ผัวเฮงซวยยกให้คนอื่นไป

ผัวเฮงซวย ยกให้คนอื่นไป...No regrets 

กดติดตามและเป็นกำลังให้ในทุก ๆ ตอนด้วยนะคะขอบคุณค่า 

แนวเฮีย ๆ มาอีกแล้ว แต่เฮียคนนี้ต้องได้เสียน้ำตาหลายปีน้า 

โปรยปราย 

จันทร์เจ้ามองลูกชายที่นอนหลับตาพริ้ม อยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเธอในห้องนอนใหญ่ บนเตียงหนานุ่มที่มีพื้นที่เพียงพอสำหรับสองคนแม่ลูก แค่นี้ก็เต็มแล้วไม่ขอรับคนเพิ่มอีกในชีวิต 

ตัวอย่าง... 

“เฮีย คบซ้อนทำไมไม่บอกฉัน!?” 

จักราชะงักไปชั่ววินาที ก่อนเลิกคิ้วขึ้นช้า ๆ ดวงตาเรียบนิ่งเหมือนคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาคำต่อคำ 

“ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย ในเมื่อเธอก็เป็นแค่นางบำเรอ” 

ประโยคนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงตรงกลางหัวใจ ร่างบางเทิ้มสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่หล่นไหล 

“งั้นเหรอคะ…” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงสั่นพร่า “ที่ผ่านมาทั้งหมด จันทร์มันก็เป็นได้แค่นี้ในสายตาเฮียสินะ” 

ร่างสูงยืนนิ่ง สายตาที่เย็นชาเหมือนจะตัดขาดทุกความผูกพันแต่ในอกลึก ๆ กลับสะท้านเล็กน้อย เขาหันหลังหนี ไม่อยากให้ใครเห็นแววสั่นไหวในดวงตาของตัวเอง 

เธอยังคงพูดต่อด้วยเสียงขาดห้วง “ที่แท้ก็แค่หลอกให้จันทร์ไปไกลหูไกลตา ไม่ได้คิดอยากเปิดตลาดใหม่อะไรหรอกใช่ไหม ถ้าเฮียคิดแบบนั้น จันทร์ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ให้เฮียเหยียบย่ำอีกต่อไป จันทร์ควรจะไปจากที่นี่ได้แล้ว” น้ำตาเจ้ากรรมยังคงกลิ้งหล่นลงมาไม่ขาดสาย 

“เธอควรไปจากที่นี่นานแล้ว แต่ช่วยไม่ได้ที่เธอไม่ไป สิบล้าน มากพอที่จะทำให้เธออยู่สุขสบายได้จันทร์เจ้า” 

“ค่ะ ได้ แต่จริง ๆ แล้ว เรื่องงานหมั้นของคุณแค่บอกฉันมาตรง ๆ ฉันก็ยอมรับได้นะ ไม่ต้องถึงกับส่งฉันไปไกลขนาดนั้น เสียเวลาเปล่า ๆ ส่วนเรื่องมาลีฉันจะกลับมารับทีหลังไว้ฉันหาที่อยู่ใหม่ให้มันได้ก่อน” 

^ 

^ 

^ 

“เฮียรักจันทร์มั้ย” 

“อื้อ...รัก” เขาตอบแบบไม่ต้องคิดเป็นครั้งแรก ทำให้หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความรู้สึกดี 

“รักตอนไหนคะ” ถามหยอกเย้า 

“รักตอนเปิดห้อง แล้วเปิดแอร์เย็น ๆ” 

รอยยิ้มกว้างที่สดใสพลันหุบลง มือที่แบเปลี่ยนเป็นกำแล้วทุบอกเขาด้วยความหมั่นไส้ เขาบอกรักเธอแค่ตอนที่อยาก... 

“ผัวเฮงซวย!” 

กดติดตามเรื่อง และเป็นกำลังให้มนสิด้วยนะคะ  

เรื่องนี้เขียนเร็ว ebook จะรออีกไม่นานค่ะ 

คำเตือน 

เนื้อหามีช่วง หดหู่ เจ็บปวด ทรมาน และบลา ๆๆๆๆ 

เจ็บหนัก เจ็บลึก ขูดเนื้อ โบ้อย่างที่ไม่เคยโบ้มาก่อน อิอิ