รัก...มิจางใจจบ

รัก…มิจางใจ 

#พริมโรสของกาย 

ธัญปัณณ์ 

เมื่อคืนฉันมีความสุขมาก... 

 และหวังว่าฉันจะช่วยเธอปลดปล่อยจากฤทธิ์ยานั่นได้ เราต่างตอบแทนกันและกัน สาสมดี ว่าไหมล่ะ...  

‘ถ้าเธอคิดว่าเซ็กซ์จะรื้อฟื้นความรักครั้งเก่าได้จริงๆ ล่ะก็ อยากลองดูก็ได้นะเพราะฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะรื้อฟื้นกันได้จริงไหม หรือจะมีแต่พังกับพัง!’ 

                                                                       กลทีป์ 

          น้ำตาร่วงเผาะไม่ขาดสาย เธอคิดฝันง่ายไปจริงๆ แค่เซ็กซ์คืนเดียวจะสามารถเปลี่ยนแปลงความโกรธแค้นในใจของกลทีป์มาเป็นความรักได้รวดเร็วอะไรปานนั้นล่ะ 

              เขาเขียนชื่อตัวเองไว้ราวกับต้องการตอกย้ำว่าชื่อของเขาจะทำให้เธอทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส! 

“กินยาหรือยัง” 

              ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มขื่น ช่างเป็นคำถามแสนแหลมคมจนปักลงกลางอกเสียจริง เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อสะกดกลั้นน้ำตาร้อนๆ ที่เอ่อคลอ มันแทนคำตอบของทุกสิ่ง โดยไม่ต้องการคำอธิบายเพิ่มเติมใดๆ 

              “ถึงพริมจะดูโง่ในสายตากาย แต่พริมกินยาเรียบร้อยแล้วค่ะ” 

              กลทีป์จับจ้องเธออย่างต้องการหาร่องรอยพิรุธ 

              “แน่ใจ…” 

              “ค่ะ พริมจะโง่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนทำไมล่ะคะ” เธอแค่นหัวเราะเบาๆ 

              “ก็ดี” เขาว่าพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ 

              “แล้วถ้าพริมพลาดมีลูกกับกาย กายจะทำยังไงเหรอคะ” หญิงสาวเปล่งเสียงเศร้าลึกถาม เตรียมใจกับคำตอบ แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเขาจะไม่ต้องการแม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเลยหรือเปล่า 

              “อย่าถามอะไรไร้สาระ ในเมื่อเธอบอกว่ากินยาแล้วก็ตามนั้น เธอเป็นคนฉลาดคงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ใช่ไหม” 

              “แค่กายให้โอกาส ให้พริมได้อยู่ใกล้ๆ พริมก็ดีใจมากแล้วค่ะ” พริมาลินเอ่ยเสียงที่พยายามทำให้สดใสพลางโน้มกายเข้าหา โอบกอดร่างหนาเอาไว้ แนบใบหน้าซุกกับอกกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและสับสน 

              เธอตัดสินใจแล้ว... 

              แม้ข้อความในจดหมายจะบอกว่าเธอต้องพบเจอกับความเลวร้ายแค่ไหน แต่ไม่ว่าทางใด พริมาลินก็จะทำให้เขาเป็นกลทีป์คนเดิมให้ได้ 

ซีรีส์ รักเก่าๆ  

รัก...มิจางใจ 

รัก...มิเคยเลือน (รอเขียน)