คำนำ
การเขียนนี้เป็นการเขียนเพื่อให้ความสุขกับผู้อ่านมีความสนุกกับการอ่าน ผิดพลาดประการใดขออัภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
บทนำ
วันนี้ก็เหมือนกันเป็นเช้านี้น่าเบื่อหรืออาจจะเป็นชาวที่สดใสของไครบางคน
“ผมจินผมก็เป็นนักเรียนม.ต้นธรรมกดาคนนึงไม่มีเรื่องสนุกในชีวิตในทุกๆวัน
ของผมเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ” จินพูดด้วยความเบื่อน่าย
หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จใช้แล้วไปโรงเรียน ก็นะไครหลายคนคงจะนั้งรถไป
แต่ผมเดินไปเพราะบ้านอยู่ห่างจากโรงเรียนเพียง2กิโลเมตร
ตอนแรกที่มาโรงเรียนเพราะหาอะไรทำที่นี้มันอาจจะแก้เบื่อได้
ระหว่างทางมาโรงเรียนเรื่องมันก็เริ่มขึ้น
บื้น บื้น เสียงรถคันหนึ่งข้างหลังของจิน ตึ้ง เสียงของรถที่ชนเข้ากับหลังของจิน
จะกระเดน ไป จนหัวชนกับเสาไฟจนหมดสติ “ที่นี้ที่ใหน”เสียงของจินที่เบา
“ที่นี้คือโรงพยาบาล”มีเสียงของไครบางคนตอบกับมา “และนี้ผมเป็นอะไรไป”
จินถามกับทันทีที่ได้ยินเสียง “เธอนะถูกรถชนเขาข้างหลังจนหัวไปกระแทก
กับเสาไฟตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ่าง”เสียงของคนคนเดิมตอบกับคนถามของจิน
หลังจบคำพูดของผู้หญิงคนนั้นจินก็หมดสติ อาการของจินไม่ดีขึ้นหมอทำได้
แค่ให้ยาและดูอาการและวันนึ่งจินก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อาการของจินดีขึ้น
หลังหมดสติไป2เดือนเต็ม มีเสียงของไครบางคนกำลังร้องให้และดีใจที่
จินได้สติ “หมอครับนี้ผมหมดสติไปกี่วัน”จินถามหมอทันทีที่ได้สติ
“2เดือนแล้วละ” เสียงของไครบ่างคนตอบจิน “จินจินนี้แม่เองจำได้ใหมลูก”
เสียงของแม่ของจินกำลังถามจิน “คุณคือไคร”จินตอบกับทันที
“จินนี่ลูกอย่าตลกน่านี้แม่เองจำได้ใหมลูกจินอย่าล้อเล่นนะนี้แม่จำไม่ได้หรอ”
เสียงแม่จินถามด้วยความตกใจกับคำพูของจิน “หมอนี้ลูกของชั้นความจำเสื่อม
มันไม่ใช้เรื่องจริงใช้ใหมหมอตอบสิ” แม่จินถามหมอด้วยความตกใจ
“นี่นะเป็นเรื่องจริงสมองของเค้าได้รับการกระแทกอย่างหนัก”หมอตอบด้วย
ความไม่เต็มใจเพราะเกรงว่าแม่ของจินจะชอก “แต่ๆมันก็มีวิธีนะ”หมอรีบพูดทันที
เพื่อให้แม่ของจินไม่เครียด “จริงหรอหมอที่จะทำให้เค้าได้ความจำกับมา”
แม่ของจินถามด้วยความดีใจ “ได้สิแต่ต้องใช้เวลา”หมอตอบทันที
“นี้พวกคุณนะช้วยออกไปได้รึปล่าวผมอย่ากอยู่คนเดียวนะ” จินพูดบอกให้
หมอและแม่ของตนออกไปข้างนอก หลังจินพูดจนทั้งสองก็ออกไป
“นี้ตัวชั้นชื่อจินสินะอย่างน้อยก็จำชื่อตัวเองได้ละนะไม่ได้แย่ไปสะหมด”
จินพูดด้วยด้วยเสียงที่เบาและเบื่อน่าย “ถ้าให้ชั้นนอสอย่างนี้มันน้าเบื่อ
และก็ไม่มีเรื่องสนุกเลยและดูจากรางกายชั้นคงจะเดอนไม่ได้สินะ
ที่ขาไม่มีความรู้สึกเลยสักนิด ถ้าย้อนเวลาได้คงดี กลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิด
ขึ้นกับชั้น” จินพูดและมองท้องฟ้าอะไรจะน่าเบื่อเช่นนี้
ZEYTCH
เขียนเมื่อวันที่
18 มิถุนายน 2560
นักเขียนมือใหม่
แนะนำเรื่อง
คำนำ
การเขียนนี้เป็นการเขียนเพื่อให้ความสุขกับผู้อ่านมีความสนุกกับการอ่าน ผิดพลาดประการใดขออัภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
บทนำ
วันนี้ก็เหมือนกันเป็นเช้านี้น่าเบื่อหรืออาจจะเป็นชาวที่สดใสของไครบางคน
“ผมจินผมก็เป็นนักเรียนม.ต้นธรรมกดาคนนึงไม่มีเรื่องสนุกในชีวิตในทุกๆวัน
ของผมเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ” จินพูดด้วยความเบื่อน่าย
หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จใช้แล้วไปโรงเรียน ก็นะไครหลายคนคงจะนั้งรถไป
แต่ผมเดินไปเพราะบ้านอยู่ห่างจากโรงเรียนเพียง2กิโลเมตร
ตอนแรกที่มาโรงเรียนเพราะหาอะไรทำที่นี้มันอาจจะแก้เบื่อได้
ระหว่างทางมาโรงเรียนเรื่องมันก็เริ่มขึ้น
บื้น บื้น เสียงรถคันหนึ่งข้างหลังของจิน ตึ้ง เสียงของรถที่ชนเข้ากับหลังของจิน
จะกระเดน ไป จนหัวชนกับเสาไฟจนหมดสติ “ที่นี้ที่ใหน”เสียงของจินที่เบา
“ที่นี้คือโรงพยาบาล”มีเสียงของไครบางคนตอบกับมา “และนี้ผมเป็นอะไรไป”
จินถามกับทันทีที่ได้ยินเสียง “เธอนะถูกรถชนเขาข้างหลังจนหัวไปกระแทก
กับเสาไฟตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ่าง”เสียงของคนคนเดิมตอบกับคนถามของจิน
หลังจบคำพูดของผู้หญิงคนนั้นจินก็หมดสติ อาการของจินไม่ดีขึ้นหมอทำได้
แค่ให้ยาและดูอาการและวันนึ่งจินก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อาการของจินดีขึ้น
หลังหมดสติไป2เดือนเต็ม มีเสียงของไครบางคนกำลังร้องให้และดีใจที่
จินได้สติ “หมอครับนี้ผมหมดสติไปกี่วัน”จินถามหมอทันทีที่ได้สติ
“2เดือนแล้วละ” เสียงของไครบ่างคนตอบจิน “จินจินนี้แม่เองจำได้ใหมลูก”
เสียงของแม่ของจินกำลังถามจิน “คุณคือไคร”จินตอบกับทันที
“จินนี่ลูกอย่าตลกน่านี้แม่เองจำได้ใหมลูกจินอย่าล้อเล่นนะนี้แม่จำไม่ได้หรอ”
เสียงแม่จินถามด้วยความตกใจกับคำพูของจิน “หมอนี้ลูกของชั้นความจำเสื่อม
มันไม่ใช้เรื่องจริงใช้ใหมหมอตอบสิ” แม่จินถามหมอด้วยความตกใจ
“นี่นะเป็นเรื่องจริงสมองของเค้าได้รับการกระแทกอย่างหนัก”หมอตอบด้วย
ความไม่เต็มใจเพราะเกรงว่าแม่ของจินจะชอก “แต่ๆมันก็มีวิธีนะ”หมอรีบพูดทันที
เพื่อให้แม่ของจินไม่เครียด “จริงหรอหมอที่จะทำให้เค้าได้ความจำกับมา”
แม่ของจินถามด้วยความดีใจ “ได้สิแต่ต้องใช้เวลา”หมอตอบทันที
“นี้พวกคุณนะช้วยออกไปได้รึปล่าวผมอย่ากอยู่คนเดียวนะ” จินพูดบอกให้
หมอและแม่ของตนออกไปข้างนอก หลังจินพูดจนทั้งสองก็ออกไป
“นี้ตัวชั้นชื่อจินสินะอย่างน้อยก็จำชื่อตัวเองได้ละนะไม่ได้แย่ไปสะหมด”
จินพูดด้วยด้วยเสียงที่เบาและเบื่อน่าย “ถ้าให้ชั้นนอสอย่างนี้มันน้าเบื่อ
และก็ไม่มีเรื่องสนุกเลยและดูจากรางกายชั้นคงจะเดอนไม่ได้สินะ
ที่ขาไม่มีความรู้สึกเลยสักนิด ถ้าย้อนเวลาได้คงดี กลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิด
ขึ้นกับชั้น” จินพูดและมองท้องฟ้าอะไรจะน่าเบื่อเช่นนี้
ZEYTCH
เขียนเมื่อวันที่
18 มิถุนายน 2560
นักเขียนมือใหม่
อัปเดตล่าสุด
16 เม.ย. 2561 11:59 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
