กลรัก พิสวาทลวง

“หากน้องรู้ว่าเสด็จพี่รักนางมากถึงเพียงนี้...น้องจะเห็นแก่เสด็จพี่ปล่อยนางไปและเสด็จพี่กับนางจะได้ครองรักกันดั่งพระทัยที่ปรารถนา น้อง...จะไม่อยู่ขัดขวางเสด็จพี่กับนางอีก  แต่มันก็สายไปแล้ว ภพชาติใดที่น้องถือกำเนิดขอให้เสด็จพี่โปรดติดตามน้องไป...แล้วน้องจะคืนนางให้...ทูลลา...ชั่วชีวิต...”  พูดมาถึงตรงนี้มธุมาศก็รวบรวมสติเฮือกสุดท้ายด้วยใจที่ร้าวรานกล่าวคำมั่นว่าจะคืนผู้หญิงที่เขารักให้ มือเล็กที่พยายามจะลูบหน้าชายอันเป็นที่รักก็ร่วงลงอย่างน่าใจหาย