กุมภัณฑ์เทหะเร้นกาย​

ปฐมบท

"หากศักดิ์ศรีในตัวท่านมันมากมายนัก เสียจนบดบังความถูกต้องทั้งปวง ข้านี่แหละจะเป็นผู้บดขยี้มันลงด้วยมือของข้าเอง คอยดูเถิด!!"

"บังอาจนัก!!!....ใยจึงคิดคดกบฎเช่นนี้!!!"

"มิกลัวเวรกกรรมบ้างรึ!!!มารตา!!! "

"เจ้ากบฎข้าได้ในวันนี้เเม้นข้าจักตายกลายเป็นผีข้าก็จักทำเช่นเดิม!!!... จำไว้เถิดมารตาเจ้าเป็นของข้าเเต่เพียงผู้เดียว!!!"

" เฮือก!!! "

ร่างหนาเบิกตาโพล่งในความมืดก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ร่างหนามักสะดุ้งตื่นยามดึกอยู่เป็นประจำเเม้จะล่วงเลยเข้าวัยทำงานเเล้วก็ตาม

มือหนายกขึ้นนวดขมับตนเองเบาๆทั่วทั้งร่างในยามนี้ชื้นด้วยหยาดเหงื่อเเลร่องรอยจากฝันร้าย

สิ่งที่ร่างหนาจำได้เป็นอย่างดีคงจะเป็น...

ประโยคราวกับฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนเวียนติดอยู่ในหัวของหน่วยปราบปรามพิเศษ

รองหัวหน้าหน่วย"กุมภัณฑ์รตา"

ภาพความฝันสีชาจับจดหน้าไว้มิได้ ได้ยินเพียงเสียงอื้ออึง เสียงที่คุ้นเคยแต่จำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใครกันวนเวียนอยู่ในความฝันของตัวเขามาตั้งแต่จำความได้ ราวกับเสียงออกคำสั่งนั้นคือเสียงของตัวเองหากแต่เสียงที่กล่าวสาปแช่งมันช่างคุ้นเคยหากแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

หรือนี้จะเป็นบ่วงกรรมเเต่ชาติใดที่ผูกเขาไว้ทุกชาติไปกัน.....