ถึงร้ายก็รัก นายมาเฟียจอมโหด25+++(ภาคต่อของป้าน่ะเมียผม25++)

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นลูกของ 

ป้าน่ะเมียผมนะ 

25+++ 

ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพ่อแม่ก่อนนะจ้ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร 

นิยายเรื่องนี้จะประกอบไปด้วยทั้งหมดห้าตอนด้วยกัน  เรื่องนี้เป็นตอนที่ 3 นะคะ 

ตอน พี่คอนเนอร์ (ต้น) 25+++ 

ทุกเรื่องไม่มีสาระ เน้นความบรรเทิงใจของผู้แต่ง  ใครไม่ชอบกดออกจ้ะ 

แนะนำตัวละคร 

คอนเนอร์ หรือต้น  อายุ 28 ปี 

นิสัยได้ด้านร้ายของพ่อมาหมด โหด เลว ร้าย ป่าเถื่อน อะไรที่ร้ายเขามีหมดทุกอย่าง  เขาไม่สนใจใครนอกจากตัวเอง  ผู้หญิงก็ที่ระบายอารมณ์หมดอารมณ์ทุกอย่างก็จบ 

"ถูกใจไหมคะ" 

ดาราสาวหุ่นอวบอึ่มนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงหว่างขาของคอนเนอร์ สองมือของเธอจับตรงหน้าขาของเขาเพื่อเป็นหลักให้เธอกลืนกินเจ้าแท่งเนื้อยักษ์อย่างอร่อยและแสนจะถูกใจเธอเป็นที่สุด 

"อ้าส์ ดีมาก ต้องอย่างนี้ อ้าส์ ซี้ดดด" 

ปากหนาครางซี้ดซ้าดด้วยความถูกอกถูกใจในดาราสาวที่เพิ่งจะมาทำหน้าที่ครั้งแรก สายตาคมก้มลงมองร่างเปลือยเปล่าของเธออารมณ์ของเขาก็ยิ่งพลุ้งพล่านจนเผลอยกมือขึ้นมากดศีรษะของเธอ 

"อื้มๆ อื้อๆ" 

ร่างอวบอิ่มที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกาย ดิ้นฝืนแรงของคอนเนอร์แต่พองามให้เขาคลายมือออกและเธอก็จับท่อนเนื้อเข้าออกในโพรงปากของเธออย่างสนุกสนาน 

ไอลิน อายุ 22 ปี 

เธอต้องดูแลน้องสาว  ต้องหางานทำ ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดในสังคมที่โหดร้าย  แต่สวรรค์ดันผลักดันให้เธอไปเจอคนใจร้ายอย่างเขาคนที่ไม่มีแม้แต่น้ำใจให้กับเธอ 

"นี้เธอ ไม่รู้กฎของร้านหรือไงว่าลูกค้าคือพระเจ้าห้ามแตะ ห้ามขัดใจ" 

งานนี้เรื่องไม่จบง่ายแน่เพราะคนที่พนักงานของเขามีเรื่องด้วยเป็นถึงลูกนักการเมืองที่มีชื่อเสียงและเป็นลูกค้าประจำของที่นี้ 

"แต่พวกเขาจับก้นฉันก่อน" 

ใบหน้าหวานของไอลินหันมามองตามมือใหญ่ที่วางอยู่บนไหล่ของเธอ เธอต้องแย่แน่ๆวันนี้เธอเพิ่งเริ่มงานวันแรกที่นี้แต่ดันเกิดเรื่องสะก่อน 

"ยังจะมาเถียง ไปรอฉันในห้องทำงาน" 

เสียงใหญ่สั่งคนตัวเล็กดังจนเธอสะดุ้งด้วยความตกใจ เขาอยากจะจับเธอตีก้นนัก หวงตัวขนาดนี้แล้วมาทำงานที่ผับเขาทำไม คงต้องไล่ออกสถานเดียว 

ญาลิน  อายุ 5 ปี 

ตัวช่วยน้อยๆที่ทำให้รักเกิดขึ้น  เธอเก่งเกินตัวแต่ยังคงเชื่อฟังพี่สาวสุดที่รักเพียงคนเดียวเสมอ 

"เราจะไม่ได้กลับบ้านแล้วใช่ไหม" 

"ไม่ร้องนะ พี่ไออยู่นี้ทั้งคน" 

เด็กสาวที่เป็นทั้งแรงใจและกำลังใจของเธอกำลังน้ำตานองหน้า ญาลินช่างน่าสงสารเหลือเกินที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้  ทำไมถึงไม่เป็นเธอแค่คนเดียวที่ต้องเผชิญ 

"หนูญาคิดถึงน้องตุ๊กตา" 

เบส 

บอดี้การ์ด คนสนิทของคอนเนอร์ที่มีนิสัยขัดกับหน้าตาและหน้าที่ 

"ฉันคุมห้องนี้ ไม่มีใครรู้หรอก" 

เจ้านายของเขาไม่เคยสนใจห้องล้างแก้วที่แสนจะงานเยอะนี้หรอก คอนเนอร์สนใจแต่ห้องเก็บเหล้าที่เอาไว้บริการลูกค้าเท่านั้น 

"ขอบคุณนะคะ" 

ไอลินตกลงทำงานนี้เพราะยังไงถ้าถูกจับได้เธอก็แค่โดนไล่ออกอีกรอบหนึ่งแค่นั้น แต่คืนนี้อย่างน้อยก็ขอแค่ได้ค่าแรงเพิ่มขึ้นอีกนิดจะได้ไปเช่าห้องนอนกับญาลินแทนที่ห้องนอนในสถานีรถไฟ 

"ตัวเล็กมานั่งตรงนี้ อย่าดื้อ" 

เบสหาที่นั่งให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก เขารู้ว่าอยู่ตรงไหนแล้วจะไม่มีใครมาพบเพราะเขาเป็นหัวหน้าของการ์ดทั้งหมดรองจากคอนเนอร์ และเขาก็ชักจะถูกชะตากับเด็กน้อยคนนี้สะแล้วด้วยสิ 

×××อ่านแล้วชื่นชอบใช่เลย  กดไลค์  ติดเหรียญ  คอมเม้น  เป็นกำลังให้ด้วยนะจ้ะ××× 

**ฝากติดตามกันดัวยนะ** 

เค้ามีเพจแล้วน๊าาาา  ฝากติดตามด้วย  จะแจ้งอัพนิยายในนี้ 

ศานิชล