...พ่อเพื่อน...
คุณเคยรู้สึกปลื้มใครมากๆ สักคนมั๊ย
...ปลื้มเพราะเขาดูดีทุกอย่าง...
...ปลื้มเพราะเขาเก่งทุกด้าน...
...ปลื้มเพราะเขาดูอบอุ่น...
...ปลื้มเพราะเขาใจดี...
ฯลฯ
แต่พอได้สัมผัสตัวตนเขาจริงๆ มันกลับ.............
ธีภพ นภัสวันต์ (ใหญ่) อายุ 35 ปี
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเขาปลื้มผมมาก เขาเห็นผมเป็นเหมือนเทพบุตร
ทีแรกผมก็ไม่ได้อะไรหรอกน่ะ เเต่ไปๆ มาๆ ด้วยความที่เด็กนั้นมันน่ารักและด้วยสันดานของผม
ที่ห้ามความเหี้ยของตัวเองไม่ได้ ต่อให้บอกตัวเองยังไงว่านั้นเพื่อนลูก นั้นเพื่อนลูก แต่ก็แมร่ง....
ผมมันไม่ใช่คนดีไง.......
" กะแค่อาไม่ได้เป็นอย่าง
ที่โชนคิด เรา
ต้องร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเ
หรอครับ..หื้ม.."
ปวิช จารุรัตน์ (โชน) อายุ 16 ปี
สำหรับผมเขาเคยเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ
เคยเป็นคนที่อบอุ่น เคยเป็นคนที่อ่อนโยน
ผมเคยนับถือเขาเหมือนพ่อ เคยเคารพและเทิดทูนเขามากจนอยากจะเป็นให้ได้แบบเขา ในขณะที่
ลูกชายที่เป็นเพื่อนสนิทของผมจะมาบอกให้ผมฟังเสมอว่าพ่อของตัวเองไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด
แต่ผมก็เลือกจะไม่เชื่อ เพราะสิ่งที่เขาสร้างขึ้นให้ผมได้เห็นว่าเขานั้นคือเทพบุตร แต่ข้างในจิตใจเขามันไม่ใช่......
เขาทำลายความเชื่อมั่น ความเชื่อใจ ที่ผมมีให้เขาได้ในคืนเดียว
" ผมไม่อยากอยู่กับคุณ ทำไมต้องบังคับผมด้วย...อึก... "
ธีทัต นภัสวันต์ (ธีม) อายุ 16 ปี
ไม่รู้ว่าไอ้โชนมันคิดอะไรทำไมถึงได้ยกย่องชื่นชมพ่อผมนัก ขนาดลูกแท้ๆ อย่างผมยังไม่บูชาคุณใหญ่ถึงขนาดมันเลยว่ะ ทั้งที่ผมก็บอกมันทุกวันว่า " พ่อกูไม่ได้ดีอย่างที่มึงคิด เขาดีกับกูก็จริงแต่แค่กับกูคนอื่นไม่ "
และผมก็ไม่ได้โกหกมันน่ะ สิ่งที่ผมพูดมันคือเรื่องจริงพ่อดีกับผม ตามใจผมก็จริงแต่กับคนอื่นมันไม่ใช่เขาไม่ได้ดีกับทุกคน ทำไมไอ้โชนถึงไม่เข้าใจ หรือต้องรอให้มันเจอของจริงก่อนว่ะมันถึงตาสว่าง
" กูเตือนมึงแล้วน่ะ ถ้ามึงยังเข้าใกล้เขาอยู่แล้ววันไหนพ่อกูร้ายใส่มึงขึ้นมากูบอกเลยว่าตัวกูก็ช่วยมึงไม่ได้ "
.........................................................................................................
**** ไม่ชอบไม่ต้องอ่าน อ่านแล้วไม่ชอบกดออกนะคะ ไม่เม้นด่าเรานะ ขอร้องค่ะ
แนะนำเรื่อง
...พ่อเพื่อน...
คุณเคยรู้สึกปลื้มใครมากๆ สักคนมั๊ย
...ปลื้มเพราะเขาดูดีทุกอย่าง...
...ปลื้มเพราะเขาเก่งทุกด้าน...
...ปลื้มเพราะเขาดูอบอุ่น...
...ปลื้มเพราะเขาใจดี...
ฯลฯ
แต่พอได้สัมผัสตัวตนเขาจริงๆ มันกลับ.............
ธีภพ นภัสวันต์ (ใหญ่) อายุ 35 ปี
มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเขาปลื้มผมมาก เขาเห็นผมเป็นเหมือนเทพบุตร
ทีแรกผมก็ไม่ได้อะไรหรอกน่ะ เเต่ไปๆ มาๆ ด้วยความที่เด็กนั้นมันน่ารักและด้วยสันดานของผม
ที่ห้ามความเหี้ยของตัวเองไม่ได้ ต่อให้บอกตัวเองยังไงว่านั้นเพื่อนลูก นั้นเพื่อนลูก แต่ก็แมร่ง....
ผมมันไม่ใช่คนดีไง.......
" กะแค่อาไม่ได้เป็นอย่าง
ที่โชนคิด เรา
ต้องร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเ
หรอครับ..หื้ม.."
ปวิช จารุรัตน์ (โชน) อายุ 16 ปี
สำหรับผมเขาเคยเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ
เคยเป็นคนที่อบอุ่น เคยเป็นคนที่อ่อนโยน
ผมเคยนับถือเขาเหมือนพ่อ เคยเคารพและเทิดทูนเขามากจนอยากจะเป็นให้ได้แบบเขา ในขณะที่
ลูกชายที่เป็นเพื่อนสนิทของผมจะมาบอกให้ผมฟังเสมอว่าพ่อของตัวเองไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด
แต่ผมก็เลือกจะไม่เชื่อ เพราะสิ่งที่เขาสร้างขึ้นให้ผมได้เห็นว่าเขานั้นคือเทพบุตร แต่ข้างในจิตใจเขามันไม่ใช่......
เขาทำลายความเชื่อมั่น ความเชื่อใจ ที่ผมมีให้เขาได้ในคืนเดียว
" ผมไม่อยากอยู่กับคุณ ทำไมต้องบังคับผมด้วย...อึก... "
ธีทัต นภัสวันต์ (ธีม) อายุ 16 ปี
ไม่รู้ว่าไอ้โชนมันคิดอะไรทำไมถึงได้ยกย่องชื่นชมพ่อผมนัก ขนาดลูกแท้ๆ อย่างผมยังไม่บูชาคุณใหญ่ถึงขนาดมันเลยว่ะ ทั้งที่ผมก็บอกมันทุกวันว่า " พ่อกูไม่ได้ดีอย่างที่มึงคิด เขาดีกับกูก็จริงแต่แค่กับกูคนอื่นไม่ "
และผมก็ไม่ได้โกหกมันน่ะ สิ่งที่ผมพูดมันคือเรื่องจริงพ่อดีกับผม ตามใจผมก็จริงแต่กับคนอื่นมันไม่ใช่เขาไม่ได้ดีกับทุกคน ทำไมไอ้โชนถึงไม่เข้าใจ หรือต้องรอให้มันเจอของจริงก่อนว่ะมันถึงตาสว่าง
" กูเตือนมึงแล้วน่ะ ถ้ามึงยังเข้าใกล้เขาอยู่แล้ววันไหนพ่อกูร้ายใส่มึงขึ้นมากูบอกเลยว่าตัวกูก็ช่วยมึงไม่ได้ "
.........................................................................................................
**** ไม่ชอบไม่ต้องอ่าน อ่านแล้วไม่ชอบกดออกนะคะ ไม่เม้นด่าเรานะ ขอร้องค่ะ
อัปเดตล่าสุด
28 ก.ค. 2564 11:43 น.
