เกมส์สวาทอาญานางร้าย[จบแล้วไม่ติดเหรียญ]



ชีวิตครอบครัวของหล่อนเคยอบอุ่นจนกระทั่งวันนึงที่ความจริงปรากฏ... พ่อไม่ได้มีแค่เราแต่ยังมีใครอีกคนแถมด้วยลูกติดของผู้หญิงคนนั้นที่อายุไล่เลี่ยกันกับหล่อนเป็นเหตุที่ทำให้คนเป็นแม่ตรอมใจตายแต่โชคดีเหลือเกินที่หล่อนมีชายหนุ่มที่แสนอบอุ่นคอยเคียงข้างอย่างไตเติ้ลแต่แล้วความอบอุ่นสุดท้ายที่หล่อนแสนหวงแหนก็ถูกขโมยไปจากฝีมือไออุ่น... แล้วทำไมหล่อนต้องเป็นคนแสนดีกับคนที่แย่งความสุขไปจากหล่อนด้วยไม่มีวัน! หล่อนจะทำทุกทางให้สองแม่ลูกนั่นเจ็บปวดแบบที่หล่อนเจ็บให้ได้!



เค้าเป็นคนรักของไออุ่นและเค้าก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าหญิงของเค้าเป็นอันขาดไม่ว่าทางใดก็ตามโดยเฉพาะตัวอันตรายอย่างลมหนาวที่คอยจ้องจะทำร้ายคนรักของเค้าตลอดเวลา



ฉันเกลียดอีลมหนาวเพราะมันชอบทำตัวเย่อหยิ่งฉันจึงเฝ้าทำลายมันแลกความสะใจที่หอมหวานและแน่นอนยิ่งมันต้องการความรักความอบอุ่นมากเท่าไหร่ฉันก็จะยิ่งทำทุกทางเพื่อไม่ให้มันได้รับมากขึ้นเท่านั้น



เค้ากลายเป็นคนฟั่นเฟือนจากความรักแสนไร้ค่าที่มอบให้ไออุ่นจนหมดใจ

"พี่เลือกอุ่น... พี่ไม่เคยรักเค้า!"

น้ำตาเม็ดโตร่วงโรยทันทีที่ชายหนุ่มกล่าวตอบว่าเค้าเลือกใครก่อนเจ้าตัวจะเสสายตามองไปทางอื่นแล้วสะอื้นไห้

"งะ งั้นเรากลับกันเถอะนะคะพี่ริน!"

ไออุ่นเชิ่ดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะก่อนจะจับจูงมือชายหนุ่มให้ก้าวเดินออกไปพร้อมกัน ลมหนาวมองดูชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างน้องสาวต่างสายเลือดของตนที่กำลังจะเดินจากไปด้วยหางตาช้าๆก่อนจะเลือกทำเรื่องสิ้นคิดเรื่องสุดท้ายนั่นก็คือการยื่นมือไปกอบกุมมือชายหนุ่มไว้

"ฮึกกกกก พี่รินจะไปจริงๆหรอคะ....? ฮึกกกกก"

"ปล่อยนะ! พี่รินเค้าเลือกอุ่นแล้วหัดยอมรับความจริงซะบ้างเถอะค่ะพี่หนาว!"

"ฮึกกกก ขอบคุณนะคะ.... ขอบคุณจริงๆ ฮืออออ"

ลมหนาวเมินคำพูดของไออุ่นก่อนจะกล่าวกับชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายแล้วดึงมือของตนกลับมากอบกุมไว้ด้วยความเจ็บปวด ไออุ่นพาเค้าเดินจากไปไกลจนสุดสายตาก่อนจะพาเค้าขึ้นรถจากหล่อนไปแสนไกลหากแต่ความเจ็บที่ทิ้งไว้กลับมีมากมายมหาศาลไม่ได้จากไปพร้อมกับตัวเค้าสักนิด

"ฮึกกกก ฮืออออ"

ลมหนาวหยิบโทรศัพท์มือถือของตนที่ใช้แอบถ่ายรูปของชายหนุ่มในอิริยาบถต่างๆไว้ขึ้นมาดูก่อนจะนำมันมาแนบที่อกข้างซ้ายแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ หล่อนเป็นคนเลือกเองทั้งนั้นและนี่ก็คือผลของสิ่งที่หล่อนเลือก... หล่อนรู้ดีแต่เเรกว่าถึงยังไงมันก็จะจบเช่นนี้หากแต่ก็ยังเลือกที่จะไม่หักห้ามใจปล่อยให้มันถลำลึกมาไกลจนขนาดนี้