เธอเลือกเดินออกจากชีวิตเขา ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วง
และไม่อยากทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เคย “รักเธอคืน” แม้เพียงนิดเดียว
- ตัวอย่างบางตอน -
ปั้นหยากะพริบตาช้า ๆ พยายามปรับสายตาที่พร่าเบลอให้ชัดขึ้น และเมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น เธอก็รู้สึกเหมือนถูกดึงให้จมหายลงไปในน้ำเย็นจัด เป็นเขา ‘เปรมวัฒน์’
ปั้นหยาเบือนหน้าหนีแทบจะทันที ทั้งที่ขยับเพียงเล็กน้อยความเจ็บก็แล่นขึ้นตามขาจนต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขามาทำไม เขามานอนอยู่ที่นี่ทำไม ชีวิตที่ผ่านมาเธออดทนแทบตาย เพื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งพาเขาอีก
เสียงขยับเบา ๆ จากเตียงปลุกให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น เปรมวัฒน์ลุกขึ้น เดินตรงไปยังเตียงของปั้นหยาทันที “หยาเป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม?”
หญิงสาวนอนนิ่ง แต่หันหน้าหนีเขาอย่างชัดเจน ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เปรมวัฒน์ถอนหายใจ เขายกมือเสยผมตัวเองหนัก ๆ เสียงเขาเรียบลงแต่ดังชัดเจน “ฉันถามว่าเจ็บไหม แล้วร้องไห้ทำไม”
คำถามนั้นฟังดูเรียบง่าย แต่สำหรับปั้นหยามันเหมือนมีเสียงสะท้อนจากอดีตตามมาด้วย เธอกลืนน้ำลายพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ก่อนเปล่งคำคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก “กลับไปเถอะค่ะ”
คำพูดเพียงสองพยางค์ทำให้คนที่นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเธอทั้งคืน ต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่กลับ” เขาตอบชัดเจน “อย่าลืมสิฉันเป็นคนเซ็นให้เธอเข้าผ่าตัด ถ้าฉันกลับไปเธอจะอยู่คนเดียวได้ยังไงสภาพนี้?”
ปั้นหยาจำใจหันมามองเขา ใบหน้าเธอบวมช้ำ แววตาแดงก่ำ แต่สิ่งที่เปรมวัฒน์เห็นชัดที่สุด คือความ ‘ดื้อ’ แบบเดียวกันกับวันที่เธอเดินออกจากบ้านเขาไป
“ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ” น้ำเสียงของเธอหนักแน่นห่างเหินชัดเจน
“หยา…” เขาหยุดพร่ำบอกกับตัวเองในใจว่าอย่าถามต่อ แต่ก็ถามออกไปจนได้ “โกรธฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เกลียดค่ะ” ปั้นหยานิ่งไปก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไร้สี แต่เต็มไปด้วยรอยบาดแผล เธอหยุดเพียงครู่ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดเจน
“วันนั้นฉันเดินออกมาจากชีวิตคุณทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปอยู่ที่ไหน ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดที่ต้องพึ่งพาคุณแล้วถูกผลักออกมาอีก ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตาม
-----------------------------
ลิ้งค์ Ebook
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjUzNTgzIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6NDE1ODAzO30
-----------------------------
# เป็นนิยายแนวรักขม ๆ ของนางเอกที่เจ็บปวดกับสิ่งที่พระเอกทำไว้ในอดีต พระเอกเป็นพวกรู้ตัวช้า เมียหย่ามาหนึ่งปี พอเขาจะไปจริง ๆ ก็รั้งไว้ทุกทาง ปากบอกว่าไม่เคยรัก แต่ก็รักนั้นแหละ
# พระเอกโคแก่บ้างาน เมียทิ้ง
# เป็นนิยายที่เล่าเรื่องย้อนอดีตกับปัจจุบันสลับกันไปมาบางช่วง ตอนนี้นางเอกอยู่กับปัจจุบัน ส่วนอดีตผัวก็ช่างมันเถอะ
# จบดีฟีลกู๊ดแน่นอนจ้าาาา
# พยายามจะใส่รูปแล้วแต่ทำไม่เป็น 55555
แนะนำเรื่อง
เธอเลือกเดินออกจากชีวิตเขา ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วง
และไม่อยากทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เคย “รักเธอคืน” แม้เพียงนิดเดียว
- ตัวอย่างบางตอน -
ปั้นหยากะพริบตาช้า ๆ พยายามปรับสายตาที่พร่าเบลอให้ชัดขึ้น และเมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น เธอก็รู้สึกเหมือนถูกดึงให้จมหายลงไปในน้ำเย็นจัด เป็นเขา ‘เปรมวัฒน์’
ปั้นหยาเบือนหน้าหนีแทบจะทันที ทั้งที่ขยับเพียงเล็กน้อยความเจ็บก็แล่นขึ้นตามขาจนต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขามาทำไม เขามานอนอยู่ที่นี่ทำไม ชีวิตที่ผ่านมาเธออดทนแทบตาย เพื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งพาเขาอีก
เสียงขยับเบา ๆ จากเตียงปลุกให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น เปรมวัฒน์ลุกขึ้น เดินตรงไปยังเตียงของปั้นหยาทันที “หยาเป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม?”
หญิงสาวนอนนิ่ง แต่หันหน้าหนีเขาอย่างชัดเจน ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เปรมวัฒน์ถอนหายใจ เขายกมือเสยผมตัวเองหนัก ๆ เสียงเขาเรียบลงแต่ดังชัดเจน “ฉันถามว่าเจ็บไหม แล้วร้องไห้ทำไม”
คำถามนั้นฟังดูเรียบง่าย แต่สำหรับปั้นหยามันเหมือนมีเสียงสะท้อนจากอดีตตามมาด้วย เธอกลืนน้ำลายพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ก่อนเปล่งคำคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก “กลับไปเถอะค่ะ”
คำพูดเพียงสองพยางค์ทำให้คนที่นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเธอทั้งคืน ต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่กลับ” เขาตอบชัดเจน “อย่าลืมสิฉันเป็นคนเซ็นให้เธอเข้าผ่าตัด ถ้าฉันกลับไปเธอจะอยู่คนเดียวได้ยังไงสภาพนี้?”
ปั้นหยาจำใจหันมามองเขา ใบหน้าเธอบวมช้ำ แววตาแดงก่ำ แต่สิ่งที่เปรมวัฒน์เห็นชัดที่สุด คือความ ‘ดื้อ’ แบบเดียวกันกับวันที่เธอเดินออกจากบ้านเขาไป
“ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ” น้ำเสียงของเธอหนักแน่นห่างเหินชัดเจน
“หยา…” เขาหยุดพร่ำบอกกับตัวเองในใจว่าอย่าถามต่อ แต่ก็ถามออกไปจนได้ “โกรธฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เกลียดค่ะ” ปั้นหยานิ่งไปก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไร้สี แต่เต็มไปด้วยรอยบาดแผล เธอหยุดเพียงครู่ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดเจน
“วันนั้นฉันเดินออกมาจากชีวิตคุณทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปอยู่ที่ไหน ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดที่ต้องพึ่งพาคุณแล้วถูกผลักออกมาอีก ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตาม
-----------------------------
ลิ้งค์ Ebook
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjUzNTgzIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6NDE1ODAzO30
-----------------------------
# เป็นนิยายแนวรักขม ๆ ของนางเอกที่เจ็บปวดกับสิ่งที่พระเอกทำไว้ในอดีต พระเอกเป็นพวกรู้ตัวช้า เมียหย่ามาหนึ่งปี พอเขาจะไปจริง ๆ ก็รั้งไว้ทุกทาง ปากบอกว่าไม่เคยรัก แต่ก็รักนั้นแหละ
# พระเอกโคแก่บ้างาน เมียทิ้ง
# เป็นนิยายที่เล่าเรื่องย้อนอดีตกับปัจจุบันสลับกันไปมาบางช่วง ตอนนี้นางเอกอยู่กับปัจจุบัน ส่วนอดีตผัวก็ช่างมันเถอะ
# จบดีฟีลกู๊ดแน่นอนจ้าาาา
# พยายามจะใส่รูปแล้วแต่ทำไม่เป็น 55555
อัปเดตล่าสุด
29 ม.ค. 2569 20:30 น.
รีวิว (2)
ดูทั้งหมดธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (37)
- #1บทที่ 1 ชีวิตโดดเดี่ยว

- #2บทที่ 1 ชีวิตโดดเดี่ยว - ต่อ

- #3บทที่ 2 บุคคลล้มเหลว

- #4บทที่ 2 บุคคลล้มเหลว - ต่อ

- #5บทที่ 3 ไม่ไหวอย่าฝืน

- #6บทที่ 3 ไม่ไหวอย่าฝืน - ต่อ

- #7บทที่ 4 ฉันอยู่คนเดียวได้แล้ว

- #8บทที่ 4 ฉันอยู่คนเดียวได้แล้ว - ต่อ

- #9บทที่ 5 เสี่ยเปรมสายเปย์

- #10บทที่ 5 เสี่ยเปรมสายเปย์ - ต่อ

- #11บทที่ 6 ชีวิตต้องเดินต่อ

- #12บทที่ 6 ชีวิตต้องเดินต่อ - ต่อ

- #13บทที่ 7 โปรเจ็กต์ใหม่
หรือ
300 - #14บทที่ 8 เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
หรือ
300 - #15บทที่ 8 เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน - ต่อ

- #16บทที่ 9 อยากได้คืน

- #17บทที่ 10 เธอว่าดี ฉันก็ว่าดี
หรือ
300 - #18บทที่ 11 ขอโอกาสอีกสักครั้ง
หรือ
300 - #19บทที่ 12 บล็อกเบอร์ บล็อกงาน

- #20บทที่ 12 บล็อกเบอร์ บล็อกงาน - ต่อ
หรือ
300
ยินดีที่ได้รู้จักผู้อ่านทุกคนค่ะ











