“พี่ขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”

ซอนมิน อายุ 26 ปี
ลูกครึ่งไทยเกาหลี เป็นดารานักร้องชื่อดัง รูปหล่อบ้านรวย ทางบ้านมีธุรกิจของครอบครัวมากมายทั้งอยู่ที่ไทยและเกาหลี แต่เขาชอบทำงานด้านบันเทิงมากกว่า
รัน อายุ 22 ปี
หญิงสาวธรรมดาที่เพิ่งเรียนจบ แต่ยังไม่มีงานทำ เธอจำเป็นต้องมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ซอนมิน ซึ่งเป็นดาราที่เธอชื่นชอบอยู่แล้ว
"พี่ซอนมิน อย่าทำอะไรรันเลยนะคะ ไหนพี่เคยสัญญาแล้วไงคะ ว่าพี่จะไมทำแบบวันนั้นอีก" เธอพูดเตือนสติเขาแววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
"ใช่ พี่เคยสัญญาว่าพี่จะไม่ทำแบบวันนั้นอีก แต่วันนี้พี่จะทำแบบที่พี่ไม่เคยทำกับเรามาก่อน เพราะพี่จะทำมากกว่าวันนั้น" ว่าจบ เขาไม่รอช้า ก้มลงไปจูบริมฝีปากสีชมพูของเธอ
สวบ กึก!
"อ๊ะ!"
"เกลียดขี้หน้าพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ใช่ เกลียด จากแต่ก่อนเคยชื่นชอบ แต่ตอนนี้เกลียดมากถึงมากที่สุด เกลียดชนิดที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน"
"..." เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะพูด
"ถึงเราจะไม่อยากได้ยินคำขอโทษจากพี่ พี่ก็จะบอกว่า ขอโทษอีกครั้งสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เราจะให้พี่รับผิดชอบเรายังไง ก็บอกมาเลย พี่ทำให้ได้ทุกอย่าง แต่สิ่งเดียว ที่พี่ทำให้เราไม่ได้ในตอนนี้คือแต่งงาน"
"รันไม่เคยต้องการอะไรจากพี่เลย พี่ซอนมินไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น รันไม่มีค่าพอให้พี่ซอนมินมารับผิดชอบรันหรอกค่ะ รันรู้ดีว่ารันเป็นแค่ผู้หญิงกระจอก ไม่มีสกุลรุนชาติ อย่ามารับผิดชอบพรหมจรรย์ที่ไร้ค่าของรันเลยค่ะ" เธอพูดพลางน้ำตาก็ไหลรินลงอาบแก้ม มือเล็กรีบปาดมันออกทันที ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอ
"ที่พี่บอกว่าแต่งงานกับเราไม่ได้ มันไม่ใช่อย่างที่เราเข้าใจนะ พี่มีเหตุผลของพี่" เหตุผลคือเขาจะต้องหมั้นกับเอิร์น เพราะได้ให้สัญญากับพ่อแม่ของเอิร์นไว้แล้ว
"ถึงพี่ซอนมินจะบอกกับรันตอนนี้ ว่าพี่จะรับผิดชอบรันด้วยการแต่งงาน รันก็จะไม่แต่งค่ะ" เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เพราะเธอแค่เคยชื่นชอบเขาเท่านั้น ทว่าไม่ได้รักเหมือนคนรัก ถึงแม้ว่าเธอจะเสียตัวให้เขาไปแล้ว แต่เธอก็ไม่มีทางรับความช่วยเหลือ หรือให้เขามารับผิดชอบแน่นอน
แนะนำเรื่อง
“พี่ขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”

ซอนมิน อายุ 26 ปี
ลูกครึ่งไทยเกาหลี เป็นดารานักร้องชื่อดัง รูปหล่อบ้านรวย ทางบ้านมีธุรกิจของครอบครัวมากมายทั้งอยู่ที่ไทยและเกาหลี แต่เขาชอบทำงานด้านบันเทิงมากกว่า
รัน อายุ 22 ปี
หญิงสาวธรรมดาที่เพิ่งเรียนจบ แต่ยังไม่มีงานทำ เธอจำเป็นต้องมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ซอนมิน ซึ่งเป็นดาราที่เธอชื่นชอบอยู่แล้ว
"พี่ซอนมิน อย่าทำอะไรรันเลยนะคะ ไหนพี่เคยสัญญาแล้วไงคะ ว่าพี่จะไมทำแบบวันนั้นอีก" เธอพูดเตือนสติเขาแววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
"ใช่ พี่เคยสัญญาว่าพี่จะไม่ทำแบบวันนั้นอีก แต่วันนี้พี่จะทำแบบที่พี่ไม่เคยทำกับเรามาก่อน เพราะพี่จะทำมากกว่าวันนั้น" ว่าจบ เขาไม่รอช้า ก้มลงไปจูบริมฝีปากสีชมพูของเธอ
สวบ กึก!
"อ๊ะ!"
"เกลียดขี้หน้าพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ใช่ เกลียด จากแต่ก่อนเคยชื่นชอบ แต่ตอนนี้เกลียดมากถึงมากที่สุด เกลียดชนิดที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน"
"..." เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะพูด
"ถึงเราจะไม่อยากได้ยินคำขอโทษจากพี่ พี่ก็จะบอกว่า ขอโทษอีกครั้งสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เราจะให้พี่รับผิดชอบเรายังไง ก็บอกมาเลย พี่ทำให้ได้ทุกอย่าง แต่สิ่งเดียว ที่พี่ทำให้เราไม่ได้ในตอนนี้คือแต่งงาน"
"รันไม่เคยต้องการอะไรจากพี่เลย พี่ซอนมินไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น รันไม่มีค่าพอให้พี่ซอนมินมารับผิดชอบรันหรอกค่ะ รันรู้ดีว่ารันเป็นแค่ผู้หญิงกระจอก ไม่มีสกุลรุนชาติ อย่ามารับผิดชอบพรหมจรรย์ที่ไร้ค่าของรันเลยค่ะ" เธอพูดพลางน้ำตาก็ไหลรินลงอาบแก้ม มือเล็กรีบปาดมันออกทันที ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอ
"ที่พี่บอกว่าแต่งงานกับเราไม่ได้ มันไม่ใช่อย่างที่เราเข้าใจนะ พี่มีเหตุผลของพี่" เหตุผลคือเขาจะต้องหมั้นกับเอิร์น เพราะได้ให้สัญญากับพ่อแม่ของเอิร์นไว้แล้ว
"ถึงพี่ซอนมินจะบอกกับรันตอนนี้ ว่าพี่จะรับผิดชอบรันด้วยการแต่งงาน รันก็จะไม่แต่งค่ะ" เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เพราะเธอแค่เคยชื่นชอบเขาเท่านั้น ทว่าไม่ได้รักเหมือนคนรัก ถึงแม้ว่าเธอจะเสียตัวให้เขาไปแล้ว แต่เธอก็ไม่มีทางรับความช่วยเหลือ หรือให้เขามารับผิดชอบแน่นอน
อัปเดตล่าสุด
27 ก.ย. 2568 08:29 น.
รีวิว (0)
อีบุ๊กเรื่องนี้
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (31)
- #11 คนคุ้นเคย NC

- #22 ขอถ่ายรูป

- #33 เปลี่ยนงาน

- #44 ข้อตกลง

- #55 ทำงานวันแรก

- #66 ป้อนหน่อย
300 - #77 ไม่เอาไว้
300 - #88 พาเข้าบ้าน
300 - #99 ของเล่น
300 - #1010 เชื่อใจอีกครั้ง
300 - #1111 ครอบครอง NC
300 - #1212 ดูถูกเหยียดหยาม
300 - #1313 แค่เคยชอบ
300 - #1414 พักทำใจ
300 - #1515 ดาราจำเป็น
300 - #1616 กำหนดงานหมั้น
300 - #1717 ได้งานใหม่
300 - #1818 ตัดใจ
300 - #1919 ไม่อยากหมั้น
300 - #2020 ไม่มองหน้า













