เมียร้ายจบ

จับเมียร้าย ต้องใช้เล่ห์กลหรือเล่ห์รัก ...!?

เขาคือตำรวจ คือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์

แต่กับเธอให้เขาใช้สันติเห็นทีจะยาก

งานนี้เขาก็เลยต้องงัดเล่ห์งัดกลออกมาใช้

ทำยังไงก็ได้เพื่อให้ได้หัวใจเธอมา

แต่แล้วเมื่อได้มาอยู่ในมือ มันกลับถึงคราวเคราะห์ซ้ำกรรมซัด

เมื่อมืออีกข้างของเขากำลังถือหน้าที่และความเป็นความตายของเธอ

ด้วยไม่อยากเสียหัวใจของเธอไป เขาเลยเผลอกำหัวใจของเธอเอาไว้แน่น แน่นซะจนลืมคิดไปว่า หัวใจของเธอมันมีเลือดมีเนื้อ

...มันเจ็บเป็น !

เพลิงกาฬ

หัวใจของเธอ เขาหมายปองตอนไหนก็ไม่รู้  รู้แต่ว่าเล่ห์กลที่งัดมาใช้ มันผิดที่ผิดเวลา นาทีนี้เขากำลังจับปลาสองมือ อีกมือถือหัวใจเธอไว้ ส่วนอีกมือ คือความเป็นความตายของเธอ



ณิชา

เจอเขาครั้งแรก เธอก็วีนใส่เขาซะแล้ว นึกไม่ออกเลยจริงๆว่าเขาจะมารักเธอได้ยังไง แล้วไอ้ที่เขาทำอยู่ทุกวันนี้นี่เรียกรักใช่ไหม ไอ้น้ำผึ้งเคลือบยาพิษที่เคลือบให้ชีวิตเธอทั้งขมทั้งหวาน เฉกเช่นทุกวันนี้

(ชื่อเรื่องเดิม: เล่ห์รักคดีร้าย)

...รักรีดทุกคนค่ะ^^/ ณวดี

***ตัวละครทุกตัว และเหตุการณ์ทุกๆเหตุการณ์

ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด

ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใดๆ

ทุกรายละเอียดในนิยาย ล้วนแล้วแต่เป็นจินตนาการของผู้เขียน

ห้ามคัดลอก หรือ ดัดแปลงใดๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต***

.

.

.

“ว้าย !”

รู้ตอนนี้ก็สายเสียแล้ว เพราะแขนบางถูกกระตุกให้นั่งลงไปบนเตียงพร้อมคนกระตุก แต่ถ้านั่งธรรมดาหล่อนจะไม่ตกใจหรอก แต่เขาดันกระตุกหล่อนให้นั่งลงไปบนตักแกร่งของเขานี่สิที่มาของอาการร้อนๆหนาวๆ แถมหนวดปลาหมึกของเขายังกอดรัดหน้าท้องหล่อนเสียแน่นเชียว

“ปล่อยนะ ! นี่ไง คาหนังคาเขา ว่าคุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องร้องวี้ดว้าย”

“ยังไม่ได้ทำเลย...”

มือหนาเอื้อมขึ้นไปรั้งใบหน้าเนียนให้หันมาสบตา

“...แต่ก็อยากลองทำดูเหมือนกันนะ จะให้ทำหรือเปล่าล่ะ ?”

ทั้งสีหน้าทั้งแววตามาเต็มขนาดนี้ เธอไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาหมายถึงเสียงวี้ดว้ายธรรมดาเสียเมื่อไร

“นี่ขอกันแบบนี้เลยเหรอ ?”

“ก็เป็นตำรวจ จะให้ขืนใจได้ไง หรือว่าคุณจะให้ผมขืนใจ ชอบแบบโหดๆ เถื่อนๆ ผมสวมบทผู้ร้ายก็ได้นะ”

เพลิงกาฬยิ้มกรุ้มกริ่ม มือหนาก็เลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนช้าๆ จนตอนนี้มันลูบไปมาเบาๆอยู่ตรงกลีบปากอิ่ม ในใจก็คิดว่าหล่อนหน้าแดงขนาดนี้ ไม่รอดมือเขาหรอก

“บ้า !”

“บ้าแล้วอยากลองไหม ?”