กลืนกิน จบ

เผียะ! 

“กลับมาทำไมคะ?” เธอตะโกนถามคนที่หน้าหันไปตามแรงตบของตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง 

“มาหาเธอกับลูกของเราไงเดหลี” 

“ลูกเหรอคะ คุณพาทีมีลูกด้วยเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่นพร้อมกับเดินไปทางประตูห้องนอนโดยไม่สนใจคนที่เดินมาขวางอยู่หน้าประตู 

“หลบไปค่ะ! เดหลีจะกลับบ้าน” 

“ก็เนี่ยไงบ้านของเรา” 

“ไม่ใช่ค่ะ บ้านของคุณพาทีกับผู้หญิงคนนั้นต่างหาก” 

“ผู้หญิงที่ไหน ฉันมีแค่เธอ” 

“เดหลีไม่ได้ความจำเสื่อมนะคะคุณพาที และก็หลบไปให้พ้นค่ะ เดหลีจะกลับบ้าน” 

“ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นเดหลี เธอต้องอยู่บ้านหลังนี้กับฉัน” พาทีเอ่ยอย่างเด็ดขาดหนักแน่นพร้อมรวบร่างอวบอิ่มของเดหลีน้อยเข้ามากอดแนบแน่น 

“ปล่อยค่ะ คุณพาทีปล่อยเดหลี คุณพาทีไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเดหลี” 

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์เดหลี ฉันเป็น ‘ผัว’ เธอ และเป็นพ่อของ ‘ลูก’ ในท้องของเธอด้วย” 

กลืนกิน 

โดย ยักษ์