แหวนมิติของดาริกาจบ

บทนำ  

  “นังหนู” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ดาริกาสะดุ้งเฮือกหันกลับไปเจอชายชราคนนึงสวมชุดจีนโบราณสีขาวไปทั้งตัวปล่อยผมยาวสยาย  

“เห้ย คุณเป็นใคร”  

“เป็นคนที่อยู่ในแหวน”  

“คุณตาเป็นผีหรอค่ะ”  

“ไม่ใช่หรืออาจจะใช่ก็ได้สุดแต่เจ้าจะคิด”  

“อ่าว”  

“ข้าตายไปเป็นหมื่นปีแล้วข้าทิ้งเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเอาไว้ในแหวนวงนี้รอคนที่มีวาสนามารับมันไป”  

“หนูหรอค่ะ” ดาริกาถามกลับด้วยความงงงวย อะไรคือผีก็ใช่ไม่ใช่ผีก็ได้ อะไรคือตายมาหมื่นปี  

“ก็คงเป็นเจ้านั่นแหละถือว่าข้าและเจ้ามีวาสนาต่อกันข้าอยู่ได้ไม่นานก็จะสลายไปแล้วเอาเป็นว่าเจ้าจงรับแหวนและสิ่งของที่อยู่ในมิติแห่งนี้ไปเถิด สิ่งที่ข้าขอร้องมีเพียงอย่างเดียวจงใช้ทุกสิ่งอย่างมีคุณค่าอย่าได้ทำเรื่องผิดบาปหรือละอายใจต่อตนเองก็เพียงพอ””  

“ขอบคุณค่ะ” ดาริกาตอบรับอย่างมึนงง  

“เอาละนังหนูข้าต้องไปแล้วข้าขออวยพรให้เจ้าจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ณ ดินแดนอันล้าหลังแห่งนี้”  

บนท้องท้องฟ้าเหนือบ้านริมน้ำ มีชายชราสองคนลอยอยู่กลางอากาศมองดูหญิงสาวที่กำลังมึนงงและสับสนอยู่ในตอนนี้  

“นายท่านทำแบบนี้จะดีหรือขอรับ” ข้ารับใช้เอ่ยถาม  

“แบบนี้ดีต่อนางที่สุดแล้ว” ชายชราชุดขาวเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นมั่นคงแม้ในใจจะแตกสลายมากเพียงใด  

“เรากลับกันได้แล้ว” ชายชราเอ่ยจบทั้งสองร่างก็กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าหายลับไป...