เก็บรักไว้(ที่)ปรายฟ้า ภาคต่อห่มรักเจ้าสาวนอกหัวใจ

ระหว่างความรักและความแค้น กวินท์จะเลือกเดินไปทางไหน ในเมื่อเธอคือหญิงที่รักดั่งดวงใจ ส่วนผู้เป็นบิดาของเธอคือคนที่ทำร้ายครอบครัวของเขา กวินท์จึงทั้งแสนรัก และแสนเค้นปรายฟ้าไปในคราเดียวกัน 

“ปล่อยฟ้าไปได้ไหมคะ ปล่อยให้ฟ้าไปตามยถากรรมของตัวเองเถอะถ้าพี่วินท์ไม่รักฟ้าแล้ว อย่าทรมานฟ้าอีกเลยนะคะ” 

กวินท์ชาหนึบไปทั้งใจที่ได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากบางของปรายฟ้า ทำไมเขาจะไม่รักเธอ เขารักเธอมากแต่ก็แค้นผู้เป็นบิดาเธอมากพอ ๆ กัน ยิ่งคิดถึงสิ่งที่พ่อเธอทำไว้กับครอบครัวของเขามันก็ยิ่งทำให้เขาแค้น ครอบครัวที่อบอุ่นของเขาตัองพลัดพรากจากกันไปคนละทิศละทาง ด้วยน้ำมืออันร้ายกาจของนายอดุลย์พ่อของเธอ 

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะปรายฟ้า เพราะเพียงแค่นี้มันยังไม่สาสมกับสิ่งที่พ่อเธอทำกับครอบครัวของฉัน” 

“แล้วเมื่อไหร่มันถึงจะพอละคะ ต้องให้ฟ้าชดใช้ไปอีกนานแค่ไหน” หญิงสาวพูดออกไปอย่างเหลืออด ร่างบางสั่นสะท้ายไปด้วยแรงสะอื้นไห้ 

“งั้นพี่วินท์ก็ฆ่าฟ้าเถอะค่ะ ขอให้ชีวิตของฟ้า ลมหายใจของฟ้า ชดเชยในสิ่งที่พ่อทำกับครอบครัวของพี่เถอะนะคะ” ปรายฟ้าพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น 

“อย่ามาท้านะปรายฟ้า” กวินท์ตวาดกลับหญิงสาวอย่างโกรธจัด เขากัดกรามแน่นจนเป็นสันนูนที่ได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นภรรยาพูด 

“เสียงดังโวยวายอะไรกันตาวินท์” คุณธาริดาได้ยินเสียงตะวาดกร้าวของลูกชายจึงเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่ากวินท์จะทำอะไรรุนแรงกับปรายฟ้าลูกสะใภ้ของนาง 

“ก็ถามสะใภ้ตัวดีของแม่ดูสิครับ” พูดจบกวินท์ก็เดินออกไปจากห้องนั้นด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ คำพูดของหวันยิหวาผู้เป็นน้องสาวยังกึกก้องอยู่ในหัวของเขา 

“ถ้าสักวันหนึ่งคุณปรายฟ้ากับพี่รักกันขึ้นมาจริง ๆ คนที่ต้องเจ็บที่สุดกับเรื่องนี้ก็คือพี่กับคุณปรายฟ้านะคะ” 

“มันจะไม่มีวันนั้นหรอกหวันยิหวา มันจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด” 

กวินท์ทรุดเข่านั่งลงข้าง ๆ รถยนต์สี่ประตู่ของเขา น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงมาอาบสองแก้มสาก เขาทั้งสมน้ำหน้าและสมเพชตัวเอง จากที่คิดว่าจะไม่มีวันนี้เกิดขึ้นแต่แล้วมันก็ไม่ใช้เลย เพราะในเวลานี้เขารักเธอ อย่างที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนมาก่อนในชีวิต ในที่สุดเขาก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดและความทรมานอย่างที่หวันยิหวาได้เคยเตือนไว้ 

“ทำไมเธอต้องเป็นลูกสาวของนายอดุลย์ปรายฟ้า ทำไม” กวินท์พึมพำด้วยความเจ็บปวดออกมาเบา ๆ