"เชี่ยเอ้ยเดินไม่ดูทางหรือไงเเหกตาดูบ้างดิสัส"มีผู้หญิงเดินมาชนผมเเล้วพูดคำหยาบใส่ผมโดยที่ไม่ได้มองน่าผมด้วยสั่ม เเละผมก้ยังไม่เห็นน่าเธอเหมือนกันพอเธอลุกเธอเป็นผู้หญิงผมสั้นตัวเล็กสูงประมาณ165ซ.ม.เเต่ผู้หญิงสูงได้ขนาดนี้กูถือว่าสูงมากนะเเต่ผมตัวสูงเองเเหละ ตัวเธอขาวมากนะ สีผิวเเบบเธอทำให้ผู้ชายไม่กล้าที่จะจับเธอเเรงๆเลยละ
"ยัยเตี่ยเธอนั่นเเหละที่เดินชนฉันยังจะมาฉันอีก"ผมว่าเธอกลับอย่างไม่เกลงกลัวอ่ะไรก็ใช้นะสิผมเป็นถึงลูกเจ้าของมหาลัยเลยนะทำไมผมต้องกลัวใครในมหาวิทยาลัยนี้อ่ะ
"นี้ นายนั้นเเหละที่เดินมาชนฉัน ฉันเดินมาของฉันดีๆเเล้วนายก็เดินมาชนฉันอ่ะ"ยัยนี้เถียงไม่เลิก ตัวเล็กนิดเดียวเเต่ทำไม่ปากยายนี้ไม่เล็กเหมือนตัวว่ะปากเธอใหญ่มากคือไม่ใช้ปากใหญ่นะเเต่ปากเธออ่ะดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ผูัหญิงคนนี้ชื่อว่าเกมชื่อเธออาจจะเเมนนิดๆเเต่เธอชอบชื่อนี้มากเพราะตาของเธอตั้งให้ไงละเเต่ตอนนี้ตาของเธอไม่อยู่เเล้วเธอเป็นคนที่เจ้าน้ำตามากนะตั้งเเต่ที่ตาเธอเสียไปตอนที่เธอยังเป็นเด็กอ่ะเธอร้องให้ไม่หยุดเเต่เพราะเเม่เธอสอนว่าการร้องให้มันไม่ได้ช่วยอ่ะไรให้ดีขึ้นเลยเธอจึงเปรียนตัวเองโดยการเป็นคนเอาเเต่ใจไม่สนใจอ่ะไรใครจนทำให้เธอเสียนิสัยเเม่เธออยากจะร้องไห้ที่ไปสอนเธอเเบบนั้นเเต่เเม่เธอมั่นใจนะว่าเเม่เธอไม่ได้สื่อความหมายให้เธอเข้าใจเเบบนั้นเเม่เธอต้องการให้เธอเข็มเเข็งเท่านั้นเองเเต่เธอกลับเข้าใจกลับตาละปัดว่าต้องเป็นคนเอาเเต่ใจไม่สนใจอ่ะไรใครนอกจากตัวเองเเละเธอยังเป็นคนที่พูดคำหยาบมากจนเเม่เธอทนไม่ไหวเอาเธอไปเข้าคอร์สกุลละสะตรีไทยเเต่ตรงนั้นเเหละทำให้เธอเป็นหนักกว่าเดิมเพราะความเบื่อน่านที่จะต้องมานั้งร้อยพวงมาลัยพูดเพราะๆจนทำให้เธออารมณ์เสียจนละเบิดโรงเรียนกุลสะตรีไทยพังพินาดจนทำให้เธอทะเลอะกับพ่อตอนเรียนอยู่มัธยมปลายออเเล้วอีกอย่างพ่อเธอเป็นเจ้าของมหาลัยเอกชนชื่อดังเเต่เพราะเธอมีปัญหากับพ่อจึงทำให้เธอเลือกที่จะไม่เรียนมหาวิทยาลัยของพ่อตัวเองเเละทำให้เธอเกิดความวุ่นวายในชีวิตเพราะความอยากเอาชนะของเธอ
แนะนำเรื่อง
"เชี่ยเอ้ยเดินไม่ดูทางหรือไงเเหกตาดูบ้างดิสัส"มีผู้หญิงเดินมาชนผมเเล้วพูดคำหยาบใส่ผมโดยที่ไม่ได้มองน่าผมด้วยสั่ม เเละผมก้ยังไม่เห็นน่าเธอเหมือนกันพอเธอลุกเธอเป็นผู้หญิงผมสั้นตัวเล็กสูงประมาณ165ซ.ม.เเต่ผู้หญิงสูงได้ขนาดนี้กูถือว่าสูงมากนะเเต่ผมตัวสูงเองเเหละ ตัวเธอขาวมากนะ สีผิวเเบบเธอทำให้ผู้ชายไม่กล้าที่จะจับเธอเเรงๆเลยละ
"ยัยเตี่ยเธอนั่นเเหละที่เดินชนฉันยังจะมาฉันอีก"ผมว่าเธอกลับอย่างไม่เกลงกลัวอ่ะไรก็ใช้นะสิผมเป็นถึงลูกเจ้าของมหาลัยเลยนะทำไมผมต้องกลัวใครในมหาวิทยาลัยนี้อ่ะ
"นี้ นายนั้นเเหละที่เดินมาชนฉัน ฉันเดินมาของฉันดีๆเเล้วนายก็เดินมาชนฉันอ่ะ"ยัยนี้เถียงไม่เลิก ตัวเล็กนิดเดียวเเต่ทำไม่ปากยายนี้ไม่เล็กเหมือนตัวว่ะปากเธอใหญ่มากคือไม่ใช้ปากใหญ่นะเเต่ปากเธออ่ะดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ผูัหญิงคนนี้ชื่อว่าเกมชื่อเธออาจจะเเมนนิดๆเเต่เธอชอบชื่อนี้มากเพราะตาของเธอตั้งให้ไงละเเต่ตอนนี้ตาของเธอไม่อยู่เเล้วเธอเป็นคนที่เจ้าน้ำตามากนะตั้งเเต่ที่ตาเธอเสียไปตอนที่เธอยังเป็นเด็กอ่ะเธอร้องให้ไม่หยุดเเต่เพราะเเม่เธอสอนว่าการร้องให้มันไม่ได้ช่วยอ่ะไรให้ดีขึ้นเลยเธอจึงเปรียนตัวเองโดยการเป็นคนเอาเเต่ใจไม่สนใจอ่ะไรใครจนทำให้เธอเสียนิสัยเเม่เธออยากจะร้องไห้ที่ไปสอนเธอเเบบนั้นเเต่เเม่เธอมั่นใจนะว่าเเม่เธอไม่ได้สื่อความหมายให้เธอเข้าใจเเบบนั้นเเม่เธอต้องการให้เธอเข็มเเข็งเท่านั้นเองเเต่เธอกลับเข้าใจกลับตาละปัดว่าต้องเป็นคนเอาเเต่ใจไม่สนใจอ่ะไรใครนอกจากตัวเองเเละเธอยังเป็นคนที่พูดคำหยาบมากจนเเม่เธอทนไม่ไหวเอาเธอไปเข้าคอร์สกุลละสะตรีไทยเเต่ตรงนั้นเเหละทำให้เธอเป็นหนักกว่าเดิมเพราะความเบื่อน่านที่จะต้องมานั้งร้อยพวงมาลัยพูดเพราะๆจนทำให้เธออารมณ์เสียจนละเบิดโรงเรียนกุลสะตรีไทยพังพินาดจนทำให้เธอทะเลอะกับพ่อตอนเรียนอยู่มัธยมปลายออเเล้วอีกอย่างพ่อเธอเป็นเจ้าของมหาลัยเอกชนชื่อดังเเต่เพราะเธอมีปัญหากับพ่อจึงทำให้เธอเลือกที่จะไม่เรียนมหาวิทยาลัยของพ่อตัวเองเเละทำให้เธอเกิดความวุ่นวายในชีวิตเพราะความอยากเอาชนะของเธอ
อัปเดตล่าสุด
19 ม.ค. 2560 21:00 น.
รีวิว (0)
ธัญเหมาเหมา
ปลดล็อกทุกตอน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้ปลดล็อกจนถึงตอนล่าสุด
