เล่ห์ร้ายพรมเสน่หา

สวัสดีคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ฝากด้วยนะคะ

ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยคะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เห็นป้าแจ่มบอกว่าคุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ หญิงสาวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังเอาแต่นั่งนิ่งหันหลังให้เธออยู่อีกฟากหนึ่งของเตียงนอน
ร่าน !!! นั่นเป็นคำแรกที่หลุดออกจากปากชายหนุ่ม พร้อมกับกระโจนเข้าหาหญิงสาวอย่างรวดเร็วโอ้ย ปล่อยนะคะ ฉันเจ็บ หญิงสาวร้องขึ้นหลังจากที่ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างบีบไหล่เธออย่างแรงเจ็บหรอ ทีกับผัวตัวเองจับนิดจับหน่อยทำเป็นสะดีดสะดิ่ง ทีกับคนอื่นคงจะนอนอ้าขาให้เขาเอาสินะ ตะคอกด้วยความโกรธ และเพิ่มแรงบีบที่หัวไหล่มากขึ้นคุณพูดเรื่องอะไร อย่ามาดูถูกฉันนะ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะเถี่ยงเขาหึ!! ผู้หญิงอย่างเธอฉันดูถูกอยู่แล้ว ถ้าอยากมากทีหลังก็บอกฉันดีๆ เดี่ยวจะสงเคราะห์ ไม่ต้องเที่ยวไปอ่อยผู้ชายคนอื่นให้ใครๆเขานินทา ให้ฉันเสียชื่อเสียง อ้อ ที่แท้คุณก็กลัวว่าคนอื่นจะมองคุณไม่ดีสินะ หญิงสาวพูดออกไปด้วยใบหน้านิ่งเฉย (เขาแค่กลัวว่าตัวเองจะเสียชื่อเสียงเขาคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น) ใช่ รู้แล้วก็อย่าทำอะไรให้มันกระทบถึงฉันแล้วกัน   ค่ะ ตอบเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไป แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อได้ยินเสียงผู้ที่อยู่เบี่ยงหลังตะโกนมาเดี่ยว ฉันยังไม่อนุญาติให้เธอไปซะหน่อย จะว่าไปตั้งแต่แตงงานฉันยังไม่เคยใช้สิทธิของฉันเลยนิ ให้คนอื่นมามากแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะทวงสิทธิของฉันบ้าง เสียเงินค่าตัวเธอไปตั้งเยอะ พูดจบชายหนุ่มก็เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่เธอจะได้ระวังตัว จึงโดนเหวี่ยงขึ้นไปนอนจุกอยู่บนเตียงอย่างง่ายดายว้าย คุณจะทำอะไรคะ หญิงสาวพยายามจะขืนตัวลุกขึ้นแต่ก็ช้ากว่าเขาที่กระโจนขึ้นมาทาบทับบนตัวเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง เมื่อหมดหนทางสู้หญิงสาวจึงเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนหึ สายไปแล้วสาวน้อยอย่า อ้รายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย                                                      ############################ 

ภูมิพัฒน์   สิริไพศาลกุล  (คุณภัทร) 

 มัณฑณาวี    สอนพล   (พราวเดือน)