ไรท์แนะนำว่า ถ้าอ่านถึงตอนเจอผีแล้วแนะนำให้อ่านเงียบๆ ตอนอยู่คนเดียว แล้วคิดตามเรื่อยๆ ถ้าจะให้ดีอ่านตอนปิดไฟด้วยก็ได้นะ อยู่คนเดียวในห้องมืดๆ แล้วค่อยอ่าน รับรองสนุกขึ้นสองเท่า
ปกกำลังจ้างทำนะ ปกมาไม่ทันเนื้อเรื่อง รอปกก่อน สวยๆ เลย ฮ่า ฮ่า
เรื่องย่อ
สองร้อยปีก่อน โลกวิญญาณหลอมรวมเข้ากับโลกมนุษย์ เกิดภัยพิบัติที่กลืนกินพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษยชาติไปกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ ทุกวันนี้การเห็นผีเดินเคียงข้างเจ้าของไปซื้อกาแฟจึงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ มนุษย์รวมตัวกันสร้างเมืองใหญ่ที่ตั้งชื่อตามตัวอักษร A ถึง Z และพึ่งพา "ผีประจำตัว" ในการเอาชีวิตรอดจากผีวิญญาณร้ายที่ยังคงขยายอาณาเขตอยู่ทุกวัน
กฤษฎา ไชยวัฒน์ หรือ กฤช คือชายหนุ่มวัยสิบแปดในเมืองท่าเรียง เมืองบริวารเล็กๆ ที่ไม่มีใครจดจำ
พ่อแม่ของเขาหนีตามกันมาตั้งแต่วัยรุ่นแล้วเสียชีวิตทั้งคู่ตอนเขายังไม่กี่ขวบ ทิ้งภาระไว้ให้ญาติที่ไม่เคยต้องการเขา ลูกพี่ลูกน้องเรียกเขาว่าตัวกาลกิณี เพื่อนร่วมชั้นไม่มีใครกล้านั่งใกล้ เพื่อนบ้านซุบซิบว่าเขานำโชคร้ายมาทั้งละแวก
กฤชไม่เคยโต้เถียงกับใคร เพราะรู้ดีว่าคนที่ตัดสินใจจะเกลียดใครสักคนไปแล้ว ไม่มีคำอธิบายไหนเปลี่ยนใจพวกเขาได้ เขาเลือกที่จะเงียบ ฝึกฝนอยู่คนเดียวในโกดังร้างริมชานเมืองทุกเย็น และเก็บทุกอย่างไว้เล่าให้คนเพียงคนเดียวฟัง
"ริน" ผีประจำตัวที่อยู่กับเขามาตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก
ผมดำยาว ตาแดงชาด สวยจนแทบไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริง แต่เธอพูดไม่ได้ ทำได้เพียงพยักหน้าและยกมือแตะที่หน้าอกตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณเดียวที่บอกว่า ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ
ทุกคนที่มองมาที่ริน เห็นเพียงผีระดับต่ำสุดที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา
แต่กฤชกลับไม่เคยเห็นตัวเลขระดับใดๆ ในตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
มีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีเครื่องมือใดวัดได้ ราวกับว่าเธออยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่โลกใบนี้เคยสร้างขึ้นมา — ความจริงที่เขาไม่กล้าบอกใคร เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
สถาบันมาตรฐานพลังวิญญาณแห่งชาติ (สมว.) — หน่วยงานที่ออก "ตารางมาตรฐานแต้มความแข็งแกร่ง
สำนักงานควบคุมภัยวิญญาณ สคภ. ---- ตำรวจโลกวิญญาณ / รับแจ้งเหตุ / ขึ้นทะเบียนนักล่าอิสระ / ประกาศค่าหัว
ตารางมาตรฐาน (ใช้กับทั้งคนและผี — สเกลเดียวกัน)
ระดับ แต้ม คำอธิบายเทียบเคียงที่ อ.ประเสริฐใช้สอน
คนทั่วไปไม่มีผี 10 ค่าฐานของมนุษย์
นักเรียน ม.6 ที่ผ่านการฝึก 30-60
D ต้น / กลาง / สูง
50 / 80 / 120
ผู้ใหญ่ 3-4 คนช่วยกันรับมือไหว
C ต้น / กลาง / สูง
200 / 320 / 500
ต้องใช้นักล่าที่ขึ้นทะเบียนแล้ว
B ต้น / กลาง / สูง
800 / 1,200 / 1,800
ปิดพื้นที่ อพยพประชาชน
A ต้น / กลาง / สูง
3,000 / 4,500 / 7,000
เรียกหน่วยเฉพาะกิจระดับเมือง
S ต้น / กลาง / สูง
12,000 / 18,000 / 28,000
ทำลายเมืองบริวารได้ทั้งเมือง
SS ต้น / กลาง / สูง
50,000 / 80,000 / 120,000
เพดานที่บันทึกอย่างเป็นทางการ
เหนือ SS — ไม่อาจระบุได้ — ไม่มีในตารางของ สมว.
แนะนำเรื่อง
ไรท์แนะนำว่า ถ้าอ่านถึงตอนเจอผีแล้วแนะนำให้อ่านเงียบๆ ตอนอยู่คนเดียว แล้วคิดตามเรื่อยๆ ถ้าจะให้ดีอ่านตอนปิดไฟด้วยก็ได้นะ อยู่คนเดียวในห้องมืดๆ แล้วค่อยอ่าน รับรองสนุกขึ้นสองเท่า
ปกกำลังจ้างทำนะ ปกมาไม่ทันเนื้อเรื่อง รอปกก่อน สวยๆ เลย ฮ่า ฮ่า
เรื่องย่อ
สองร้อยปีก่อน โลกวิญญาณหลอมรวมเข้ากับโลกมนุษย์ เกิดภัยพิบัติที่กลืนกินพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษยชาติไปกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ ทุกวันนี้การเห็นผีเดินเคียงข้างเจ้าของไปซื้อกาแฟจึงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ มนุษย์รวมตัวกันสร้างเมืองใหญ่ที่ตั้งชื่อตามตัวอักษร A ถึง Z และพึ่งพา "ผีประจำตัว" ในการเอาชีวิตรอดจากผีวิญญาณร้ายที่ยังคงขยายอาณาเขตอยู่ทุกวัน
กฤษฎา ไชยวัฒน์ หรือ กฤช คือชายหนุ่มวัยสิบแปดในเมืองท่าเรียง เมืองบริวารเล็กๆ ที่ไม่มีใครจดจำ
พ่อแม่ของเขาหนีตามกันมาตั้งแต่วัยรุ่นแล้วเสียชีวิตทั้งคู่ตอนเขายังไม่กี่ขวบ ทิ้งภาระไว้ให้ญาติที่ไม่เคยต้องการเขา ลูกพี่ลูกน้องเรียกเขาว่าตัวกาลกิณี เพื่อนร่วมชั้นไม่มีใครกล้านั่งใกล้ เพื่อนบ้านซุบซิบว่าเขานำโชคร้ายมาทั้งละแวก
กฤชไม่เคยโต้เถียงกับใคร เพราะรู้ดีว่าคนที่ตัดสินใจจะเกลียดใครสักคนไปแล้ว ไม่มีคำอธิบายไหนเปลี่ยนใจพวกเขาได้ เขาเลือกที่จะเงียบ ฝึกฝนอยู่คนเดียวในโกดังร้างริมชานเมืองทุกเย็น และเก็บทุกอย่างไว้เล่าให้คนเพียงคนเดียวฟัง
"ริน" ผีประจำตัวที่อยู่กับเขามาตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก
ผมดำยาว ตาแดงชาด สวยจนแทบไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริง แต่เธอพูดไม่ได้ ทำได้เพียงพยักหน้าและยกมือแตะที่หน้าอกตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณเดียวที่บอกว่า ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ
ทุกคนที่มองมาที่ริน เห็นเพียงผีระดับต่ำสุดที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา
แต่กฤชกลับไม่เคยเห็นตัวเลขระดับใดๆ ในตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
มีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีเครื่องมือใดวัดได้ ราวกับว่าเธออยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่โลกใบนี้เคยสร้างขึ้นมา — ความจริงที่เขาไม่กล้าบอกใคร เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
สถาบันมาตรฐานพลังวิญญาณแห่งชาติ (สมว.) — หน่วยงานที่ออก "ตารางมาตรฐานแต้มความแข็งแกร่ง
สำนักงานควบคุมภัยวิญญาณ สคภ. ---- ตำรวจโลกวิญญาณ / รับแจ้งเหตุ / ขึ้นทะเบียนนักล่าอิสระ / ประกาศค่าหัว
ตารางมาตรฐาน (ใช้กับทั้งคนและผี — สเกลเดียวกัน)
ระดับ แต้ม คำอธิบายเทียบเคียงที่ อ.ประเสริฐใช้สอน
คนทั่วไปไม่มีผี 10 ค่าฐานของมนุษย์
นักเรียน ม.6 ที่ผ่านการฝึก 30-60
D ต้น / กลาง / สูง
50 / 80 / 120
ผู้ใหญ่ 3-4 คนช่วยกันรับมือไหว
C ต้น / กลาง / สูง
200 / 320 / 500
ต้องใช้นักล่าที่ขึ้นทะเบียนแล้ว
B ต้น / กลาง / สูง
800 / 1,200 / 1,800
ปิดพื้นที่ อพยพประชาชน
A ต้น / กลาง / สูง
3,000 / 4,500 / 7,000
เรียกหน่วยเฉพาะกิจระดับเมือง
S ต้น / กลาง / สูง
12,000 / 18,000 / 28,000
ทำลายเมืองบริวารได้ทั้งเมือง
SS ต้น / กลาง / สูง
50,000 / 80,000 / 120,000
เพดานที่บันทึกอย่างเป็นทางการ
เหนือ SS — ไม่อาจระบุได้ — ไม่มีในตารางของ สมว.
อัปเดตล่าสุด
10 ส.ค. 2569 19:00 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (41)
- #1ตอนที่ 1 สิ่งที่ผู้คนมองเข้ามา

- #2ตอนที่ 2 สายตาที่เฝ้าจับตามอง

- #3ตอนที่ 3 วิชาเรียนสุดท้าย (1)

- #4ตอนที่ 4 วิชาเรียนสุดท้าย (2)

- #5ตอนที่ 5 วิชาเรียนสุดท้าย (3)

- #6ตอนที่ 6 ขีดจำกัดที่มีอยู่ (1)

- #7ตอนที่ 7 ขีดจำกัดที่มีอยู่ (2)

- #8ตอนที่ 8 แค่ออกไปดู

- #9ตอนที่ 9 เงาในซอยตัน (1)

- #10ตอนที่ 10 เงาในซอยตัน (2)

- #11ตอนที่ 11 คำพูดของคนที่ไม่ได้เห็น

- #12ตอนที่ 12 รายงานสิ่งที่พบเจอ

- #13ตอนที่ 13 คำแนะนำ

- #14ตอนที่ 14 วันวัดพรสวรรค์ (1)

- #15ตอนที่ 15 วันวัดพรสวรรค์ (2)

- #16ตอนที่ 16 เกินกว่าที่คิด

- #17ตอนที่ 17 ระบบมาถึง

- #18ตอนที่ 18 ความสามารถที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้

- #19ตอนที่ 19 ฝึกควบคุมทักษะ

- #20ตอนที่ 20 มาหาถึงที่







