ความลับของก้อนหิน

คุณคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะใจแข็งได้นานขนาดไหน

4ปีที่แล้วผมสอบเข้าคณะแพทย์ศาสตร์ได้ด้วยอายุ17ปี คุณแม่บอกผมว่าก่อนหน้านี้ ผมประสบอุบัติเหตุ ความทรงจำของผมก่อนหน้านั้น1ปีหายไปทั้งหมด  ผมจำใครไม่ได้เลย ผมต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด แต่ในความโชคร้าย สวรรค์ก็ประทานส่วนเติมเต็มมาให้ สมองของผมพัฒนาอย่างรวดเร็ว ทำให้ผมเรียนจบหลักสูตรมัธยมปลายภายในเวลา1ปี ผมเลือกเข้าคณะที่ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก คณะแพทย์ศาสตร์ ในวันรับน้องผมได้เจอกับพี่ขิง พี่ขิงเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ตาตี่ เราอยู่กลุ่มสีเดียวกัน ในครั้งแรก ผมคิดว่าเธอเป็นเหมือนผม เรียนก่อนเกณ์ แต่เปล่า เธออายุมากกว่าผมถึง 2 ปี เธอสอบเข้าคณะครุศาสตร์ ผมเคยถามเธอว่าทำไมถึงเลือกเรียนคณะนี้ คำตอบของเธอ ยังตราตรึงในสมองของผมเสมอมา

'อยากให้เด็กๆได้รับโอกาสที่ดี เหมือนกับที่เธอเคยได้รับ' ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด ผมอยากมีอุดมการณ์แบบนั้นบ้างจัง ตั้งแต่นั้นผมก็ตามจีบเธอ ผมจีบแบบเปิดเผย คุณคงเคยได้ยิน ว่าคณะแพทย์นั้น เวลาว่างแทบจะไม่มี ไม่สิ ไม่มีเลยต่างหาก แต่ผมก็เพียรไปหาเธอ จนกระทั่งวันนึง

'แกมาหาพี่ทุกวันไม่เหนื่อยหรอ'พี่ขิงถามผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย อันที่จริง พี่ขิงไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่

'ไม่หรอกพี่ ชินละ'ผมตอบยิ้มๆ จนบัดนี้พี่ขิงก็ยังไม่ตอบตกลงคบกับผม คงจะจริงอย่างใครเขาว่า อะไรที่ได้มายากมักมีคุณค่าเสมอ เอาจริงๆที่ผมไม่ท้อใจจากการจีบเธอมาปีกว่าๆเนี่ย อาจเพราะเธอทำตัวมีคุณค่ามาก มากจนผมคงต้องเสียใจแน่ๆถ้าผมปล่อยหลุดมือไป

ณ เวลาปัจจุบัน

'จีน ผ้าเนี่ยให้เอาไปซักให้เลยเปล่า'เสียงจากข้างนอกร้องถาม ทำให้ผมตื่นจากภวังค์ขณะอ่านหนังสือ จะเป็นใครไปไม่ได้ครับนอกจากพี่ขิงนั่นเอง แหนะๆ เรายังไม่ได้คบกันนะครับToT อย่าเพิ่งคิดกันไปไกล ตอนนี้เราสนิทกันมาก และเธอเป็นคนคอยดูแลห้องให้ผมครับ(ก็ผมไม่ค่อยมีเวลานี่ครับ)

'คร้าบบบบบบบ ขอบคุณฮะพี่' ผมร้องตอบไป พร้อมกับกำลังจะเดินออกไปทักทาย

'ไม่ต้องเดินออกมานะ อ่านหนังสือไป เดี๋ยวเที่ยงเอาข้าวมาให้'ผมหยุดกึก แล้วหันกลับไปอ่านหนังสือโดยอัตโนมัติ เสียงโคตรประกาศิต สมแล้วที่เป็นครูฝึกสอน พี่ขิงเรียนใกล้จบแล้วครับ ตอนนี้เป็นครูฝึกสอนอยู่ที่โรงเรียนสาธิตของมหาลัย

'ขอบคุณคร้าบบบบ ที่รักกกกกก'ผมส่งเสียงอ้อนเสียงหวาน