แค่ของเลียนแบบ

อินโทร แค่ของเลียนแบบ

อชิตะ ค่อยๆปลดเนคไทสีน้ำตาลเข้มที่เข้ากับชุดสูทราคาแพง  พชร

่      เข้าใจว่าคนตรงหน้าปลดเนคไทจากคอเพื่อต้องการให้เค้าผ่อนคลายอารมณ์ในตอนนี้

ชายหนุ่มมาหา อชิ หรือนายอชิตะ ในเวลาที่เรียกได้ว่าดึกมากๆ ตีสาม เป็นเวลาที่ใครหลายๆคนคงจะ

นอนหลับพักผ่อน แต่ทว่า ไม่ใช่เวลาของทั้งสองคน พชร เมามายและมาหาอชิตะ เพื่อระบายความในใจ

และต้องการคนที่ให้คำปรึกษาปลอบใจตัวเองได้ในเวลาที่เกิดปัญหา และก็หนีไม่พ้นเพื่อน

คนนี้ที่ชื่อ อชิตะ หนุ่มหน้าหวานในตาเศร้า    พชร พร่ำเพ้อต่างๆนาๆ หัวเราะบ้าง ร้องบ้าง จนคนที่นั่งฟังเงียบๆ

มาได้สักพัก เอื้อมมือขึ้นไปประครองใบหน้าทั้งสองข้าง และพูดด้วยน้ำเสียงหวานและออ่นโยน

"หลับตานะครับ พัช"

พชรหลับตาลงอย่างว่าง่าย และคนตรงหน้าก็ค่อยๆเอาเนคไทที่ถอดออกมาปิดตาและผูกเป็นปมไว้ที่ด้านหลังท้ายทอยของพชร อชิตะ ค่อยๆบรรจงจูบลงไปที่หน้าผากของพชร และค่อยเลื่อนไปตามจุดต่างๆของใบหน้า เปลือกตาใบหู ปลายจมูก และแก้ ทั้งสองข้างก่อนที่จะหยุดที่จุดสุดท้ายพร้อมกับเอ่ยเสียงออกไปคล้ายๆเป็นการขออณุญาติไปในที

"ให้ผมทำหน้าที่แทนคนของคุณ และอย่าเปิดตาจนกว่าเราจะหยุด"

อชิตะพูดขอด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเพราะเจ็บกับคำพูดของตัวเอง ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองกำลังทำ

อะไร และเป็นอะไรสำหรับ พชร  อชิตะก็อยากทำให้คนตรงหน้า ผ่อนคลายที่สุด สบายใจที่สุด ถึงแม้ว่า ตัวของอชิตะเอง

จะเป็นได้แค่ของปลอม ที่คอยปลอบประโลมใจ ในยามที่พชรทุกข์ใจเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ ริศา คนรักของพชร