Can you keep me? รักษาได้ไหม หัวใจหนึ่งดวง (YAOI 3P)จบ

บทนำ

 

 

ไฟสีส้มแดงกำลังลุกโหมใส่บ้านหลังโตที่มีร่างของสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังร้องขอความช่วยเหลือ จะมีก็แต่เสียงร้องของเด็กน้อยที่เอาแต่เรียกหาพ่อแม่ ผมใจเสียไปพักใหญ่ก่อนจะหันไปใช้สายตาตำหนิลูกน้องที่ทำงานพลาด

 

"ฮึก พ่อ แม่..."

 

"ไหนพวกมึงบอกว่ามันไม่มีลูกไงว่ะ!"

 

"พะ..พวกเราเช็คดีแล้วนะครับ ข้อมูลมันมีแค่นั้นจริงๆครับ"

 

ปังง! ไม่ต้องมากความ ผมรีบยัดลูกปืนใส่สมองอันน้อยของลูกน้องหน้าโง่ ทำงานพลาดมันต้องตายสถานเดียว

 

"ฮือออ เอาพ่อกับแม่ผมคืนมานะ คนเลว! เอาคืนมาาาา ฮือออ!!"

 

ตุบ! ตุบ! กำปั้นน้อยๆทุบที่หน้าขาของผมที่เพิ่งสั่งฆ่าพ่อแม่ของเด็กชายตรงหน้า น้ำตาหยดน้อยๆร่วงลงพื้นเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ ผมพยายามที่จะเอาน้ำเย็นเข้าลูบแต่กลับยิ่งทำให้เด็กน้อยร้องไห้หนักไปใหญ่กับสิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป

 

"มาหาฉันก่อนนะหนูน้อย"

 

"คนเลวววว ผมเกลียดคนเลว ฮือออ พ่อครับแม่ครับ อย่าทิ้งผมไป ฮึก"

 

"ฉันขอโทษที่ทำแบบนั้นกับพ่อแม่หนู ฉันจะรับผิดชอบชีวิตที่เหลือของหนูเอง"

 

"ฮือออ ปล่อยนะคนเลวววว"

 

"ฉันจะเลี้ยงดูหนูให้เหมือนลูกแท้ๆของฉันเลย"

 

ผมหวังว่าสักวันเด็กน้อยตรงหน้าจะเข้าใจในสิ่งที่ผมทำลงไป ถ้าพวกมันไม่มาทำลายชีวิตครอบครัวผมก่อน ผมก็คงไม่มาทำกับครอบครัวมันหรอก

 

♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢

 

"เรย์ ราฟมาหาพ่อสิครับ พ่อพาใครมาให้รู้จัก"

 

"ใครฮ่ะ/นั้นสิครับ"

 

เด็กผู้ชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับเเกะกำลังเดินลงบันไดมาทางที่ผมยืนอยู่

 

"คุณคะ ไปเอาเด็กที่ไหนมากัน?"

 

ผู้หญิงสวยคนนั้นทำไมดูอบอุ่นจัง เธอมองมาที่ผมจนผมอยากจะวิ่งเข้าไปสวมกอด อยากให้เธอมอบความรักให้จังเลย

 

"ผมรับเขามาเลี้ยงแทนพ่อแม่ที่เพิ่งเสียไปนะคุณ เลยเอามาให้เจ้าแฝดได้ทำความรู้จักก่อน"

 

"คุณพ่อเก็บมันมาเหรอฮ่ะพี่"

 

"ก็ใช่นะสิ ถ้าไม่เก็บมาคุณพ่อจะเอามาจากกองขยะรึไง"

 

"แฝด! ทำไมพูดกับน้องแบบนี้ ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้"

 

"ไม่ฮ่ะ ผมพูดผิดตรงไหน คุณพ่อรักมันมากกว่าลูกตัวเองได้ยังไงกัน"

 

"ฮึก คุณแม่อย่ารักมันมากกว่าพวกผมนะฮ่ะ"

 

"ผมไม่อยากอยู่ที่นี้ ผมจะกลับไปหาพ่อกับแม่ ฮึก ปล่อยผม!"

 

พอโดนเด็กที่โตกว่าพูดจาไม่ดีใส่ ผมก็ไม่อยากจะอยู่ที่นั้นให้ต้องเจ็บซ้ำซากอีก คนพวกนี้ใจร้ายกันทั้งนั้น!

 

"ฟังฉันนะ ฉันจะเลี้ยงหนูเอง ต่อไปนี้รียกฉันว่าพ่อนะส่วนคนนี้แม่แล้วก็มีพี่ชายทั้งสอง เราเป็นครอบครัวเดียวกันเเล้วนะ"

 

"ฮึก มะ ไม่! ผมเกลียดพวกคุณ!!"

 

ผมสบัดตัวออกจากวงแขนของฆาตรกรที่ฆ่าพ่อแม่ ก่อนจะวิ่งออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่โตนั้นด้วยความเร็วของเด็กวันแค่10ปี ไม่สนใจเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาเลยสักนิดแต่ด้วยความที่ผมวิ่งพรวดออกมาโดยไม่ได้ดูทางให้ดีเสียก่อน ผมจึง...

 

"ระ..ระวัง!!!"

 

โครมมมมม!! ตึงงงง ผมรู้สึกชาไปทั่วร่างกาย สมองเล็กๆของผมมันไม่รับรู้อะไรแล้วนอกซะจากแสงสีขาวตรงหน้า ร่างทั้งร่างลอบลิ้วไปตามแรงกระแทกแล้วตกลงพื้นถนนแต่มันไม่ได้สร้างความเจ็บปวกให้ผมเลยสักนิด ไม่เลย

 

"อึก ..รอผม ก่อนนะ ครับ"

 

 

 

'สมองของเด็กได้รับแรงกระทบกระเทือนหนัก ส่งผลต่อความจำระยะสั้นของเด็ก เด็กจะจำได้เฉพาะบางเรื่องเท่านั้น ส่วนช่วงเวลาในการจดจำหมอคิดว่าเด็กอาจจะจำได้ไม่นานก็ลืมไป ญาติต้องทำใจหน่อยนะครับ'

 

คำพูดของหมอเจ้าของไข้ยังดังกึ่งก้องในใจผมตลอดเวลา การรักษาผ่านไปแล้วจะเหลือก็แค่ร่างเล็กของเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น ผมแค่รอเวลาให้เขาฟื้นขึ้นมา ภาวนาให้เขาลืมเรื่องพ่อแม่ของตัวเอง และจำว่าผมคือพ่อของเขา เราคือครอบครัวที่แท้จริงของเขา

 

"ฮึก คุณคะทำไมเด็กคนนี้ต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วย"

 

"ผมจะรับเด็กคนนี้มาเป็นลูก พวกเราจะเลี้ยงเขาให้เขาได้ดี คุณคิดว่าดีไหมครับ"

 

"ดีค่ะ ฉันจะ ฮึก ดูแลแกให้ดีเหมือนเจ้าแฝดของเรา"

 

♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢♢

 

 

สวัสดีพี่น้องงงง เค้ามาเปิดเรื่องใหม่ อยากลองเขียนแบบ3Pดูบ้างอ่ะ ต้องเก็บประสบการณ์อีกเยอะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะค้าาาา ขอบคุณเน้อ 

 

#ข้าวเหนียวหมู