เล่ห์นางฟ้า กับดักซาตาน (Rewrite)จบ

 

โทมัส เทรย์เวอร์ อายุ 31 ปี มาเฟียหนุ่มหล่อ เจ้าเสน่ห์ เป็นที่หมายปองของหญิงสาว 

"เธอมันก็แค่เครื่องมือในการแก้แค้นของฉันเท่านั้นแหละพิมพ์อัปสร" 

 

 

 

 

พิมพ์อัปสร ฟินนิแกน อายุ 25 ปี อ่อนหวาน เรียบร้อย หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี เชื่อว่าความรักสามารถเอาชนะทุกอย่างได้
 

"ขอบคุณนะคะ ที่สอนให้ฉันรู้จักกับความรัก แม้มันจะเจ็บปวด แต่ฉันจะรับมันไว้ค่ะ" 

 

 

 

โทนี่ เทรย์เวอร์ อายุ 37 ปี พี่ชายของโทมัส ชายหนุ่มผู้อ่อนโยน และสุขุม
 

"ความรักคือสิ่งที่สวยงามเสมอ คุณลองเปิดใจดูสิแล้วคุณจะรู้ว่ามีใครสักคนกำลังตกหลุมรักคุณอยู่" 

 

 

 

 

พรอัปสร ฟินนิแกน อายุ 25 ปี พี่สาวฝาแฝดของพิมพ์อัปสร สาวสวยเซ็กซี่ สร้างเกาะให้กับตัวเอง มองโลกในแง่ร้าย ไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะมีความรักอยู่จริง
 

"หยุดพร่ำเพ้อเรื่องควมารักให้ฉันฟังได้แล้ว บนโลกนี่ไม่มีความรักอยู่จริงหรอก" 

 

 

"พิมพ์พี่บอกแล้วไงว่าให้เลิกเป็นเด็กเสิร์ฟ พี่จะเลี้ยงเธอเอง" โทมัสไม่พอใจที่พิมพ์อัปสรไปทำงาน เพราะเขาอยากให้เธออยู่เฉยๆ นั่งให้กำลังใจเขาก็พอ 

"พี่โทมัสค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยทำไมต้องเลี้ยงพิมพ์ด้วย" 

"ไม่ได้เป็นอะไรงั้นเหรอ" โทมัสรู้สึกโกรธกับคำพูของพิมพ์อัปสร 

"จุ๊บ!" มือหนาของโทมัสจับใบหน้าของพิมพ์อัปสรไว้เพื่อให้รับจูบของเขาได้อย่างเต็มที่ 

********************** 

"ลูกจะพาผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้ แม่ไม่อนุญาต" แทมมารีนผู้เป็นแม่ของโทมัสบอก 

"แต่พิมพ์เป็นเมียผมนะครับแม่" 

"งั้นผู้หญิงที่ลูกนอนด้วยทุกคนก็เป็นเมียลูกหมดละสิ ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตลูกจ้องแต่จะจับลูกทั้งนั้นแหละ" 

"แต่พิมพ์ไม่เหมือนคนอื่นนะครับแม่" 

"หึ ถ้าลูกยังยืนยันจะให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่บ้านเราละก็ได้ แม่ก็จะให้ลูกสาวของเพื่อนแม่มาอยู่ด้วย แล้วเราจะได้เห็นดีกัน" แทมมารีนบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"คุณแม่ครับ" โทมัสรู้สึกหนักใจที่แม่ของเขาไม่ชอบพิมพ์อัปสร 

************************ 

"นังแพศยา ฉันไม่คิดเลยนะว่าเธอจะมีนิสัยแบบนี้ ฉันมันโง่เอง ที่หลงรักผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ" มือหน้าของโทมัสจิกผมพิมพ์อัปสรไว้แน่น 

"ถ้าพี่คิดแบบนั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก จะมาเสียเวลากับผู้หญิงสกปรกอย่างฉันทำไมละ" 

"เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ" 

"ทำไม จะฆ่าฉันเหรอ ฆ่าสิ" พิมพ์อัปสรตะคอกใส่โทมัส สายตาเธอมองเขาอย่างเด็ดเดียว 

"พิมพ์" 

เพี้ยะ 

ฝ่ามือหนาของโทมัสฟาดลงบนใบหน้าพิมพ์อัปสรอย่างแรง 

"เอานังแพศยานี่ออกไปจากบ้านฉัน อย่าให้มันมาเป็นเสนียด พวกมึงจะเอาไปจัดการยังไงก็แล้วแต่ กูยกให้" โทมัสหันไปบอกให้ลูกน้องของตัวเอง 

"นายครับ ใจเย็นก่อนนะครับ" เจมส์รีบเข้ามาห้ามปราม 

"เงียบไปเลยมึง อยากโดนเล่นงานอีกคนหรือไง" โทมัสตะคอกใส่เจมส์ 

*********** 

ชายฉกรรจ์ห้าคนพาพิมพ์อัปสรมาที่โกดังร้างหวังข่มขืนเธอ 

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะฉันขอร้อง" 

"สวยๆแบบนี้จะให้พี่ปล่อยไปได้ยังไง" 

************* 

"พี่โทมัสค่ะ เลิกดื่มได้แล้วนะคะ" ลดาเดินเข้ามาหาโทมัส 

"ออกไป" 

"อย่าไล่ลดาสิค่ะ ลดาอยากดูแลพี่โทมัสนะคะ" ลดาเดินเข้ามานั่งข้างๆ โทมัส มือของเธอลูบไล้อยู่บนอกแกร่งของเขา 

************ 

โทมัสตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้า แม้แต่ชิ้นเดียว ข้างๆกายเขามีลดานอนอยู่ 

"ลดาเธอมานอนที่นี่ทำไม" โทมัสถามด้วยความแปลกใจ 

"พี่โทมัสจำเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้เหรอค่ะ เมื่อคืนพี่เรียกหาแต่ลดาทั้งคืน" 

************** 

"นายครับ ผมมีหลักฐานที่ยืนยันว่าคุณพิมพ์อัปสรไม่ได้ผลักมาดาม ตกบันไดครับ" 

"เอามาดูสิ" 

*** 

"ตอนนี้พิมพ์อยู่ที่ไหน" 

"ตอนนั้นนายสั่งให้คนของเราจัดการคุณพิมพ์แล้ว ผมคิดว่า..." เจมส์ไม่กล้าที่จะพูดต่อ 

"ไปลากคอไอ้พวกนั้นมา" โทมัสสั่ง 

"ครับ" 

************ 

"คุณโทมัส ผมว่าการเจรจาธุรกิจของเราครั้งนี้สำเร็จแน่" มิสเตอร์หวังผู้ร่วมหุ้นกับโทมัสบอก 

"ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" 

"อ้าว มาพอดีเลย คุณโทมัสผมขอแนะนำให้คุณรู้จักกับ คุณพลเทพ และคุณพรอัปสร คนที่เรากำลังจะร่วมหุ้นด้วย" 

โทัมสหันไปมองดูผู้ที่เดินเข้ามาในบริษัทของเขา เขาจำได้ ชายชู้ของพิมพ์อัปสร และผู้หญิงข้างๆที่เดินมาด้วย 

"พิมพ์อัปสร" โทมัสพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

"คุณโทมัส นี่คุณพลเทพ และคุณพรอัปสร สองพี่น้องที่เราจะร่วมหุ้นทำธุรกิจด้วย" มิสเตอร์หวังบอก 

"พี่น้องเหรอ" โทมัสถึงกับตกใจที่ได้ยินคำนั้น 

********* 

"อยากรู้ใช่มั้ย ว่าต้องทำยังไง" 

"ดูปากฉันนะ" 

"ไปตายซะ" พรอัปสรบอกโทมัส 

********** 

"ตอนนี้ร่างกายของคนไข้ อาการทรุดหนักมาก อีกทั้งคนไข้ยังตั้งครรภ์ เราจำเป็นจะต้องเอาเด็กออกเพื่อทำการรักษาต่อ" หมอบอกโทมัส 

"...." โทมัสเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับเข่าอ่อนน้ำตาร่วงลงทันที เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพิมพ์อัปสรท้อง เขาทำร้ายเธอสารพัด