สวาทรักจอมทัพ (nc25+)(จีนโบราณ)

สวาทรักจอมทัพ 

คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักที่ค่อนข้างมีความดาร์กมากพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นพลอต นิสัยตัวละคร ฉากวาบหวิว ไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบแนวนี้นะคะ 

ส่วนรีดเดอร์ที่ชื่นชอบนิยายเรื่องนี้ ฝากกด  

ติดตามนักเขียน  

👍🏻 ถูกใจนิยาย  

🗣 แชร์ไปให้เพื่อน  

💬 คอมเม้นท์ 

เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ และอย่าลืมกด ❤️ นิยายโปรดเอาไว้ จะได้แจ้งเตือนเวลาที่ไรท์อัพตอนใหม่ๆน้า 

 

ณ จวนเทียนหนานอ๋อง 

ดวงตาของอ๋องผู้สูงศักดิ์ยังคงจดจ้องไปที่ภาพสตรีซึ่งตนพึ่งวาดเสร็จ ส่วนมือหนาก็กำลังจับแกนกายของตนเองขยับรูดขึ้นลงด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ปากก็หอบหายใจอย่างติดขัดพลางพึมพำ "อาเถียน~อาเถียน" ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่ร่างกายจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง หลั่งสายธารสีขาวขุ่นกระจายเต็มใบหน้าของสตรีในภาพวาด 

เทียนหนานนั่งหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งลมหายใจกลับมาเป็นปกติ เขากระตุกยิ้มมุมปาก มองภาพวาดที่แม้จะถูกฉโลมไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นของเขา แต่สีที่ใช้ก็ไม่ได้หลุดลอกไหลเปรอะเปื้อน จึงเอ่ยออกมาอย่างพออกพอใจว่า "สีเหล่านี้เป็นของดีอย่างที่นางว่าจริงๆ" 

จากนั้นเขาลุกขึ้นไปหยิบผ้าผืนใหญ่มาเช็ดทำความสะอาดแกนกายและมือของตนจนสะอาด แล้วจึงสวมแต่งกายกลับให้เรียบร้อยตามเดิม 

เขามองผ้าที่ถูกใช้เมื่อครู่ ซึ่งบัดนี้ล่วงไปกองอยู่บนพื้น ก่อนจะก้มลงเก็บแล้วเดินกลับไปที่ภาพวาดอีกครั้ง เขากลับพบว่าน้ำขาวขุ่นเหล่านั้นได้แห้งกรังติดอยู่บนใบหน้าของสตรีในภาพวาดเสียแล้ว เพียงขณะเดียวนัยน์ตาก็เกิดประกายวิบวับเผยความเจ้าเล่ห์ออกมา 

เขากางผ้าในมือออกก่อนจะหยิบภาพวาดวางลงไปแล้วห่ออย่างดี 

"พ่อบ้าน!!" 

"พะยะค่ะท่านอ๋อง" เสียงตอบรับพร้อมร่างบุรุษวัยกลางคนที่เปิดประตูก้าวเข้ามา 

"เจ้าให้คนเอาของขวัญชิ้นนี้ไปส่งที่จวนท่านแม่ทัพใหญ่...บอกว่า...เป็นของขวัญตอบแทนน้ำใจที่ท่านแม่ทัพมอบสีวาดภาพชั้นยอดให้...แล้วไม่ต้องบอกผู้ใดเล่าว่าข้าเป็นคนส่งไป" 

"รับคำสั่งพะย่ะค่ะ" 

เมื่อประตูปิดลง เทียนหนานก็เดินไปนั่งแล้วเอนตัวลงกับพนักเก้าอี้พลางนึกถึงหญิงสาวว่าจะมีสีหน้าเป็นอย่างไรเมื่อแกะดูของขวัญชิ้นนี้ 

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกรุ่มร้อนที่หว่างขาขึ้นมาอีก จึงได้แต่ถอนหาย แล้วกระตุกผ้าคาดเอวออก เพื่อจัดการขัดดาบของตนให้เงาอีกหน