ในสวนแห่งรัก

ชายหนุ่มเดินสะเปะสะปะไปตามทางไม่ว่าจะมองไปตรงไหนก็เจอแต่พงหญ้าและความมืดมิดแต่เขาจะนอนเฉยๆ อยู่แบบนี้ไม่ได้ เขาคิดว่าจะเดินย้อนไปทางเดิมแต่เมื่อลุกขึ้นยืนและมองไปข้างหน้า ลิบๆ นั่นเหมือนจะเป็นรั้วและเขาภาวนาขอให้มันล้อมสถานที่นั้นไว้ด้วยเถิด 

       “เฮ้อ ! ก็ยังดี คืนนี้นอนที่นี่แล้วกัน” เขาดีใจมากที่รั้วนั้นเป็นรั้วของสวนสาธารณะตามที่หวังไว้ อย่างน้อยก็มีที่ซุกหัวนอนให้ผ่านไปอีกคืน