สัญญาลับฉบับสาวเนิร์ด

“ผมไม่อยากทำลายอนาคตของคุณ และไม่อยากได้เงินคืนในรูปแบบนั้น...แต่ผมต้องการ ‘การชดใช้’ ในรูปแบบอื่น” ภพภัทรพูด พิมชนกขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ดวงตากลมโตสบสายตาคมกริบของเจ้านายหนุ่มด้วยความหวาดหวั่น 

“การชดใช้...แบบไหนคะ?” พิมชนกถาม 

ภพภัทรลุกจากโต๊ะทำงาน เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วโน้มตัวเข้ามาไปหา สายตาของเขากวาดมองใบหน้าเนียนที่มีเครื่องสำอางบางเบา แต่มีรอยฝาดแดงระเรื่อบนแก้มเพราะความตื่นระทึกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ริมฝีปากบางอิ่มที่กำลังสั่นระริก 

พิมชนกกลืนน้ำลาย เธอนั่งตัวแข็ง ดวงตากลมแป๋วมองผ่านแว่นกรอบใหญ่ไปหาท่านประธาน เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ...ใกล้เกินไป...ใกล้แบบที่ไม่เคยใกล้มาก่อน หญิงสาวกวาดมองใบหน้าของเขา สะดุดตาที่สันจมูกโด่งคมคายก่อนเป็นอันดับแรก ตามด้วยคิ้วหนาและดวงตาที่ดูดุดันในยามที่เขาทำหน้านิ่งเฉย 

ขณะที่ชายหนุ่มก็มองสำรวจวงหน้าของหญิงสาวเช่นกัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างเหมือนไข่หงส์ ปากอิ่มบาง จมูกโด่งพองาม โหนกแก้มขนาดเล็ก ผิวขาวละเอียดไร้จุดด่างดำ 

“สามเดือน...” ภพภัทรเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นทุ้มกังวานอยู่ในแก้วหูของเธอ 

“คะ?” พิมชนกงุนงง 

“ตลอดระยะเวลา 90 วันต่อจากนี้ นอกเหนือจากเวลางาน หลังเวลา 18.00 น. คุณต้องเป็น ‘คนดูแลส่วนตัว’ ของผม คุณต้องอยู่เคียงข้างผม ตอบสนองทุกความต้องการ และยอมเป็นของผมโดยไม่มีเงื่อนไข” ภพภัทรพูด