เขาคนนั้นจบ

"เขาไม่เคยยิ้มเลย" 

นี่ไม่รู้จะเรียกว่าเพ้อเจ้อได้หรือเปล่า? และฉันไม่รู้ตัวเองเป็นบ้าอะไรถึงได้เอาแต่รอคอย "เขาคนนั้น" คนที่สามารถนับการพบเจอได้ไม่กี่ครั้ง ในรอบหนึ่งเดือน โดยการเดินสวนกันตรงบันได 

ใช่..ฉันตกหลุมรักเขา 

ท่าทางเคร่งขรึม สีหน้าบึ้งตึงราวกับเบื่อหน่ายโลกใบนี้เสียเต็มประดาทำให้ฉันหลงหัวปักหัวปำ  

ริมฝีปากบรรจบเม้มกันเป็นเส้นตรงนั้นคือเสน่ห์ ดุจคาถามหานิยมฟ้าสั่ง! 

...สั่งให้ฉันแสร้งเบือนหน้าหันไปทางอื่นทุกครั้งที่เขาเดินใกล้เข้ามา  

โอ้ย! 

"พระเจ้าคะ ได้โปรดดดด ให้เขาคนนี้เป็นสามีหนูเถอะ!" 

14.10.66 เกศิณี@สกั้ง