รินลดา

ตั้งแต่เด็กจนโตมารวินลดาจำได้ว่าวิวรรธน์หรือเฮียวรรธน์ของเธอคือคู่หมั้น  เธอจึงไม่เคยมองหาใครเพราะวิวรรธน์ก็เป็นพี่ชายที่สนิทกับเธอมาตั้งแต่เด็กๆ  เป็นคนที่คอยปกป้องเธอไม่ให้ถูกลูกพี่ลูกน้องอย่างอิศราหรือเฮียเฟริ์สมาคอยแกล้ง  จนกระทั่งวันที่เขาตัดสินใจไปเรียนต่อที่เมืองนอก เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธออายุสิบเจ็ดร้องไห้บอกบิดามารดาว่าอยากจะไปด้วยแต่ด้วยความรักลูกสาวทำให้บิดาไม่ยอมให้ตามวิวรรธน์ไปเรียนด้วย จนได้แต่เรียนวิชาเอกดีไซน์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองไทยและไปต่อปริญญาโทที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส  แต่ถึงจะแบบนั้นเธอก็เคยไปหาวิวรรธน์ถึงอังกฤษที่นั่นทำให้เธอรู้ว่าระยะเวลาที่ผ่านมากว่าสิบปีที่เขาไม่ยอมกลับเมืองไทยเพราะเขามัวแต่ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเลยตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นั่น แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผู้หญิงมั่นใจแบบเธอต้องยอมแพ้  เธอคิดเสมอว่าต่อให้เขาจะไปอยู่ที่ไหนควงใครต่อใครไม่ซ้ำหน้าแต่ยังไงเขาก็ต้องกลับมาแต่งงานกับเธอนี่คือคำมั่นสัญญาที่ผู้ใหญ่มีให้กันไว้

รวินลดาคิดแบบนั้นเสมอจนกระทั่งวันที่วิวรรธน์กลับมาเมืองไทยเพราะมารดายื่นคำขาดว่าหากไม่กลับมาไม่ต้องมาเรียกว่าแม่อีก วันนั้นเธอดีใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆหมายความว่าเธอจะได้แต่งงานกับเขาแล้ว...แต่ความฝันก็ต้องสลายลงเมื่อวิวรรธน์ประกาศว่าไม่เคยคิดอะไรกับเธอเกินน้องสาวและจะไม่มีวันแต่งงานกับรวินลดาโดยเด็ดขาด   ประโยคนั้นทำให้คนมั่นใจอย่างเธอต้องเปลี่ยนใจพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในเมื่อเขาประกาศแบบนั้นว่าจะไม่แต่งงานเธอ  ทำไมเธอต้องง้อเพราะเธอเป็นถึงเจ้าของห้องเสื้อรวินลดาที่เป็นแบรนด์ชื่อดังบรรดาเซเลบต่างก็ให้ความสนใจ มีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาทำความรู้จักหนึ่งในนั้นก็คือ ปวีร์  เพื่อนรุ่นพี่สมัยเรียนที่ฝรั่งเศส  ปวีร์แสดงออกนอกหน้าว่าเขาคือคนที่จะเข้ามาทำความรู้จักเธอ และดูเหมือนว่ารวินลดาก็พลอยเห็นดีเห็นงามไปด้วย เหตุการณ์นั้นทำให้วิวรรรธน์ไม่พอใจและแสดงความเป็นเจ้าของเธออย่างออกนอกหน้า

“แคร์ทำแบบนี้หมายความว่าไง?  เห็นหัวพี่บ้างหรือเปล่า?”เสียงตวาดดังลั่น  รวินลดาพยายามสะบัดมือที่จับข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ออก

“แคร์ทำอะไรคะ  จำได้ว่าพี่วรรธน์เป็นคนพูดเองนะว่าจะไม่แต่งงานกับแคร์  แคร์ว่าแคร์ก็มีสิทธิ์เลือกนะ”เท่านั้นคนที่กำลังโกรธดึงตัวคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างหนักหน่วง  เธอผลักเขาออกทันที

“พี่จะบอกให้นะว่าคนที่มีสิทธิ์คือพี่ไม่ใช่ใครหน้าไหน  บอกมันด้วย...อย่ามายุ่งกับคนของพี่”เธอมองหน้าเขาอย่างโกรธๆ

“แคร์ไม่ใช่คนของใคร!  จำไว้”เธอหันหลังจะเดินออกไปก็ถูกเขาดึงกลับมาและอุ้มขึ้นพาดบนหลังท่ามกลางเสียงร้องลั่น

“พี่จะทำให้แคร์รู้ว่าแคร์เป็นของพี่ได้คนเดียว”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!