ขยับอีกนิด...ให้ใจได้ใกล้กัน (มี e-book)จบ

"อุ๊ย!"  

 เสียงหวาน​อุทานออกมาหลังจากทำธุระในห้องน้ำแล้วเดินออกมายืนรอเพื่อนหน้าห้องน้ำแต่ต้องรีบถอยหลังเพราะ​ความไม่ระวังที่เธอเอาแต่เดินเล่นมือถือ​ไม่ได้มองทางทำให้ชนเข้ากับใครบางคนที่รู้สึก​เพียง​แค่ว่าหัวของตัวเองชนเขากับอะไรแข็งๆ.. แต่กลิ่นน้ำหอมกับกลิ่นกายที่ออกมาจากคนตรงหน้าทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงผิดปกติ​ ยิ่งพอเงยหน้าสบตาเข้ากับสายตาเรียบนิ่งดุๆนั้นนิรชาได้แต่รีบขยับถอยหนีคนสูงที่ตัวเองเดินชน ก็จะไม่ให้รีบถอยได้ยังไงกัน 

"ไม่มีตา"  

"คะ?​ เออ ขอโทษ​นะคะพอดีนับไม่ทันมอง​ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ"  

คนตัวเล็กรีบเอ่ยขอโทษ​เพราะ​ดูจากน้ำเสียง​ที่ไม่พอใจกับน่าตาดุๆนั้นแล้วเขาคงแทบอยากจะหักคอเธออยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้​ แล้วส่งยิ้มหวานเป็นการขอโทษ​ไปให้แต่กลับได้แค่ความเย็นชากลับมา​ เห็นแบบนั้นคนตัวเล็กได้แต่ถอยหลังอีกก้าว​ ทั้งที่ใจมันกลับรู้สึกดีมันลิงโลด​จนอยากจะซบอกกว้าง​นั้นอีกสักพักแต่ถ้าทำแบบนั้นเขาคงคิดว่าเธออ่อยเขาเป็นแน่คิดอะไรก็ไม่รู้ 

ปารัณ มองคนที่เดินชนตัวเองด้วยสายตาเรียบนิ่ง​ เขาโดนเป็นประจำ​กับผู้หญิง​ที่ทำทีท่าเดินชนแล้วเข้ามีตีสนิท​กับเธอคนนี้ก็คงเป็นแบบนั้น​ เขาจำได้ว่าเธอคือผู้หญิง​ที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ​ที่เพื่อนกระซิบบอกว่าเธอเอาแต่มองเขา​ ส่วนเขาเองก็ทำเพียงแค่​ปรายตามองเธอไปเท่านั้นไม่ได้สนใจอะไร​ ปารัณแอบสำรวจ​คนตรงหน้าเล็กน้อยจากการแต่งตัวแล้วเธอก็เข้าข่ายผู้หญิง​พวกนั้น​ ปารัณเบี่ยงตัวหลบคนตรงหน้าเดินออกไปทางหลังร้านเพื่อไปสูบบุหรี่​ 

"ดะ เดี๋ยว​ค่ะ" เสียง​เรียก​จากด้านหลังทำให้เท้าที่กำลังเดินไปหยุด​ชะงัก​แต่เขาไม่ได้หันกลับไปมองเพราะ​รู้​ว่าผู้​คนนั้นจะพูด​ว่าอะไร​ ไม่ขอไลน์​ก็ขอไอจีหรือไม่งั้นก็ขอไปต่อกับเขา

"เอ่อคือว่า ถ้าไม่เป็นการรบกวน​ นับขอไอจีพี่หน่อยได้ไหมคะ"

 ไม่รู้​อะไรดลใจให้เธอพูด​ออกไปแบบนั้นคงเพราะ​ความรู้สึก​ข้างในที่มันบอกว่าเธอชอบเขาเข้าแล้วอยากรู้​จักกับเขามากกว่านี้ถ้าเขาไม่รังเกียจ ​เธอนะก็ขอแค่รู้​จักกันก็ยังดี​เป็นคนรู้จัก​ เป็นพี่เป็นน้องอะไรก็ได้แล้วแต่เขาอยากให้เธอรู้จักเขามากแค่ไหน

"แล้วทำไมต้องให้​ รู้​จักกันเหรอ?" เย็นชาจังเลย​ คนตัวเล็กได้แต่เม่นริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงรู้สึกหน้าชาแปลกๆ

" คือ​ คือนับอยากรู้จัก​พี่นะคะ​"