คำพูดสุดท้าย

"ผมคิดถึงคุณ"

ปลายปากกาลูกลื่นถูกจรดเขียนประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างเป็นระเบียบ

ความรู้สึกที่ไม่อาจจะบรรยาย หรือสัมผัสอีกฝ่ายได้นั้น มันทรมานเหลือเกิน

"คุณจะคิดถึงผมบ้างมั้ย" ผมแหงนหน้ามองผ่านหน้าต่างออกไปยังท้องผ้าสีครามแสนกว้างใหญ่

"คุณอยู่ตรงไหนบนนั้นกันนะ" ผมตั้งคำถามที่ไม่มีใครสามารถตอบได้ ครั้งแล้วครั้งเล่า

ตั้งแต่รู้จักกัน ผมก็เฝ้ามองแต่เขามาโดยตลอด

ถ้าไม่เพราะวันนั้น ผมมัวแต่พูดหาเรื่องเขาในระหว่างที่กำลังข้ามถนน เขาก็คง....

พอคิดถึงตรงนี้ น้ำใสๆก็ไหลอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ หยดน้ำตาบางส่วนหยดลงบนข้อวามที่พึ่งเขียนไปจนเป็นรอยด่าง

มีอยู่อย่างนึงที่จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังไม่มีโอกาสบอกเขา

วันสุดท้ายที่อยู่ด้วยกัน เราก็ดันทะเลาะกันอีก เพราะความงี่เง่าของผมแท้ๆ

ทั้งๆที่ผมตั้งใจจะบอกกับเขาอยู่แล้วเชียว แต่สุดท้ายผมก็ไม่เคยได้พูดคำนั้นกับเขาเลย

กลายเป็นคำว่าร้าย ด่าทอ และที่แย่กว่านั้น ประโยคสุดท้ายที่ผมพูดออกไป...

"ไปตายที่ไหนก็ไป!"

ผมพลั้งปากหลุดประโยคนี้ออกไป แล้วเขาก็จากผมไปจริงๆ

ผมเปิดลิ้นชัก หยิบรูปเขาที่ยังคงยิ้มสดใสออกมา

"ผมมีบางอย่างจะบอกคุณ" น้ำเสียงผมสั่นเครือ ปนไปกับเสียงสะอื้น

มือขวาผมหยิบปืนลูกโม่ออกมา ปลดไกปืน แล้วยกขึ้นจ่อหัวอย่างไม่ลังเล

"ผมขอโทษที่ไม่เคยพูดคำนี้กับคุณเลย" ผมยิ้มให้ภาพถ่ายในมือ มือขวาเตรียมพร้อมเหนี่ยวไก

"ผม...ผม...ผมรักคุณนะ"

ปัง!

----------

ร่างของเขาทรุดลงกับโต๊ะ เลือดไหลอาบจนทั่วแล้วไหลเปรอะไปตามขอบโต๊ะ แม้จะมีคราบน้ำตา และคราบเลือดเปื้อนหน้าไปแถบนึง แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ ใบหน้าของเขาฉาบด้วยรอยยิ้ม...รอยยิ้มแรกและรอยยิ้มสุดท้ายนับตั้งแต่คนรัก ที่ไม่เคยได้บอกรักจากไป

ในที่สุด เขาก็ได้พูดมัน คำว่า "รัก" ที่เหมือนจะไม่สำคัญเท่าการกระทำ แต่ มันกลับสำคัญอย่างที่เราหลายๆคนไม่อาจคาดถึง

---------

อย่าปล่อยให้สายเกินไปที่จนบอกรักคนที่คุนรัก

-มัชชาร-

https://www.youtube.com/watch?v=WnrYE3vO-dw

*เปิดเพลงฟังขณะอ่านเพื่ออรรถรสที่เพิ่มขึ้น*