ทะลุมิติไปเจอองค์รัชทายาทหล่อระดับ 10!จบ

เพราะหนีการไล่ล่าของพวกเจ้าหนี้สุดโหด 'จูหลิง' จึงกระโดดลงไปซ่อนตัวในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอาชีวิตรอด แต่ใครจะคิดว่าบ่อน้ำนั้นจะพาเธอย้อนเวลากลับไปถึงพันปี!

และที่ซวยที่สุดคือ ใบหน้าของเธอดันคล้าย ‘ซูอัน’ ว่าที่พระชายาขององค์รัชทายา แต่ซูอันตัวจริงหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสองปีก่อน เพื่อไม่ให้ถูกจับได้และถูกประหารชีวิต เธอจำต้องสวมรอยเป็นเจ้าสาวของเขา

ทว่า ‘กู้เซียวอี้’ กลับฉลาดเกินกว่าจะหลอกได้ง่าย ๆ สายตาเย็นชาของเขาราวกับมองทะลุทุกคำโกหก ยิ่งใกล้กันมากเท่าไร เธอก็ยิ่งหวั่นว่าจะถูกจับได้มากขึ้นเท่านั้น

แต่เรื่องที่อันตรายที่สุด…

อาจไม่ใช่การถูกเปิดโปงตัวตน

หากเป็นตอนที่องค์รัชทายาทผู้เย็นชา

เปลี่ยนจากคนปากร้าย…กลายเป็นคนหื่นใส่เธอแทน!

ผู้ชายยุคพันปีก่อนเขาหื่นได้ถึงขนาดนี้เลยหรอ!!

กู้เซียวอี้

องค์รัชทายาทเพียงหนึ่งเดียวของแผ่นดิน ชายผู้เย็นชาราวกับน้ำแข็ง พูดน้อย สายตาหยิ่งทะนงจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ แต่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งนั้น กลับซ่อนอำนาจและความอันตรายที่พร้อมทำให้ทุกคนต้องสยบแทบเท้า…จนกระทั่งเขาได้พบกับนาง หญิงสาวผู้กล้าเดินเข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็งในหัวใจของเขาเอง

จูหลิง

พนักงานออฟฟิศวัย 24 ปี ที่โชคชะตาพลิกผันให้เธอทะลุมิติย้อนเวลาไปในยุคพันปีก่อน ทำให้เธอได้พบกับกู้เซียวอี้ องค์รัชทายาทผู้เย็นชาและโครตจะปากร้าย เธอเป็นคนเปิ่นๆ แก่นๆ ชอบพูดจาตลก บางครั้งก็ติ๊งต๊องเสียจนคนรอบข้างปวดหัว แต่ลึกๆ แล้วกลับเป็นคนจิตใจดีและจริงใจต่อทุกคน

สำหรับกู่เซียวอี้ จูหลิงคือสตรีประหลาดที่สุดที่เขาเคยพบมา ทว่าความแปลกประหลาดและรอยยิ้มสดใสของเธอ กลับค่อยๆ มัดหัวใจของเขาเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ซูอัน

หญิงสาวที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับจูหลิงจนหลายคนคิดว่าเป็นคนเดียวกัน แต่ว่าซูอันจมหายไปในน้ำเมื่อสองปีที่แล้ว ทุกคนคิดว่าเธอตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น

-ตัวอย่างบางช่วง-

"ทะ...ท่านกำลังจะทำอะไรเนี่ย จะแอบกินเต้าหู้ข้าแต่เช้าเลยรึไง!"

“กินเต้าหู้อันใดกัน ข้าก็แค่จะปลุกพระชายาให้ตื่นมารับเช้าวันใหม่ก็เท่านั้นเอง อีกอย่าง...เต้าหู้ชิ้นนี้ ข้าก็กินไปจนหมดจดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วมิใช่หรือ รสชาติหวานล้ำยิ่งนัก พระชายาของข้า”

"อ๊ะ! กู้เซียวอี้! ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!"

“ปล่อยได้อย่างไร ข้ายังคิดถึงความหวานของเจ้าอยู่เลย แต่ข้ามีเรื่องสงสัย ในเมื่อเจ้าเคยมีคนรักมาก่อน ซ้ำยังไว้ใจมันจนยอมให้มันเอาชื่อไปกู้หนี้ยืมสิน แล้วเหตุใดเมื่อคืนข้าถึงได้เป็นบุรุษคนแรกของเจ้ากันเล่า"

"ก็เพราะหม่อมฉันไม่ยอมเสียตัวให้มันง่ายๆ น่ะสิเพคะ ถึงหม่อมฉันจะเป็นสตรีโลกอนาคต แต่หม่อมฉันก็ถือคติรักนวลสงวนตัว พอหม่อมฉันไม่ยอมให้ไอ้พี่เฉินมันล่วงเกิน ไม่ยอมมีอะไรด้วย ไอ้ผู้ชายมักมากนั่นมันก็เลยทนไม่ไหว แอบไปเอากับน้องคิตตี้เด็กฝึกงาน คิดแล้วมันก็น่าแค้นนัก! หลอกเอาเงินไปไม่พอ ยังมาสวมเขาให้หม่อมฉันอีก"

"หึ...ก็ดีแล้ว...ดีมากเลยทีเดียว"

"ดีอะไรกันเพคะ หม่อมฉันโดนหลอกนะ แถมไอ้พี่เฉินมันยังทิ้งหนี้ไว้ให้อีกต่างหาก ท่านทรงซ้ำเติมหม่อมฉันรึ"

"ข้าไม่ได้ซ้ำเติมเจ้า ข้าแค่กำลังดีใจที่บุรุษโง่เขลาผู้นั้นปล่อยมือจากเจ้า ทำให้ข้า...ได้เป็นคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเจ้าต่างหาก"

“องค์ชายนี่ ปากหวานตั้งแต่เมื่อไหร่กันเพคะ ขนลุกหมดแล้วเนี่ย"

“ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าปากข้าหวานแค่ไหน…ก็ลองชิมดูอีกสักรอบจะเป็นไร"

_________________________

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเพียงคนเดียวเท่านั้น ห้ามลอกเลียนแบบ!