ดวงใจแค้นแสนรักจบ

“น้องเอยกลับบ้านได้แล้วครับ”

เสียงเรียกของคนด้านข้างทำให้คนที่นอนเหม่อหันหน้ามามองเขาอย่างงุนงง

“คะพี่กันต์ ว่าอะไรนะคะเมื่อกี้นี้”

พรธีราเอียงหน้าถามเขาเหมือนคิดว่าตัวเองฟังผิดไป

“ค้างห้องพี่ไม่ได้นะครับ”

นวินตอกย้ำในสิ่งที่เธอได้ยินก่อนหน้านี้

“เหรอคะ”

หญิงสาวไม่คิดจะนอนค้างห้องของเขาอยู่แล้ว แค่แปลกใจทำไมเขาพูดเหมือนไล่หลังเสร็จสมอารมณ์หมายแบบนี้

“พี่ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนค้างที่ห้องนี้ ไม่เว้นแม้แต่น้องเอยนะครับ”

พรธีราเหมือนถูกเขาตบหน้าฉาดใหญ่ หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นปิดเนินอกเอาไว้ มองเขาเหมือนคนแปลกหน้า สีหน้าและแววตาของเขาแตกต่างจากเดิม ราวกับหน้ามือหลังมือไม่มีผิด

“ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะครับ”

รอยยิ้มของคนพูดดูเจ้าเล่ห์จนอีกคนนึกใจเสีย หัวใจเต้นแรงเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตรงขมับ แล้วเอ่ยเสียงสั่น ๆ ออกมา

“เอยนึกว่าเราเป็นแฟนกันเสียอีก”

“หืม พี่เคยบอกแบบนั้นเหรอ”

+++ภาพวาดเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนไม่อนุญาตให้นำไปใช้ที่อื่นโดยเด็ดขาด+++