ผูกขวัญ | เหมราช&ปิ่นปัก

บทนำ

“พี่เหม…ช่วยปิ่นด้วย”

เสียงหวานสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ท่ามกลางสายฝนกลางดึกของค่ำคืนที่เงียบสงัด ร่างบางของปิ่นปักยืนตัวเปียกโซกอยู่หน้าบ้านไม้สักหลังใหญ่ รอบข้างถูกรายล้อมไปด้วยทุ่งนาสีเขียวขจี กลิ่นอายความหอมอ่อนๆของต้นข้าวชวนทำให้ขนลุกซู่ในบางจังหวะ

บ้านหลังนี้เปรียบเสมือนที่พึ่งพาของชาวบ้าน คนทั้งตำบลต่างรู้กันดีว่าที่นี่เป็นสำนักของ “พ่อครูเหมราช” หมอผีหนุ่มผู้สืบทอดวิชาอาคมจากบรรพบุรุษ

แสงสว่างจากไฟหน้าเรือนส่องให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน ดวงตาคู่สวยแดงช้ำราวกับผ่านการร้องไห้มานานแสนนาน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เหมราชต้องหรี่ตามองอย่างคิดพินิจกลับไม่ใช่ความสวยงามที่ประดับอยู่บนใบหน้าของน้องสาวเพื่อนสนิทตน แต่หากเป็นเงาดำทะมึนที่เกาะอยู่ด้านหลังของเธอต่างหาก

เงานั้นไม่ใช่คน!

และมันกำลังแสยะยิ้มให้กับเขา…

“ปิ่น…?”

เสียงทุ้มของเหมราชเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตกใจ เขาจำเธอได้ดีแม้ไม่ได้เจอกันมานานร่วมหลายปีแล้วก็ตาม

ปิ่นปักคือน้องสาวเพียงคนเดียวของเสือผาเพื่อนสนิทของเขาเอง เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย พูดน้อย อ่อนหวานและเคยวิ่งตามพี่ชายต้อยๆในสมัยพวกเขายังเป็นหนุ่มวัยรุ่นหัวร้อน ก่อนจะมาเป็นพ่อครูให้ใครหลายคนเกรงกลัวในวันนี้ เขาก็เคยสุดมาก่อน

“พี่เหม…”

ปิ่นปักเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้ม

“ช่วยปิ่นด้วยนะคะ…มันไม่ยอมปล่อยปิ่นเลย มันตามปิ่นตลอด ฮื่อออ…”

สิ้นเสียงหวาดกลัว ลมเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาอย่างหนักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นเหม็นสาบคล้ายศพคละคลุ้งทั่วบริเวณ เหมราชเห็นเงาดำยืนประกบด้านหลังของปิ่นปักชัดขึ้นกว่าเดิม มันกำลังยื่นมือขาวซีดออกมาแตะบ่าของเธอ ราวกับหวงแหนหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่คิดที่จะปล่อยเธอ

ดวงตาคมเข้มของเหมราชจ้องมองวิญญาณตนนั้นด้วยความแค้น เขาคว้าสายสินจน์ที่พาดอยู่บนเสาไม้หน้าบ้านขึ้นมากำไว้ เท้าหนักก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่นึกกลัว

“ปิ่นเข้ามาในบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม” เขาสั่งเสียงเข้ม

เธอสะดุ้งโหยงแต่ก็พยักหน้าทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย พร้อมกับวิ่งเท้าสับเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังเหมราชอย่างหมดทางไป วินาทีนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสิ่งที่เธอมองไม่เห็นได้

ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!

เสียงคล้ายคนแก่หลายสิบคนหัวเราะประสานเสียงกันจนชวนให้ขนลุกทันทีที่ปิ่นปักวิ่งพ้นเข้าไปในตัวบ้านที่ล้อมไปด้วยวิชาอาคม

“มันเป็นของกู! กูจะเอามันไปอยู่กับกู!”

เสียงแหลมดังกึงก้องอย่างโกรธแค้น

เหมราชไม่ไหวติงในเสียงคำรามนั้น เขาตั้งจิตให้มั่นก่อนจะยกสายสิญจน์ขึ้นฟาดลงกับพื้นดินดังเพี๊ยะ! ปากขมิบท่องคาถาเสียงต่ำ

กรี๊ดดดดด….!

เงาดำตรงหน้ากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถอยกรูหายเข้าไปในม่านฝนกันหมด ทุกอย่างเงียบสงบลงทันตาเห็น แต่บรรยากาศรอบข้างยังคงหนักอึ้งราวกับวิญญาณพวกนั้นยังไม่หายไปไหน

มันแค่ถอยทัพ…เพื่อรอจังหวะเอาคืน



-พ่อครู เหม-

เหมราช พิริยะโชติ

อายุ 35 ปี สูง 188

อาชีพหลัก : เป็นพ่อครูปราบผี

อาชีพรอง : เป็นเจ้าของรีสอร์ท “ลี่ส่อ”

(อย่าผวนชื่อรีสอร์ท)

เกิดที่ จังหวัด อุบลราชธานี

บ้าน ห้วยไผ่ อำเภอ โขงเจียม

- ปิ่นปัก -

รดาขวัญ อุ้มชูนาศ

อายุ 25 ปี สูง 160

นิสัย : พูดน้อย อ่อนหวาน

เกิดที่ จังหวัด อุบลราชธานี

บ้าน ห้วยไผ่ อำเภอ โขงเจียม

- จิ้งเหลน -

กุมารทองตัวแสบ ลูกชายเหมราช

ช่วยพ่อทำมาหากินเก่งมาก เรียกลูกค้าเข้าพักรีสอร์ทพ่อด้วยการไปเข้าฝันบอกหวย3ตัวตรงลูกค้า

และนี่คือจิ้งเหลนหลังจากกลับชาติมาเกิด

มาเกิดคนเดียว❌

ลากพี่น้องมาเกิดด้วย✅

ตัวที่1 : กะทิ

: กะทิชอบเอาข้าวสารเสกของพ่อจ๋าไปโรยให้ไก่แจ้กิน

ตัวที่2 : ข้าวหลาม

: ข้าวหลามชอบแอบกินน้ำมนต์ในขันพ่อ มันบอก แส่บๆ

ตัวที่3 : ข้าวต้มมัด

: ข้าวต้มมัดชอบไปจิ๊กผ้ายันต์บนหิ้งพระมาถูพื้นช่วยแม่จ๋า

______________________

เครดิตภาพ

ปกพระเอก : @sannderaz

ปกเด็ก : @munhwaaa

________________________________

นิยายเรื่อง ผูกขวัญ สงวนลิขสิทธิ์ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ 2537 ห้ามทำการคัดลอกเนื้อหา เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนของงานนี้

ฝากคุณนักอ่านที่น่ารัก

ไรท์ฝากกดใจ กดเพิ่มเข้าชั้นด้วยนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามและค้นพบนิยายของไรท์ค่ะ รักและห่วงใยนะคะ ขอให้มีความสุขกับโลกนิยายของไรท์ค่ะ ❤️