ละอองใจในม่านเพลิง

ละอองใจ 

ใน 

ม่านเพลิง 

อัป60% 

โดย...พิชญวดี 

พลาธิปก่นด่าตัวเองในใจที่ยังนึกชมผู้หญิงคนนี้ สิ่งที่ควรทำก็คือผลักไสเจ้าหล่อนออกไปไกลๆ เมื่อแผนสำเร็จ แล้วมันก็ถึงเวลาสักที 

“งั้นก็พูดมา ฉันรอฟังอยู่” ดรัณยาจ้องตาร่างสูง นัยน์ตาคู่นั้นสื่อความหมายบางอย่างและมันทำให้เธอหวิวๆ อยู่ในใจ มันรวดร้าวราวกับรู้ว่าสิ่งที่เขาจะพูดนั้นคืออะไร 

“เธอ” / “เพลิง” 

ชายหนุ่มชะงักเมื่อคนตัวเล็กพูดแทรกขึ้นมา ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำใสๆ ทว่าริมฝีปากยังระบายด้วยรอยยิ้ม 

“ขอฉันพูดก่อนได้ไหม อยากบอกเรื่องนี้กับนาย มันสำคัญมาก” 

“ไปเก็บของ !” พลาธิปเปิดปากพูดโดยไม่ต้องไตร่ตรองใดๆ เขาไม่รู้ว่าดรัณยาจะพูดเรื่องอะไร เพราะเขาไม่อยากฟังและไม่ต้องการรับรู้ มันเป็นเรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องของเขา “พรุ่งนี้เช้าจะให้คนมารับแล้วไปส่งที่สนามบิน ฉันจะคืนของทุกอย่างให้เธอ ไปติดต่อหาพ่อหรือพี่ชายเองแล้วกัน” 

แขนเรียวตกข้างลำตัวทันที ตอนนี้ดรัณยารู้สึกชาไปทั้งตัวและหัวใจ มันคือคำขับไล่ที่แสนจะเย็นชาที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา พลาธิปพูดทั้งที่สบตากันเขาเอ่ยคำนั้นออกมาโดยไม่มีความลังเลสักนิด 

“นายหมายถึงให้ฉันกลับไป…ใช่ไหม” 

“ถ้าสมองเธอไม่โง่จนเกินไป จากนี้เราก็ต่างคนอย่างอยู่ กลับไปเป็นเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เรายังไม่รู้จักกัน” เจ้าของนัยน์ตาเข้มยกมือสางผมแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

“ฉันท้อง”