาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอรักเขาก็จริงแต่ไม่ได้ต้องการให้เขาระบายความโกธรหรือความใคร่กับเธอแบบนี้
“ฉันไม่เชื่อ”เขาตะคอกเสียงกร้าว ดวงตาคมวาวโรจน์อย่างน่ากลัวในความคิดของบัวชมพูตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาไม่เคยมีสักครั้งที่ชายหนุ่มจะแสดงท่าทีคุกคามได้น่ากลัวขนาดนี้ มือแกร่งกระชากเสื้อนอนของหญิงสาวจนขาดหวิ่นเผยให้เห็นบราเซียสีหวานที่ปกปิดทรวงสาวได้ไม่ถึงครึ่งเขาลงมีเคล้นคลึงออกแรงบีบขยำอย่างไม่เกรงใจเจ้าของที่นอนร้องไห้กระซิก
“ของดีหนิ แต่ไม่นานก็คงจะหมดราคา แหลกเหลวคามือฉัน ฉันจะทำให้เธอโซซัดโซเซนอนหยอดเข้าต้มไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกเลย”มือหนาเลื่อนไล้ลงมากอบกุมเนินเนื้อสาวผ่านเสื้อผ้าก่อนจะออกแรงฟาดผลั๊วลงไปสุดแรงเกิดจนอีกฝ่ายผวาตัวงอ
“ไม่ อื้อๆ”ภีรเมศร์ก้มจูบปิดปากหญิงสาวอย่างแรงจนได้กลิ่นคราวเลือดอวลอยู่ในปากเขาทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีระบายลงกับร่างเล็กบอบบางของเธอ
‘เพลี้ย’
“เธอกล้าตบฉันหรือแม่ตัวดี กับมานี่เดี๋ยวนี้นะบัวชมพู”ชายหนุ่มสบถเสียงลั่นเมื่ออีกฝ่ายใช่จังหวะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับรสจูบตบหน้าเขาฉาดใหญ่แล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทิ้งให้เขามองเธอด้วยแววตาเจ็บแค้น
“มาทำหน้าที่เมียของเธอสิบัวชมพูอยากได้นักไม่ใช่หรือไง”เขาตั้งสติได้รีบวิ่งตามแม่ตัวปัญหาออกไปด้วยความเร็ว ขณะที่เท้าเล็กกำลังจะเดินลงบันไดก็โดนมือใหญ่ฉุดกระชากต้นแขนเรียวเสลาเอาไว้เสียก่อน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นชื่อ นามสกุล สถานที่ ล้วนมาจากจินตนาการของไรท์เท่านั้นนะคะขอขอบคุณภาพสวยๆจากGooGle
ป.ล.ฝากผลงานอีกเรื่องของไรท์ด้วยเน้ออย่า อย่า อย่าลืมเข้ามาเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ๊ะ

อัปเดตล่าสุด
02 มิ.ย. 2561 07:31 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (26)
- #1แนะนำตัวละคร

- #2บทที่ 1 อัศวินขี่ม้าขาว

- #3บทที่ 2 ที่อยู่ใหม่

- #4บทที่ 3 ความรู้สึก

- #5บทที่ 4 เรื่องไม่คาดฝัน

- #6บทที่ 5 ตัดสินใจ

- #7บทที่ 6 งานแต่ง
หรือ
300 - #8บทที่ 7 จุดเริ่มต้นของชีวิตคู่
หรือ
300 - #9บทที่ 8 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ขวางตา (ต่อจ้า)
หรือ
300 - #10บทที่ 9 ใจอ่อน
หรือ
300 - #11บทที่ 10 แพ้ทาง
หรือ
300 - #12บทที่ 11 กำแพงใจเริ่มสั่นคลอน ต่อจ้า
หรือ
300 - #13บทที่ 12 ใจมีอาการ
หรือ
300 - #14บทที่ 13 คนนี้เมียฉัน
หรือ
300 - #15บทที่ 14 ประกาศศึก
หรือ
300 - #16บทที่ 15 สารภาพรัก
หรือ
300 - #17บทที่ 16 วันนี้ฉันขอ
หรือ
300 - #18บทที่ 17 ถึงเวลา (nc)
หรือ
300 - #19บทที่ 18 ความรักอันหอมหวาน (nc)
หรือ
300 - #20บทที่ 19 อิ่มเอมรัก (NC)
หรือ
300












