พลั้งใจ...ไปรัก

#เรียนมาเพื่อทราบ

นิยายเรื่องนี้ผู้แต่งตั้งใจจะหยิบยกเรื่องราวของแฟนคลับของศิลปินเกาหลีหรือ ‘ติ่ง’ ในหลายๆความหมายของใครหลายๆคนขึ้นมาพูด ด้วยเจตนาที่อยากจะให้คนในสังคมรับรู้และเข้าใจตัวน้องๆแฟนคลับ ที่มักจะถูกเข้าใจผิดใจหลายๆแง่ ดังนั้นข้อมูลทุกอย่างผู้แต่งขออนุญาตใช้ ข้อมูลจริง ที่หมดในการประกอบนิยาย อาจจะปรับเปลี่ยนเล็กน้อย เพื่ออรรถรสในนิยาย และขออนุญาตไม่ลดราคาบัตรคอนเสิร์ตหรือราคาอัลบั้ม ถ้ามีผู้ปกครองท่านใดทราบราคาจริงของสิ่งของต่างๆจากนิยายเรื่องนี้ อยากให้รู้ไว้ว่าผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาสร้างความแตกแยกในครอบครัวของท่านแต่อย่างใด

เย็นศรีคนดี

**********

พวกเขาพบกันและเริ่มต้นความสัมพันธ์เพราะผลประโยนช์ แต่เมื่องานจบเบบี๋จึงต้องรีบตีตัวหนีหางคาสโนว่าอย่างเขา เพื่อรักษาความปลอดภัยของหัวใจดวงน้อยๆของเธอเอาไว้กับตัว

แต่ไม่รู้ทำหม้าย...ทำไม

เขาถึงได้ตามตื้อเธอไม่หยุด แบบนี้ต้องสั่งสอนให้เขารู้ซึ้งถึงหัวใจของเธอก่อนตีจากสักหน่อยแล้วว่า หัวใจดวงนี้น่ะมีเจ้าของแล้ว!!!!

เพราปากท้องทำให้เธอไม่มีทางเลือก ต้องจำยอมเอาเนื้อตัวอันบริสุทธิ์พุดผ่องของเธอเข้าไปแลกกับข้อมูลสำคัญตามคำสั่งของลูกพี่ ทั้งๆที่เขารู้ว่าเขาตัวอันตรายเบบี๋คนนี้ก็ต้องทำ...ถ้าไม่ติดว่าเธอร้อนเงิน อย่าหวังว่าเธอจะยอม!

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยคิดที่จะคบเด็ก แต่พอเห็นร่างเล็กๆในชุดนักศึกษา เขาก็ของกลืนน้ำลายขอลองคบเด็กมันดูสักตั้ง แต่ทำไมไม่รู้ ทั้งๆที่ลูกหล่อพ่อรวยขนาดนี้ ทำไมถึงยังสู้ไอ้จงอินอะไรนั่นไม่ได้!

สามีในมโนของเบบี๋ ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียใดๆในเรื่องแค่โผล่มาเป็นมารหัวใจของคุณฌอห์นเฉยๆ

************

‘หนูเบื่อพี่แล้วค่ะ เราเลิกคุยกันเถอะ’

นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ฌอห์นได้รับจากเด็กสาวที่ชื่อว่าเบบี๋ ไม่มีเหตุผล ไม่มีต้นสายปลายเหตุ...และไม่มีการติดต่อหลังจากข้อความนั้นอีกเลย ไม่มี! ไม่มีอะไรเลยสักอย่างเลยให้ตายสิ!

“เบื่องั้นหรือ เบื่อคนหล่อรวยอย่างพี่งั้นหรือเบบี๋ บ้าไปแล้วหรือยังไง!”

คนอย่างฌอห์นไม่เคยมีใครกล้าลูบคมขนาดนี้มาก่อน แล้วเด็กนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ทำไมถึงได้กล้ามาบอกเลิกคนหล่ออย่างเขาก่อนแบบนี้

ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้...แต่นี่อะไร นี่คงเป็นเพราะไอ้จงอินอะไรนั่นสิท่า เบบี๋ถึงกล้าทำแบบนี้กับเขา รอก่อนเถอะ...เขาจะสั่งสอนแม่ตัวดีที่ปันใจให้ผู้ชายอื่นทั้งๆที่คบกับเขาอยู่ เขาจะทำให้เธอรู้ว่าเขานี่แหละตัวจริง! ส่วนไอ้จงอินอะไรนั่นอยู่ได้แค่ความฝัน!