เมื่อไหร่?เข็มนาฬิกาเราจะเดินไปพร้อมกัน

เมื่อไหร่?ที่เข็มนาฬิกาเราจะเดินไปพร้อมกัน

“แต่มันเกินไปมั้ย กับอีแค่ชื่อคน ยังไงคุณก็ไม่สามารถบังคับความคิดของใครได้อยู่ดี ”

 “ว้าย!..”

ชายหนุ่มจงใจฉุดรั้งร่างของเธอให้เซถลา ก่อนที่ร่างบอบบางจะลอยละลิ่วตกลงมาในอ่างด้วยกันกับเขา 

 “คนบ้า! คุณมัน...”

 “มันอะไร?“ เขาแกล้งยื่นจมูกโด่งเข้าไปใกล้เธอ 

คนที่กำลังตกใจจึงหลับตาปี๋เบือนหน้าหนีใบหน้าคมคายแสนซุกซนด้วยความขลาดกลัว

“ลืมตา ถ้าไม่ลืม ผมจะจูบและนวดคุณทั้งคืนที่นี่” เขาขู่พร้อมพลิกร่างบางลงด้านล่าง ก่อนขยับตัวเข้าแนบชิดข่มขวัญเหนือเรือนร่างของเธอ

“คุณจะบ้าหรือไง อือ” เธอเปิดเปลือกตาขึ้นในที่สุด มือน้อยทั้งสองข้างยกขึ้นผลักอกกว้างของเขาเอาไว้มั่น

“ตกลงจะทำตามที่ผมบอกมั้ย สีดา”

“ก็ได้ ฉันจะไม่เรียกชื่อเขาให้คุณได้ยินอีกก็ได้”

“ตราบใดที่มีผมอยู่โดยเฉพาะอยู่ใกล้ๆ คุณแบบนี้ คุณควรจะคิดถึงผมให้มากสีดา” ว่าแล้วชายหนุ่มก็กระชับร่างอรชรเข้าแนบชิดอย่างจงใจ

หญิงสาวเหลือบตามองลูกกระเดือกที่ปรากฏเด่นชัดบนลำคอของเขา  มันเลื่อนขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลายของเขาชัดเจน  นั่นคือเสน่ห์ความเป็นชายที่เธอพึ่งสังเกตเห็นบนตัวเขา 

คิดถึงเขาให้มากอย่างนั้นหรือ พ่อเจ้าประคุณโรมันผู้เย่อหยิ่งและร้ายกาจ  ทุกวันนี้ที่เป็นอยู่เธอก็แทบบ้าคลั่งเพราะในหัวมีแต่ภาพของเขาปั่นป่วนหลอกหลอนอยู่เต็มไปหมด มันยังไม่พออีกหรือ 

ในใจก่นต่อว่าขณะเดียวกันก็รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นอ่อนที่เป่ารดอยู่เหนือกระหม่อมของตนแผ่วผิว ก่อนที่มันจะค่อยๆเคลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆตามปลายจมูกของเธอ

นิ้วหัวแม่มือของเขายกเคลื่อนไล้สัมผัสอยู่กับกลีบปากอิ่มของเธอราวกับหลงใหลมันนักหนา

“คุณ...”

“ชู่... ”

ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเมื่อจู่ๆ คนที่เอนตัวคร่อมเธออยู่ก็ก้มลงปิดปากเธอเสียสนิทด้วยเรียวลิ้นและริมฝีปากหยักลึกของเขา แผ่วเบา

แผ่วเบาเสียจนเธอหวั่นไหวซ่านสยิวไปทั้งกาย ความรู้สึกสะท้านสั่นในทุกครั้งที่เขาสัมผัสกำลังวิ่งเข้าครอบงำจิตใจเธออีกครั้ง

ฝ่ามืออุ่นไล้สัมผัสไปตามสัดส่วนอรชร บนลาดไหล่บอบบาง  และแผ่นหลังเนียนนุ่มของเธออุกอาจ ผิวของเธอละเอียดผ่องพรรณจนเขาอดใจไม่ได้ที่จะเคลื่อนมือลงต่ำลูบคลำตามส่วนสัดอรชรใต้ร่มผ้าอย่างหลงใหล

“อือ” คนเบื้องล่างครางประท้วงทว่าเธอแค่เผลอครวญครางแผ่วเบา