คนเถื่อนที่รัก (series)

series...คนเถื่อนที่รัก  

ประกอบไปด้วยนิยายขนาดสั้น 3 เรื่อง 

ดังนี้ 

อ้อนรักบอดี้การ์ดเถื่อน 

คุณอาเพื่อนเถื่อนรัก 

สามีเพื่อนเถื่อนสวาท 

ไรท์จะกลับมาอัพนิยายทั้ง3เรื่องให้จบแบบติดเหรียญนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่ยังติดตามให้การสนับสนุนด้วยดีเสมอมาค่ะ กราบขอบพระคุณจากใจ 

ธเนศวร / ร่ายมนตร์ 

(ภาพไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับนิยาย ใช้เพื่อเป็นอิมเมทตัวละครเท่านั้นค่ะ) 

อ้อนรักบอดี้การ์ดเถื่อน 

พี่มาร์คัส VS คุณหนูตระกูลฮาวเซอร์บราวน์ ( คุณหนูดาด้า ) 

นิยายเรื่องนี้เลิฟซีนร้อนแรงนะคะ ใครไม่ชอบอ่านเลิฟซีนกดออกได้เลยค่ะ ส่วนใครหื่นเรียนเชิญด้านในค่ะ 

เพราะพี่มาร์คัสคนหื่นรอนักอ่านที่รักอยู่จร้า 

.............................. 

ดาวโหลด พี่มาร์คัส ในรูปแบบอีบุ๊กที่เว็ป MEB ได้หลังเที่ยงคืนวันศุกร์ที่ 21/08/63 นะคะ 

ไรท์ฝากพี่มาร์คัสเอาไว้ในอ้อมใจด้วยน้า 

.......................................... 

ลองชิมพี่มาร์คัสของไรท์ดูก่อนสักนิด 

โปรยปลุกความหื่นในตัวคุณ!!! 

“อา...คุณหนู” มือใหญ่ออกแรงบีบเคล้นหนักมือขึ้นเมื่อร่างบางของคนตรงหน้าขยับเข้าหากาย 

หนาเปล่าเปลือยของเขาราวกับเรียกร้องบางอย่าง มือเรียวบางยกขึ้นมาลูบไล้แผงอกแกร่งไปมา 

ท่าทางของหญิงสาวไม่ต่างไปจากถูกมนตร์สะกด ที่ดูจะร้ายยิ่งกว่าคือมือเล็กค่อยๆ วาดลูบเลื่อน 

ต่ำลงไปเรื่อยๆ ต่ำเรื่อยลงไปจนแทบจะ... 

“อ๊า...กรอด...คุณหนูถ้ายังไม่หยุดซนอีกละก็...” มาร์คัสกัดกรามกรอด เมื่อความรู้สึกเสียววาบวิ่ง 

ตั้งแต่แผงอกล่ำตามมือเล็กลงไปกระจุกรวมกันอยู่ตรงแก่นกลางกายจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด  

เขาอยากจูบคุณหนูดาด้า เขาอยากทำมากกว่าจูบ เขาอยากลากเธอกลับไปโยนลงบนเตียงนอน  

อยากทำอะไรๆ ทุกอย่างตามที่ใจปรารถนา 

แต่ให้ตายเถอะ...อา... 

“คุณหนู!!!” สองมือใหญ่กำแน่นบนไหล่บางรีบผลักคนตัวเล็กออกห่างจากตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่ 

อะไรๆ ทุกอย่างมันจะเตลิดเพลิดมากไปกว่าที่เป็นอยู่ 

แรงผลักทำให้คนตัวเล็กกลับมาได้สติอีกครั้ง พอๆ กับการสรรหาคำมาด่าทอเขาที่ก็กลับมาด้วย 

เช่นเดียวกัน 

“ไอ้บอดี้การ์ดบ้า ไอ้คนเฮงซวย ไอ้..ไอ้..ไอ้...” ด่าเป็นชุดแต่ยังไม่จบดีเสียงเข้มอย่างบอกความ 

รำคาญของคนตัวโตกว่าที่ยืนตระหง่านง้ำอยู่เหนือร่างก็ดังขึ้นเพราะเธอทั้งดีดดิ้นทั้งด่าทอสารพัด 

สารพัน 

“ยืนนิ่งๆ สักนาทีจะได้ไหมฮะคุณหนูดาด้า” 

มาร์คัสเขย่าร่างเล็กตรงหน้าแรงๆ จากนั้นจัดการกลัดกระดุมเสื้อให้เธอก่อนลากออกมายืนตรง 

หน้าประตูห้องนอน เขาดึงประตูให้เปิดออก  

“ออกไปจากห้องผมซะ!” ไม่ได้แค่พูด แต่มาร์คัสผลักคนตัวเล็กออกไปเลยด้วยซ้ำ จนคนถูกเขา 

ผลักล้มก้นกระแทกพื้น 

คุณหนูดาด้าตวัดสายตาหันกลับมาจ้องมองไอ้บอดี้การ์ดเถื่อนอย่างอยากจะกินเลือดกินเนื้อ 

“ฉันเจ็บนะไอ้คนบ้า ป่าเถื่อน!!!” 

มาร์คัสไม่ได้สนใจให้ความช่วยเหลือมิหนำซ้ำเขายังกระแทกประตูหนักและหนาให้ปิดเสียงดังปัง 

สนั่นหวั่นไหวไปหมด จากนั้นก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอน มือเสยผมด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน 

ไปหมด  

กรอด...อา...ยิ่งผงกหัวขึ้นมาดูแท่งเนื้อแข็งปั๋งกลางหว่างขา กรามหนาก็บดขบกันเสียงดังสนั่นลั่น 

ห้อง แก่นกายใหญ่โตของเขามันร่ำร้องหาการสอดประสาน  

กรอด...อา...มันอยากเข้าไปเริงสวาทกับลูกสาวเจ้านาย กรามแกร่งบดขบกันหนักขึ้นแรงขึ้น เขา 

ทิ้งหัวแรงๆ กระแทกลงบนที่นอนอย่างต้องการระงับความพลุ่งพล่านที่ร้อนระอุอยู่ภายในกาย 

เขาหลับตาลงอย่างหวังว่าอาการทั้งหมดจะดีขึ้น แต่ให้ตาย!...ภาพที่เขาบดจูบซุกไซ้ไปทั่วกาย 

บางของคุณหนูดาด้ากลับแจ่มชัดวิ่งวนอยู่ในหัว มันพาให้พลุ่งพล่านหนักมากยิ่งกว่าเดิมหลายร้อย 

หลายพันเท่า 

“อ๊า...” 

......................................... 

(ภาพไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับนิยาย ใช้เพื่อเป็นอิมเมทตัวละครเท่านั้นค่ะ) 

คุณอาเพื่อนเถื่อนรัก 

            โปรย...คุณอาเพื่อนเถื่อนรัก  

“อุ๊ย!...คุณอา อัญเจ็บนะคะ” 

เสียงใสครางประท้วงทันทีที่คุณอาหนุ่มของเพื่อนเปลี่ยนจากจับจูงข้อมือมาเป็นคว้าหมับลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของเธอ     แล้วเขย่าเสียจนหัวสั่นหัวคลอน 

“นี่ฟังนะ อัญจรี!...” รังสิโรจน์กัดฟัน คำรามเรียกชื่อสาวน้อยตรงหน้า เขาพยายามใช้ความอดกลั้นที่จะไม่จับยายเด็กหน้าใสปล้ำเสียตอนนี้ 

“ถามจริง... นี่เธอโง่ หรือโง่กันแน่น่ะฮึ!...” 

“อะไรคือโง่ หรือโง่ล่ะคะ ที่คุณอาพูดมา ฟังดูเหมือนอัญก็โง่ทั้งสองอันเลย” 

“ก็ใช่ไง ยายเด็กโง่ โง่มาก รู้ตัวหรือเปล่า” 

“เรื่องอะไรคุณอาต้องมาว่าอัญโง่ด้วยล่ะคะ  อัญไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย” เสียงถามยังฟังบ้องแบ๊ว 

“โอ๊ย...ยัยเด็กโง่ พับผ่าสิ เอาเป็นว่า ฉันสั่งไม่ให้เธอกลับไปที่น่าน เข้าใจนะ ส่วนเรื่องงานฉันจะเป็นคนจัดการหาให้ โทร.บอกคุณตาของเธอซะ หาเหตุผลอะไรมาอ้างก็ได้ร้อยแปดที่เธอจะยังไม่ต้องกลับไปที่น่านตอนนี้” 

“แต่อัญเรียนจบแล้วนะคะ อัญต้องกลับบ้านสิคะ” 

“ฉันสั่ง ว่า...ไม่ให้กลับก็หมายความว่าเธอยังกลับไปไม่ได้ เข้าใจหรือเปล่า” 

“ไม่เข้าใจค่ะ” 

“เฮ้อ!...” รังสิโรจน์จ้องตาคนตัวเล็กตาแป๋วตรงหน้าแล้วถอนหายใจ ไม่คิดเลยว่าการอยากมีเมียเด็กมันจะพาให้เขาปวดหัวมากขนาดนี้ 

...................................... 

สามีเพื่อนเถื่อนสวาท 

(ภาพไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับนิยาย ใช้เพื่อเป็นอิมเมทตัวละครเท่านั้นค่ะ) 

        โปรย...สามีเพื่อนเถื่อนสวาท 

“ไม่นะ... อย่าทำอะไรอย่างนั้นนะคะคุณเสือ” 

“จะบอกให้รู้นะโรสรินทร์ ว่าฉันจะเอาใครก็ห้ามฉันไม่ได้หรอก เหมือนที่ฉันกำลังจะเอาเธออยู่นี่ไง ร้องห้ามให้ตายฉันก็   ไม่หยุด มาเถอะ อย่าเสียเวลาอีกต่อไปเลย” 

“ไม่...ยะ อย่านะ...อ๊า” จากเสียงร้องห้ามกลับกลายเป็น   ครางกระเส่าเพราะความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยพานพบมาก่อน 

“อ๊า...อื๊ม...อื้อ...”  

พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มลงไปจูบปิดปากสาวน้อยใต้ร่าง ดูดกลืน  เสียงร้องห้ามให้หายเข้าไปในลำคอ เขาเรียกโรสรินทร์ว่าสาวน้อย    ได้นั่นแหละ เพราะโรสรินทร์เพิ่งอายุยังไม่เต็มยี่สิบสองดีเลย ในขณะที่ตัวเขาเองเฉียดใกล้เลขสี่เข้าไปทุกขณะ ปีนี้เขาอายุสามสิบเจ็ดปีแล้ว 

“อืม จูบไม่เป็นสับปะรดเลยนะโรสรินทร์ เพื่อนเธอไม่สอน  บ้างหรือไง ฉันหมายถึงกันยามาศน่ะ เขาจูบเก่งกว่าเธอเยอะ     ไม่เงอะๆ งะๆ อย่างนี้หรอก เวลาที่ถูกฉันปลุกเร้าเขาก็ไม่เคยนอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้เหมือนเธอเลยด้วย แต่ไม่เป็นไร ไม่เคยมีใครสอน ฉันจะช่วยสอนให้ ฉันจะเป็นครูให้เธอเองยัยเด็กซื่อบื้อ”  

สิ้นเสียงคำว่ายายเด็กซื่อบื้อ พ่อเลี้ยงเสือก็ก้มลงไปจูบ      ยายเด็กซื่อบื้อของเขาอีกครั้ง ความจริงโรสรินทร์ไม่ได้ตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้อย่างที่เขาว่าหล่อนหรอก ตรงกันข้ามปฏิกิริยาใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่องของหล่อนกลับเร้าใจจนผู้ชายเจนสนามรักอย่างเขาแทบจะคลั่งตาย  

............................... 

ฝากกดติดตามไลค์เพจเอาไว้ด้วยนะคะ จะได้ติดตามข่าวสารกันได้ง่ายขึ้นค่ะ 

https://www.facebook.com/%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%98%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%93%E0%B9%8C-532490693616885