AMARA : อมรา [เคะท้อง]

Story : Amara (อมรา)

Invented : แขนซ้าย

Intro

ภายใต้ห้องทำงานสีเทาบรรยากาศเย็นสบายด้วยเครื่องปรับอากาศราคาแพงสองร่างนั่งเงียบ ร่างหนึ่งขมวดคิ้วทำงานอย่างจริงจัง อีกร่างหนึ่งนั่งนิ่งหากแต่แววตากลับวูบไหวกระสับกระส่ายและร้อนรน เขาต้องการจะกล่าวสิ่งหนึ่งกับคนร่วมห้องที่เป็นคนรัก

"มึง.. กูท้อง" เสียงหวานใสที่สั่นเครือเปล่งออกมาในที่สุด เมื่อรวบรวมความกล้าที่กลั่นกรองมานานนับชั่วโมง

"เรียกร้องความสนใจได้ปัญญาอ่อนมาก" สิ่งทุ่มต่ำกล่าวว่าอย่างไม่ยีระ เขากำลังเคร่งเครียดกับงาน

"นนท์.. กูท้องจิงๆ" เสียงสั่นๆยังคงไม่เลิกรา ร่างบางก้มหน้าพยายามสะกดเสียงและถ่อยคำอันสั่นเครือ ทำไมไม่ได้ดั่งใจกัน ร่างกายของเขาแท้ๆ ธามกำชายเสื้อตัวเองแน่น

"ทำไมกูต้องเชื่อ?" ราวกับโลกแตกสลาย..

"ถึงมึงจะท้องจิงแสดงว่ากูเอากับไส้เดือนหรอวะ? 5555" ใส้เดือนงั้นหรือ ร่างบางอยากจะหัวเราะดังๆเพื่อสมเพชตัวเอง ทั้งๆที่รู้ดี ทั้งๆที่รู้แต่เขาก็ยังมาบอก เพียงเพราะแค่หวัง หวังจากส่วนลืมของหัวใจ

"รังเกียจ..สินะ" สุดแล้วที่ร่างกายบอบบางนี้จะรับไหว ธามเงยหน้าที่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใส ดวงใจปวดร้าวถึงขีดสุด

"..." หมดหวัง ไร้ซึ้งเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ต้นขาอันไร้เรี่ยวแรงค่อยๆถอยหลังไปตามสันชาตยานที่ต้องหนีออกไปจากสิ่งที่ทำให้ตนเจ็บซ้ำ

น้ำตาหลังไหลออกมาไม่หยุด ราวกับว่ากระบอกตาทั้งสองข้างไม่สามารถกักเก็บน้ำได้อีกต่อไป ร่างเล็กพยายามคิดคำกล่าวลาดีๆสักคำ แต่สมองเจ้ากรรมกลับไม่มีอะไรสักนิด ขาวโพรนไปหมด ได้ยินเพียงเสียหัวใจที่เต้นอย่างหนักหน่วงและลำบาก

"ฮึก.. ขอโทษ" ธามกล่าวขึ้นเพียงแค่นั้น ตอนนี้เขาคิดได้แค่นั้นจริงๆ ทั้งๆที่ยากมีความทรงทำสุดท้ายที่ดีแท้ๆ แต่เขาๆด้แต่เพียงกล่าวขอโทษและวิ่งหนีออกไป

เขามันขี้ขลาดจริงๆ..ให้ตายสิ

-----------[✒]-----------

มีคำผิดตรงไหนเเจ้งได้จ้า

XOXO รักคนอ่าน