
“ผมจงใจที่จะมีสัมพันธ์กับคุณ ไม่ใช่แค่บรรยากาศพาไปแต่มันเป็นความรู้สึกจากก้นบึ้งของผม ที่ต้องการคุณมาอยู่เคียงข้างกัน” มือหนาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอขยับต้นขาขาวให้แยกกว้าง จากนั้นรั้งให้ชุดกระโปรงที่เธอสวมเลื่อนขึ้นไปกองเหนือสะโพก หลังจากคุยกันมาสักพัก พอเห็นเธอมีท่าทีโอนอ่อนก็ย่ามใจอยากจะ ‘ง้ออย่างใกล้ชิด’ มากกว่านี้
“คุณ! ฉวยโอกาส” กว่าจะรู้ตัว ชั้นในตัวจิ๋วก็อยู่ในมือเขาแล้ว
“ถ้าไม่อาศัยตอนเผลอ ก็เข้าใกล้คุณไม่ได้น่ะสิ” ส่งเสียงเจ้าเล่ห์ จากนั้นโน้มตัวเธอให้อยู่ใต้ร่างของตน
นัยตาคมยามนี้หวานเชื่อมก่อนจะจรดริมฝีปากเข้าหาปากเชิดรั้น บดเคล้าด้วยความคิดถึงและปรารถนาเปี่ยมล้น จูบทั้งเร่าร้อนและอ้อนวอนในที จากนั้นไล้ต่ำจากริมฝีปากมาสู่ลำคอระหง ไล้เลียสลับดูดดึงจนมันเป็นรอย จากนั้นขยับมือมาปลดกระดุมชุดที่เธอสวมอยู่ให้เปิดเผยความงามที่เขาแสนจะคิดถึง

สำหรับคำว่ารัก เป็นได้ทั้งน้ำทิพย์ชโลมและเยียวยาใจที่บอบช้ำและขณะเดียวกันก็เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้ใจเจ็บช้ำ
https://www.facebook.com/%E0%B8%98%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%8A%E0%B8%8A%E0%B8%B2-%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2-435050963510933/
ลิงค์เพจติดตามค่ะ
https://www.mebmarket.com/ebook-63513-%E0%B8%AD%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1
คำนำ
นานมาแล้ว เมื่อฉันยังเป็นเด็กน้อยๆ วันนั้นฝนตกหนักจนออกไปวิ่งเล่นเหมือนทุกๆวันไม่ได้ ได้แต่นั่งนิ่งๆมองสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มีพี่สาวที่รู้จักคนหนึ่งเขานั่งเขียนยุกยิกบางอย่างอยู่กับสมุดบันทึกส่วนตัวของเธอ ด้วยความสงสัยเลยถามไปว่ากำลังเขียนอะไร เธอไม่เงยหน้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนยุกยิกไม่กี่อึดใจเธอจึงหลุดปากตอบว่า “เขียนนิยาย” ในความรู้สึกของเด็กน้อยนั้นคำตอบของพี่สาวช่างดูเท่ห์เหลือเกิน ฉันอยากจะทำได้อย่างเธอ เขียนนิยาย เขียนเรื่องเล่าและหลังจากนั้นฉันก็เอาอย่างเธอเรื่อยมาเพราะมันได้กลายเป็นความฝันของฉันไปตั้งแต่นั้น ฉันอยากมีงานเขียนของตัวเองฉันจึงเขียนเรื่อยมา เวลาที่เหลือจากนี้เราก็แค่...ทำตามฝันอย่างมุ่งมั่น
สำหรับธัญพิชชาแล้วส่วนที่ยากที่สุดของทุกๆงานเขียนคือการเขียนคำนำ เพราะไม่รู้ว่าจะสรรหาอะไรมาเปรียบเทียบเป็นการขอบพระคุณที่หยิบผลงานเล่มนี้ขึ้นมาพิจารณาได้เลย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านมากๆนะคะที่เปิดอ่านนวนิยายเล่มนี้
สำหรับอ้อนรักสาวงาม เป็นงานเขียนที่ตั้งใจจะให้มันโรแมนติกและอ่อนหวานพาฝันมากที่สุด ตัวละครนางเอกได้ไอเดียการเขียนมาจากประสบการณ์การทำงานประจำและได้ลองเป็นมนุษย์เงินเดือนที่มีหน้าที่ทำตามคำสั่งเจ้านาย ส่วนพระเอกก็จินตนาการว่าถ้าจะมีใครสักคนมาตกหลุมรักเรา เราอยากจะให้เขาเป็นคนยังไง จนกระทั่งได้พระเอก พระรองแต่ละคนออกมาค่ะ
อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนต้องขอบพระคุณที่หยิบงานเขียนเล่มนี้ขึ้นมาพิจารณาและหวังเป็นอย่างยิ่งว่า อ้อนรักสาวงามจะสามารถมอบความบันเทิงและความฝันอันแสนหวานให้กับนักอ่านทุกท่านได้ค่ะ
ธัญพิชชาปลายฝนต้นหนาว ดอยแม่สลอง
แนะนำเรื่อง

“ผมจงใจที่จะมีสัมพันธ์กับคุณ ไม่ใช่แค่บรรยากาศพาไปแต่มันเป็นความรู้สึกจากก้นบึ้งของผม ที่ต้องการคุณมาอยู่เคียงข้างกัน” มือหนาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอขยับต้นขาขาวให้แยกกว้าง จากนั้นรั้งให้ชุดกระโปรงที่เธอสวมเลื่อนขึ้นไปกองเหนือสะโพก หลังจากคุยกันมาสักพัก พอเห็นเธอมีท่าทีโอนอ่อนก็ย่ามใจอยากจะ ‘ง้ออย่างใกล้ชิด’ มากกว่านี้
“คุณ! ฉวยโอกาส” กว่าจะรู้ตัว ชั้นในตัวจิ๋วก็อยู่ในมือเขาแล้ว
“ถ้าไม่อาศัยตอนเผลอ ก็เข้าใกล้คุณไม่ได้น่ะสิ” ส่งเสียงเจ้าเล่ห์ จากนั้นโน้มตัวเธอให้อยู่ใต้ร่างของตน
นัยตาคมยามนี้หวานเชื่อมก่อนจะจรดริมฝีปากเข้าหาปากเชิดรั้น บดเคล้าด้วยความคิดถึงและปรารถนาเปี่ยมล้น จูบทั้งเร่าร้อนและอ้อนวอนในที จากนั้นไล้ต่ำจากริมฝีปากมาสู่ลำคอระหง ไล้เลียสลับดูดดึงจนมันเป็นรอย จากนั้นขยับมือมาปลดกระดุมชุดที่เธอสวมอยู่ให้เปิดเผยความงามที่เขาแสนจะคิดถึง

สำหรับคำว่ารัก เป็นได้ทั้งน้ำทิพย์ชโลมและเยียวยาใจที่บอบช้ำและขณะเดียวกันก็เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้ใจเจ็บช้ำ
https://www.facebook.com/%E0%B8%98%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%8A%E0%B8%8A%E0%B8%B2-%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2-435050963510933/
ลิงค์เพจติดตามค่ะ
https://www.mebmarket.com/ebook-63513-%E0%B8%AD%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1
คำนำ
นานมาแล้ว เมื่อฉันยังเป็นเด็กน้อยๆ วันนั้นฝนตกหนักจนออกไปวิ่งเล่นเหมือนทุกๆวันไม่ได้ ได้แต่นั่งนิ่งๆมองสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มีพี่สาวที่รู้จักคนหนึ่งเขานั่งเขียนยุกยิกบางอย่างอยู่กับสมุดบันทึกส่วนตัวของเธอ ด้วยความสงสัยเลยถามไปว่ากำลังเขียนอะไร เธอไม่เงยหน้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนยุกยิกไม่กี่อึดใจเธอจึงหลุดปากตอบว่า “เขียนนิยาย” ในความรู้สึกของเด็กน้อยนั้นคำตอบของพี่สาวช่างดูเท่ห์เหลือเกิน ฉันอยากจะทำได้อย่างเธอ เขียนนิยาย เขียนเรื่องเล่าและหลังจากนั้นฉันก็เอาอย่างเธอเรื่อยมาเพราะมันได้กลายเป็นความฝันของฉันไปตั้งแต่นั้น ฉันอยากมีงานเขียนของตัวเองฉันจึงเขียนเรื่อยมา เวลาที่เหลือจากนี้เราก็แค่...ทำตามฝันอย่างมุ่งมั่น
สำหรับธัญพิชชาแล้วส่วนที่ยากที่สุดของทุกๆงานเขียนคือการเขียนคำนำ เพราะไม่รู้ว่าจะสรรหาอะไรมาเปรียบเทียบเป็นการขอบพระคุณที่หยิบผลงานเล่มนี้ขึ้นมาพิจารณาได้เลย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านมากๆนะคะที่เปิดอ่านนวนิยายเล่มนี้
สำหรับอ้อนรักสาวงาม เป็นงานเขียนที่ตั้งใจจะให้มันโรแมนติกและอ่อนหวานพาฝันมากที่สุด ตัวละครนางเอกได้ไอเดียการเขียนมาจากประสบการณ์การทำงานประจำและได้ลองเป็นมนุษย์เงินเดือนที่มีหน้าที่ทำตามคำสั่งเจ้านาย ส่วนพระเอกก็จินตนาการว่าถ้าจะมีใครสักคนมาตกหลุมรักเรา เราอยากจะให้เขาเป็นคนยังไง จนกระทั่งได้พระเอก พระรองแต่ละคนออกมาค่ะ
อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนต้องขอบพระคุณที่หยิบงานเขียนเล่มนี้ขึ้นมาพิจารณาและหวังเป็นอย่างยิ่งว่า อ้อนรักสาวงามจะสามารถมอบความบันเทิงและความฝันอันแสนหวานให้กับนักอ่านทุกท่านได้ค่ะ
ธัญพิชชาปลายฝนต้นหนาว ดอยแม่สลอง
อัปเดตล่าสุด
10 ส.ค. 2561 11:50 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
ตอนนิยาย (27)
- #1สาวงามถูกใจ

- #2อับอายขายหน้า

- #3หมายมั่นปั้นรัก

- #4มันคือการล่วงเกิน

- #5เสียศูนย์จนต้องเสียอิสรภาพ

- #6วิวาห์หวาม rate 18+ (มันเจ็บค่ะคุณกลาส!)
หรือ
500 - #7วันชื่นคืนสุขหลังแต่งงาน

- #8รักแรกพบ
หรือ
300 - #9สานสัมพันธ์แบบอเมริกันสไตล์ rate 18+
หรือ
300 - #10เริ่มมีพายุแห่งความร้าวฉาน
หรือ
300 - #11พายุอารมณ์ ดราม่าหนัก
หรือ
300 - #12"รัก"กันครั้งสดท้าย rate 18
หรือ
300 - #13ภรรยาตีทะเบียนที่เศร้าที่สุดในโลก
หรือ
300 - #14กิจกรรมหวามที่ร้างลาไปเนิ่นนาน rate18+
หรือ
500 - #15กิจกรรมหวามที่ร้างลาไปเนิ่นนาน rate18+
หรือ
500 - #16กิจกรรมหวามที่ร้างลาไปเนิ่นนาน rate18+
หรือ
500 - #17กิจกรรมหวามที่ร้างลาไปเนิ่นนาน rate18+
หรือ
500 - #18ง้อเมียไม่สำเร็จซ้ำยังเกือบสูญเสีย
หรือ
300 - #19ดวงใจสาวงาม (รักของกีฟและเอิง)

- #20แยกกันอยู่ ปรับความเข้าใจไม่สำเร็จ
หรือ
300
นามปากกา : Mew Chuan Zhue (หมิวชวนจื่อ) มาจากชื่อหมิว ชวนจื่อคือภาษาอีสานแปนๆ จื่อ มีความหมายว่า จดจำ ดังนั้นนามปากกาสำหรับนิยายวายเล่มนี้ คือ หมิวชวนจำ











