หัวใจซ่อมรักจบ

 “ว่าไงวัตร” ปลายสายตอบรับเสียงไม่ค่อยสดชื่นเท่าที่ควร 

         “รู้ไหมไอ้ดำวันนี้ใครมาหากู” 

         “อ้าว แล้วกูจะไปรู้กับมึงไหมนี่” ปลายสายก็กวนโทสะกลับคืน 

         “ยัยอิ่มวรดา! มึงจำได้ไหม โคตรจะน่ารักเลยว่ะมึง” จากที่อารมณ์เนือยๆ ตอนแรก ดัมพ์แทบจะลุกขึ้นยืนในทันที เขาหรี่หางตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของอนุวัตรนี่มันแปลกๆ ชอบกล หรือว่า 

         “อย่าเชียวนะมึง” 

         “เฮ้ย อย่าอะไรกูยังไม่ได้พูดอะไร อย่าชงอย่าเชียวอะไรวะ” 

         “ก็อย่าคิดแม้แต่จะจีบอิ่ม เพราะคนนี้กูจองแล้ว” 

         “ไอ้ดำ มึงไปจองตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ยัยอิ่มเพิ่งมาหากูเมื่อกี้นี้เองนะ” 

         “กูจองตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว แค่กูไม่ได้บอกใครเฉยๆ” 

         “ไอ้นี่ท่าจะมั่ว ไม่รู้ล่ะตอนนี้ยัยอิ่มกำลังต่อยกระสอบทรายอยู่ค่ายของกู กูมีสิทธิ์” อนุวัตรนึกอยากแหย่ต่อมโกรธของเพื่อนดูสักครั้ง 

         “ถ้างั้นมึงหมดสิทธิ์ตั้งแต่วินาทีนี้เลยไอ้วัตร” เสียงที่ตอบกลับมานั้นแบบว่าสุดจะเค้นออกจากข้างใน 

         “อะไรของมึงนี่ หมดสิทธิ์บ้าบออะไรกันกูไม่เข้าใจ” 

         “กูได้อิ่มแล้ว” 

         “หา! ได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้วเหรอ” คราวนี้เสียงสูงด้วยความตกใจจริงๆ 

         “ได้จูบ” 

         “ก็แค่จูบ หา! จูบ นี่มึงไปจูบยัยอิ่มตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”อนุวัตรตาลีตาเหลือกมองนอกหน้าต่าง ไปยังหญิงสาวที่ทั้งคู่กำลังพูดถึงกันอยู่ 'ไปเสียท่าไอ้ดำตั้งแต่เมื่อไหร่วะยัยอิ่ม' แอบเสียดายนิดๆ 

         “สดๆ ร้อนๆ วันนี้ และกูก็กำลังจะไปรับแฟนกูกลับบ้าน มึงห้ามแตะห้ามต้องไม่งั้นตาย เข้าใจไหม!” สวมอ้างสิทธิ์ความเป็นแฟนแบบหน้าด้านๆ