ว่าด้วยเรื่อง... เด็กเสี่ย

เพราะชีวิตมันไม่ง่าย การมีใครสักคนคอยให้พึ่งพิงจึงนับว่าเป็นหนทางที่ดีกว่าเป็นไหนๆ เพียงใช้เรือนร่างและพรหมจรรย์แลกเปลี่ยน ชีวิตสุขสบายก็มากองอยู่ตรงหน้าแล้ว

มีคอนโดหรูหราเป็นที่อยู่อาศัย

มีบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดใช้ได้เต็มที่

ไหนจะรางวัลพิเศษหากสามารถทำให้ เสี่ย พึงพอใจอีกก้อนใหญ่ 

เมื่อเทียบกับต้องเป็นเด็กสาวที่เสมือนเด็กกำพร้าจบแค่ม.6 ต้องหางานทำหาเช้ากินค่ำ ระรันขอเลือกใช้ร่างกายตนเองให้เป็นประโยชน์จะดีเสียกว่า!

ไม่เพียงมีเงินใช้อยู่อย่างสุขสบายแล้ว เธอยังสามารถได้เชยชม เสี่ยรูปงาม ล่ำบึกเป็นอาหารตาชั้นยอดได้อีกด้วย แบบนี้ใครปฏิเสธก็โง่เกินไปแล้ว!

"โทรหาไม่ติด" เสียงทุ้มกล่าวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

ระรันหยิบสมาร์ทโฟนออกมาเปิดดู เมื่อพบว่ามันดับสนิทไร้สัญญาณก็พบว่าตนเองสะเพร่าปล่อยให้มันแบตหมดจนได้

"ขอโทษค่ะ วันหลังฉันจะซื้อพาวเวอร์แบงค์ติดเอาไว้จะไม่ปล่อยให้แบตหมดอีก"

"สองแสน"

"คะ?"

"พาวเวอร์แบงค์นั่นสองแสนพอไหม?"

"เอ่อ… " คนฟังกระพริบตาถี่ สมองประมวลผลเพียงครู่ก็ยิ้มกว้าง "พอค่ะ สองแสนพอแน่นอนค่ะ!"

พาวเวอร์แบงค์ราคาแพงสุดไม่เกินสองหมื่น เมื่อเทียบกับสองแสนที่ถูกโอนเข้าบัญชีอย่างรวดเร็วแล้ว… ปฏิเสธก็โง่แล้ว!